Της οικογένειας

Τρί, 17/05/2022 - 07:35
Το κυριακάτικο τραπέζι

Αν δεν το ξέρατε στις 15 Μαΐου  ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Οικογένειας…

Μία ακόμη παγκόσμια ημέρα μέσα σε όλες τις άλλες που καθιερώθηκαν. Έτσι, απλά, για να εορτάζονται χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο. Αυτό το περιεχόμενο, κάτι τέτοιες ημέρες, πρέπει να το ανακαλύπτουμε μόνοι μας και με τις όποιες ευαισθησίες μας να μπορούμε να το εφαρμόζουμε και στην πράξη.

Και η ημέρα αυτή μάς αφορά όλους άμεσα, αφού διαφορετικά γνωρίζαμε την οικογένεια πριν από μερικά χρόνια και διαφορετικά μας προκύπτει τελευταία. Η αίσθηση που έχουμε είναι ότι τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Και λυπόμαστε ειλικρινά γιατί οι περισσότεροι δεν καταφέραμε να κρατήσουμε ζωντανές κάποιες από εκείνες τις οικογενειακές αξίες, αλλά και τη συνοχή μας. Με τα διαζύγια να δίνουν και να παίρνουν, με την ενδοιοικογενειακή βία, με τις γυναικοκτονίες…  

Δεν βρισκόμαστε, βέβαια, ακόμη σε τραγικές καταστάσεις, αλλά μην νομίζετε ότι θα αργήσουν να έρθουν κι αυτές. Κανείς δεν θέλει να το σκέφτεται αλλά, όπως εξελίσσονται οι καταστάσεις τουλάχιστον, έχω την εντύπωση ότι όλοι φοβόμαστε τα χειρότερα.   

Άραγε μπορούμε να βάλουμε κάποιο φρένο; Είναι ένα ερώτημα και ένα ζητούμενο στα οποία δεν μπορούμε να δώσουμε ασφαλείς απαντήσεις. Και ναι μεν και η ευθύνη η δική μας δεν είναι μικρή, όμως είναι και η εξέλιξη της κοινωνίας τέτοια που, δυστυχώς, πολλές αξίες τις έχει ισοπεδώσει και εκμηδενίσει.  Κακά τα ψέματα τις περισσότερες φορές σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και παραδινόμαστε αμαχητί αφού ο λόγος μας δεν «πιάνει».

Δεν πρέπει βέβαια να παραδινόμαστε χωρίς να το παλεύουμε. Να περισώσουμε ό,τι σώζεται και μπορούν να σωθούν πολλά με τη δική μας προσπάθεια. Χρησιμοποιώντας όποιο «όπλο» θεωρεί ο καθένας από εμάς πιο αποτελεσματικό για να μη διαλυθούν όλα στο τέλος. Με αγάπη, συγκατάβαση, υποχώρηση. Έχουμε αυτή την ιερή υποχρέωση.

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα