Χίος, Κυριακή 5 Απριλίου

Το ξεσπίτωμα…

Σάβ, 30/11/2019 - 08:23
Πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας

Ήταν έξι επτά μήνες πριν, όταν, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, και ούζου βεβαίως, έπεσε το αστροπελέκι από το στόμα του Γιάννη Παληού… «Μου βγάζουν το σπίτι σε πλειστηριασμό. Στις 7 Νοεμβρίου». Η μικρή παρέα μείναμε άφωνοι και ανοίξαμε τα στόματά μας σαν χάνοι καθώς προσπαθούσαμε να συνειδητοποιήσουμε αυτό που μας είπε ο Γιάννης. Πώς όμως να το καταλάβεις και, το κυριότερο, να το αποδεχτείς; Και ποια λόγια χωρούν σε μια τέτοια προοπτική ενός ξεσπιτώματος από τη στιγμή μάλιστα που αυτό το σπίτι είναι ένα και μοναδικό…

Θυμάμαι ότι τα πιρούνια μας έμειναν μετέωρα εκείνο το μεσημέρι, η διάθεσή μας έπεσε, κοιτάξαμε τον Γιάννη και την Ντίνα με ύφος Μεγάλης Παρασκευής και αναρωτηθήκαμε αν είναι δυνατόν… Να όμως που ήταν και ο Παληός δεν αστειευόταν φυσικά… Ένας Παληός που τον ξέρω πάνω από τριάντα χρόνια και εκείνη την ώρα είδα στα θλιμμένα μάτια του και μια αποφασιστικότητα ότι θα το παλέψει για να υπερασπιστεί τον αγωνιώδη κόπο μιας ολόκληρης ζωής.

Και, πραγματικά, ο Γιάννης το πάλεψε με νύχια και με δόντια. Δεν κάθισε στα αβγά του μοιρολατρικά να περιμένει το τέλος. Ξενύχτισε, έτρεξε, έγραψε, έκανε τα πικρά γλυκά, κινητοποίησε κόσμο, αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις του. Δεν το έβαλε κάτω, όπως κάτω δεν το έβαζε ούτε ο συγχωρεμένος ο Αντώνης. Και, ευτυχώς, βρήκε αμέριστη συμπαράσταση και συνδρομή όχι μόνο από Χιώτες αλλά και Μυτιληνιούς…

Έβλεπα την Ντίνα να μαραζώνει και τι να της πεις να την παρηγορήσεις… Έβλεπα τον Γιάννη με ένα τηλέφωνο στο χέρι, να τρέχει, να απελπίζεται κάποιες φορές, κάποιες άλλες να παίρνει μιαν ανάσα και μελαγχολούσα. Όπως και πολλοί άλλοι που καταλάβαιναν τον πόνο της οικογένειας. Και ήρθε η 7η Νοεμβρίου και ο πλειστηριασμός αναβλήθηκε δίνοντας τη δυνατότητα σε μια περαιτέρω συνεννόηση. Μια πρώτη νίκη με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία για έναν βιοπαλαιστή που εξακολουθεί να προσφέρει στην πνευματική ανάταση της Χίου.

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα

Κυρ, 05/04/2020 - 09:24
Κλειστά τα καταστήματα στην προκυμαία της Χίου

Καλημέρα, λοιπόν και στην Κυριακή της μονοτονίας και της ρουτίνας των τελευταίων τριών εβδομάδων, σχεδόν… Με μια νέκρα και μια παγωμάρα που δεν μπορεί να τη χωρέσει ο νους μας, παρά το ότι μετά από τόσες μέρες αρχίσαμε πια και συνηθίζουμε. Και ναι μεν μπορεί να συνηθίζουμε, αλλά δεν παύει και να μας πειράζει αυτός ο υποχρεωτικός εγκλεισμός και αυτή η απομόνωση στο σπίτι… Λες και είναι φυλακή καθώς ο κορονωϊός, χωρίς να φταίμε σε κάτι, μας έχει τιμωρήσει και μας έκλεισε μέσα…

   Εν τω μεταξύ δυο βδομάδες απομένουν μέχρι το Πάσχα και δεν έχουμε καμιά διάθεση και όρεξη να ετοιμάσουμε ο,τιδήποτε που έχει σχέση μ’ αυτή τη μεγάλη γιορτή. Δεν μας παραπέμπει σ΄αυτήν ούτε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, αφού όλα είναι κλειστά, ερημιά απλώνεται σε ολόκληρη την αγορά, η μοναξιά είναι αβάσταχτη. Άσχετα ότι επιβάλλεται να υπακούμε και να πειθαρχούμε…

   Έτσι δεν έχουμε καταλάβει πως πλησιάζουμε στο Πάσχα… Και πώς να το καταλάβουμε, είναι μια αλήθεια. Οι περιορισμοί στην κυκλοφορία, και γενικά στην αγορά, δεν σου επιτρέπουν να  σκεφτείς τίποτα που να έχει σχέση με αυτό… Κάπου διάβασα ότι προβληματίζονται έντονα τόσο οι κτηνοτρόφοι, όσο και οι κρεοπώλες και όχι αδικαιολόγητα. Το κρεατάκι μας θα το πάρουμε, βέβαια, αλλά με μέτρο και σκεπτικισμό, αφού δεν θα έχουμε την πολυτέλεια άλλων εποχών…

   Κανείς, λοιπόν, δεν μιλάει για Μεγαλοβδομάδα και για Πάσχα, αλλά ούτε και για Ανάσταση, αφού και οι εκκλησιές θα είναι κλειστές. Και, εδώ που τα λέμε, στις εκκλησίες εντοπιζόταν και το ενδιαφέρον αυτών των ημερών, αφού ήταν και είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με το τελετουργικό των σχετικών ακολουθιών.

   Δεν ξέρω αν οι νοικοκυρές έχουν όρεξη να φτιάξουν κουλουράκια, τσουρέκια, κόκκινα αβγά… Μακάρι να έχουν για να μην ξεχάσουμε και τις παραδόσεις μας, γιατί ναι μεν κουμάντο κάνει τον τελευταίο καιρό ο κορωνοϊός, αλλά στα σπίτια μας κουμάντο πρέπει να κάνουμε εμείς. Μένοντας σπίτι και μην ξεχνώντας όλα εκείνα με τα οποία μεγαλώσαμε.

Του Δημήτρη Φρεζούλη