Χίος, Τρίτη 18 Φεβρουαρίου

Το ξεσπίτωμα…

Σάβ, 30/11/2019 - 08:23
Πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας

Ήταν έξι επτά μήνες πριν, όταν, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, και ούζου βεβαίως, έπεσε το αστροπελέκι από το στόμα του Γιάννη Παληού… «Μου βγάζουν το σπίτι σε πλειστηριασμό. Στις 7 Νοεμβρίου». Η μικρή παρέα μείναμε άφωνοι και ανοίξαμε τα στόματά μας σαν χάνοι καθώς προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας είπε ο Γιάννης. Πώς όμως να το καταλάβεις και, το κυριότερο, να το αποδεχτείς; Και ποια λόγια χωρούν σε μια τέτοια προοπτική ενός ξεσπιτώματος από τη στιγμή μάλιστα που αυτό το σπίτι είναι ένα και μοναδικό…

Θυμάμαι ότι τα πιρούνια μας έμειναν μετέωρα εκείνο το μεσημέρι, η διάθεσή μας έπεσε, κοιτάξαμε τον Γιάννη και την Ντίνα με ύφος Μεγάλης Παρασκευής και αναρωτηθήκαμε αν είναι δυνατόν… Να όμως που ήταν και ο Παληός δεν αστειευόταν φυσικά… Ένας Παληός που τον ξέρω πάνω από τριάντα χρόνια και εκείνη την ώρα είδα στα θλιμμένα μάτια του και μια αποφασιστικότητα ότι θα το παλέψει για να υπερασπιστεί τον αγωνιώδη κόπο μιας ολόκληρης ζωής.

Και, πραγματικά, ο Γιάννης το πάλεψε με νύχια και με δόντια. Δεν κάθισε στα αβγά του μοιρολατρικά να περιμένει το τέλος. Ξενύχτισε, έτρεξε, έγραψε, έκανε τα πικρά γλυκά, κινητοποίησε κόσμο, αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις του. Δεν το έβαλε κάτω, όπως κάτω δεν το έβαζε ούτε ο συγχωρεμένος ο Αντώνης. Και, ευτυχώς, βρήκε αμέριστη συμπαράσταση και συνδρομή όχι μόνο από Χιώτες αλλά και Μυτιληνιούς…

Έβλεπα την Ντίνα να μαραζώνει και τι να της πεις να την παρηγορήσεις… Έβλεπα τον Γιάννη με ένα τηλέφωνο στο χέρι, να τρέχει, να απελπίζεται κάποιες φορές, κάποιες άλλες να παίρνει μιαν ανάσα και μελαγχολούσα. Όπως και πολλοί άλλοι που καταλάβαιναν τον πόνο της οικογένειας. Και ήρθε η 7η Νοεμβρίου και ο πλειστηριασμός αναβλήθηκε δίνοντας τη δυνατότητα σε μια περαιτέρω συνεννόηση. Μια πρώτη νίκη με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία για έναν βιοπαλαιστή που εξακολουθεί να προσφέρει στην πνευματική ανάταση της Χίου.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Πέμ, 13/02/2020 - 13:30
Οι μοναχικοί γονείς αυξάνονται στις μέρες μας

Οι μοναχικοί γονείς μπήκαν στο στόχαστρο της δημοσιογράφου της «Καθημερινής» Λίνας Γιάνναρου πρόσφατα, και είναι ένα θέμα που έχω την αίσθηση ότι μας «αγγίζει» όλους, όσοι έχουν περάσει τον Ρουβίκωνα της ηλικίας. Και ποιοι και πόσοι γονείς δεν έχουν ένα παιδί ή και περισσότερα να ζουν μακριά τους… Τυχεροί, βέβαια, όσοι τα έχουν κοντά τους, άσχετα ότι έχουν αλλάξει πολύ τα πράγματα σε σχέση με το παρελθόν…

Είναι μια νέα πραγματικότητα για την ελληνική κοινωνία. Σε μια χώρα όπου η οικογένεια ήταν ο βασικός πυλώνας φροντίδας των ηλικιωμένων, σήμερα πολλοί γονείς γερνούν μόνοι, μακριά από τα παιδιά τους, τα οποία έχουν στήσει τις ζωές τους στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό αλλά μακριά από τον τόπο τους.

Τα προβλήματα αρχίζουν να είναι ορατά μετά τα 80… Ο καθηγητής Ψυχιατρικής στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο κ. Αντώνης Πολίτης, παρατηρεί τα τελευταία χρόνια να εμφανίζονται στο νοσοκομείο και τα ειδικά ιατρεία όλο και περισσότεροι ηλικιωμένοι με προβλήματα μνήμης, οι οποίοι είναι μόνοι.

«Αυτό που βλέπουμε είναι ότι εκτός από τους ανθρώπους που είναι μοναχικοί, αυτούς που για παράδειγμα δεν έχουν παντρευτεί ποτέ, υπάρχει και ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που είναι μόνοι γιατί τα παιδιά τους έχουν φύγει μακριά».

Σύμφωνα με τον ίδιο «θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα είδος μητρώου, οι μοναχικοί άνθρωποι να είναι καταγεγραμμένοι, να γνωρίζει ο κάθε δήμος πόσοι και ποιοι είναι. Να γνωρίζεις ποιον θα ενημερώσεις ότι ο μπαμπάς έχει άνοια και διαταραχές στη συμπεριφορά, ποιος θα κινητοποιηθεί να τον προστατεύσει όταν φεύγει από το σπίτι».

Γιατί, όπως εξηγεί ο κ. Πολίτης, «οι άνθρωποι ζουν πλέον περισσότερο, άρα αυξάνονται πληθυσμιακά οι ηλικιωμένοι με προβλήματα άνοιας. Οι ειδικοί θεωρούν κρίσιμο να μην υπάρχει απομόνωση αυτών των ανθρώπων. «Είναι σημαντικό να στήνονται γέφυρες επικοινωνίας με την τοπική κοινωνία και πρέπει αυτές οι γέφυρες να χτίζονται από νωρίς ώστε μετά να υπάρχει η δυνατότητα πρόληψης». Μακάρι.

Του Δημήτρη Φρεζούλη