Χίος, Δευτέρα 13 Ιουλίου

Το ξεσπίτωμα…

Σάβ, 30/11/2019 - 08:23
Πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας

Ήταν έξι επτά μήνες πριν, όταν, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, και ούζου βεβαίως, έπεσε το αστροπελέκι από το στόμα του Γιάννη Παληού… «Μου βγάζουν το σπίτι σε πλειστηριασμό. Στις 7 Νοεμβρίου». Η μικρή παρέα μείναμε άφωνοι και ανοίξαμε τα στόματά μας σαν χάνοι καθώς προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας είπε ο Γιάννης. Πώς όμως να το καταλάβεις και, το κυριότερο, να το αποδεχτείς; Και ποια λόγια χωρούν σε μια τέτοια προοπτική ενός ξεσπιτώματος από τη στιγμή μάλιστα που αυτό το σπίτι είναι ένα και μοναδικό…

Θυμάμαι ότι τα πιρούνια μας έμειναν μετέωρα εκείνο το μεσημέρι, η διάθεσή μας έπεσε, κοιτάξαμε τον Γιάννη και την Ντίνα με ύφος Μεγάλης Παρασκευής και αναρωτηθήκαμε αν είναι δυνατόν… Να όμως που ήταν και ο Παληός δεν αστειευόταν φυσικά… Ένας Παληός που τον ξέρω πάνω από τριάντα χρόνια και εκείνη την ώρα είδα στα θλιμμένα μάτια του και μια αποφασιστικότητα ότι θα το παλέψει για να υπερασπιστεί τον αγωνιώδη κόπο μιας ολόκληρης ζωής.

Και, πραγματικά, ο Γιάννης το πάλεψε με νύχια και με δόντια. Δεν κάθισε στα αβγά του μοιρολατρικά να περιμένει το τέλος. Ξενύχτισε, έτρεξε, έγραψε, έκανε τα πικρά γλυκά, κινητοποίησε κόσμο, αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις του. Δεν το έβαλε κάτω, όπως κάτω δεν το έβαζε ούτε ο συγχωρεμένος ο Αντώνης. Και, ευτυχώς, βρήκε αμέριστη συμπαράσταση και συνδρομή όχι μόνο από Χιώτες αλλά και Μυτιληνιούς…

Έβλεπα την Ντίνα να μαραζώνει και τι να της πεις να την παρηγορήσεις… Έβλεπα τον Γιάννη με ένα τηλέφωνο στο χέρι, να τρέχει, να απελπίζεται κάποιες φορές, κάποιες άλλες να παίρνει μιαν ανάσα και μελαγχολούσα. Όπως και πολλοί άλλοι που καταλάβαιναν τον πόνο της οικογένειας. Και ήρθε η 7η Νοεμβρίου και ο πλειστηριασμός αναβλήθηκε δίνοντας τη δυνατότητα σε μια περαιτέρω συνεννόηση. Μια πρώτη νίκη με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία για έναν βιοπαλαιστή που εξακολουθεί να προσφέρει στην πνευματική ανάταση της Χίου.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Σάβ, 11/07/2020 - 15:32
Εξετάσεις δίναμε πολλά χρόνια πριν για να μπούμε στο Γυμνάσιο

Πολλά χρόνια πριν, πριν λίγες μέρες άρχιζαν οι εξετάσεις για την εισαγωγή στο Γυμνάσιο… Ξέρετε, ήταν οι εποχές που ήταν μετρημένοι οι μαθητές που πήγαιναν στα Γυμνάσια (Αρρένων και Θηλέων) και στην Εμπορική και σε εκείνα του Βροντάδου, των Καρδαμύλων και της Βολισσού. Μετρημένοι οι μαθητές, μετρημένα και τα Γυμνάσια, και η εισαγωγή των πρώτων στα οποία γινόταν παρακαλώ με εξετάσεις.

   Τον καιρό εκείνο δεν ήταν υποχρεωτική η δευτεροβάθμια εκπαίδευση και, ουσιαστικά, στα Γυμνάσια πήγαιναν οι καλοί, λεγόμενοι, μαθητές των δημοτικών σχολείων. Όμως, και αυτό το τελευταίο, δεν ήταν απόλυτο γιατί τότε η φοίτηση στο Γυμνάσιο εξαρτιόταν και από την οικονομική επιφάνεια και άνεση της οικογένειας. Βλέπετε οι γονείς και κηδεμόνες των μαθητών έπρεπε να πληρώνουν συνδρομή, μηνιαία, αν θυμάμαι καλά, και να αγοράζουν και τα βιβλία. Έτσι πολλές, κυρίως μαθήτριες των δημοτικών, παρά το ότι ήταν αριστούχες, δεν πήγαν  στο Γυμνάσιο που θα μπορούσαν να έχουν μια διαφορετική εξέλιξη. Μέχρι το 1964 (11 Απριλίου) όταν ο γέρο Παπανδρέου θέσπισε την υποχρεωτική εκπαίδευση και τη δωρεάν χορήγηση βιβλίων.

   Άλλο όμως ξεκίνησα να γράψω… Για τις εξετάσεις που δίναμε τότε για να μπούμε στο Γυμνάσιο. Θυμάμαι, υπήρχε ένα βιβλίο που ονομαζόταν «Από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο»… Χωριζόταν με μια διαγώνια γραμμή στη μέση και αριστερά, στο κάτω μέρος, εμφανιζόταν  ένα ταπεινό δημοτικό σχολείο και δεξιά, στο πάνω μέρος, ένα μεγαλοπρεπές Γυμνάσιο… Σ’ αυτό το βιβλίο περιλαμβανόταν η ύλη των θεμάτων πάνω στην οποία θα δίναμε εξετάσεις και θα έπρεπε να το ξέρουμε απέξω για να έχουμε τις ανάλογες απαντήσεις. Θυμάμαι με τι άγχος και αγωνία αλλά και φόβο, εμείς τα χωριατόπαιδα, βρεθήκαμε στην αυλή του Γυμνασίου Αρρένων για τις εξετάσεις. Και με τι χαρά και αγαλλίαση, λίγες μέρες μετά, πανηγυρίζαμε την επιτυχία και την είσοδό μας στο Γυμνάσιο. 

   Τώρα και οι εξετάσεις για τα πανεπιστήμια, είναι τυπικές, τρόπος του λέγειν, αφού μπαίνουν σχεδόν όλοι και γελάει το χειλάκι των περισσότερων… Άλλες εποχές, άλλες εισαγωγές και εξετάσεις.

Του Δημήτρη Φρεζούλη