Χίος, Κυριακή 8 Δεκεμβρίου

Το... καντηλάκι της Παναγιάς

Γράφει ο Όθων Τρέμης
Δείτε τις Φωτογραφίες
Σάβ, 21/09/2019 - 06:43

Δεκαετία του 1970 , οι συνομίληκοί μου γεννηθέντες του 1960 περίπου, παιδιά από  11 ετών και πάνω προέφηβοι, με τα κοντά παντελονάκια, με παιχνίδια τα τσέρκια, τις ξερές αγγινάρες ως όπλα, που παίζαμε πόλεμο στα χαλάσματα του χωριού των Βαβύλων, ζούσαμε λίγο δύσκολα μεν, αλλά τώρα που το σκέφτομαι ξένιαστα δε.

Αυτοκίνητα στο χωριό μετρημένα στα δάχτυλα, οι περισσότεροι όπως όλος ο κόσμος τότε είχαν σαν το μεταφορικό μέσο το γαϊδουράκι και τα μουλάρια.

Έτσι και η οικογένειά μου που ζούσε στους Βαβύλους, ως μεταφορικό μέσο είχαμε ένα μουλάρι που το έλεγαν "Καστανή" και ένα σκύλο μπασταρδεμένο Σέτερ που τον έλεγαν "Ντίκ". Το μουλάρι ήταν και το μεταφορικό μέσο για την οικογένεια στο κτήμα στην Παναγία Κρήνα όπου ήταν και το πατρικό σπίτι του πατέρα μου.

Τα καλοκαίρια που δεν είχαμε Σχολείο πηγαίναμε στην Κρήνα όλη οι οικογένεια από μουλαρόδρομο σε απόσταση περίπου ενάμιση χιλιόμετρο από τους Βαβύλους για τις αγροτικές εργασίες. Το πρωϊ είχε ξεκίνημα, ένας καθόταν στο μουλάρι και υπόλοιποι με τα πόδια εναλάξ. Εγώ ο πατέρας μου Πέτρος η μάνα η Πλουμή  ο μεγαλύτερος αδελφός μου Αντώνης και η μεγαλύτερη αδελφή μου η Κατίνα.

Η ζωή ξεκινούσε στο κτήμα το πρωϊ με τις διάφορες αγροτικές εργασίες που βοηθούσαμε όλοι και την λάτρα βέβαια του εκεί πατρκού σπιτιού.Το μεσημέρι ακολουθούσε το γεύμα το οικογενειακό, παρέα με όσα ξαδέλφια υπήρχαν τότε της οικογένειας εκεί, γιατί οι περισσότεροι είχαν μετακομίσει στη Χώρα, Αθήνα και μερικοί στον Καναδά, εκτός του τελευταίου μόνιμου κάτοικου της Κρήνας που ήταν ο Κωνσταντής-Κων/νος Τρέμης. Μετά το γεύμα ακολουθούσε ξεκούραση  στο σπίτι ή κάτω από τα πλατάνια της πηγής ή στο πεύκο με την συγχορδία των τζιτζικιών.

Το απόγευμα ακολουθούσαν οι λοιπές εργασίες  έως ότου βραδιάσει και έλθει η ώρα να κατηφορίσουμε για τους Βαβύλους. Εμείς σαν παιδιά βέβαια περιμέναμε αμάν και αμάν που λένε να έλθει αυτή η ώρα για να πάμε στο χωριό και να παίξουμε με τους φίλους μας. Το χωριό το βλέπαμε από ψηλά όπως βλέπεις τώρα την πόλη της Χίου και περιμένεις την ώρα που ξένιαστα θα πιείς ενα καφέ με φίλους στην παραλία. Ετσι λοιπόν όταν έφτανε εκείνη η ώρα και λέγαμε άντε πατέρα πάμε, έλεγε ααα… δεν πάμε πουθενά εάν δεν ανάψουμε πρώτα το καντηλάκι της Παναγιάς, που ήταν 150 μέτρα περίπου κάτω από τα σπίτια. Οπότε κάθε βράδυ κάποιος από εμάς πήγαινε και άναβε το καντηλάκι και μετά φεύγαμε για το χωριό, είχε γίνει πλέον ιερό καθήκον. Βέβαια το καντηλάκι το άναβαν και τα υπόλοιπα ξαδέλφια που ερχόταν στην Κρήνα καθώς και διάφοροι προσκυνητές, όμως μη ξέροντας αν είναι ανοιχτό εμείς έπρεπε να πάμε για να είμαστε σίγουροι ότι πάντα θα είναι άσβηστο.

Ακόμα και  μέχρι σήμερα παρ’ όλο που είναι κλειστή η εκκλησία από την Αρχαιολογική υπηρεσία  και έχει προσκυνητάρι απ΄έξω, μπορώ να πώ ότι και τώρα το καντηλάκι δεν σβήνει ποτέ από τους διάφορους πιστούς προσκυνητές.

Υπάρχουν και μερικές μαρτυρίες για την Παναγία Κρήνα τουλάχιστον αυτές που έχω ακούσει εγώ και ο καθένας ας τις εκλάβει όπως νομίζει.

Ο Κωνσταντής Τρέμης που ήταν  από τους τελευταίους μόνιμους κάτοικους της Κρήνας μας είπε ότι ένα βράδυ φανερώθηκε η Παναγιά στον ύπνο και του είπε «Κωνσταντή το καντηλάκι είναι σβηστό και να πάς να ατο ανάψεις», ξύπνησε πήγε κάτω στην Παναγιά και όντως το καντηλάκι ήταν σβηστό, το άναψε προσκύνησε και γύρισε πάλι να ξανακοιμηθεί.

Άλλη μαρτυρία λέει, ότι κάποιοι περιηγητές περνώντας από κοντά από τον Ναό άκουγαν Ψαλμωδίες και η τελευταία ότι κάποιος από την γείτονες με την Παναγία όταν εργαζόταν στα χωράφια για κάποιο λόγο βλασθήμησε, και λένε ότι το βράδυ ήλθε η Παναγιά στο ύπνο του και τον επέπληξε.

Η παλαιά εικόνα της Παναγίας της Κρήνας αυτή τη στιγμή ευρίσκετα στο Ναό του Αγ. Νικολάου των Βαβύλων και η εορταστική είναι εκείνη των εισοδίων της Θεοτόκου στις 21 Νομβρίου, όμως λειτουργούσε η Παναγία καιστις  κεντρικές εορτές με πλήθος κόσμου από τα γύρω χωριά  και στις 6 Αυγούστου και κυριώτερα την Τρίτη του Πάσχα ή Νιότριτο που το λέμε και ο κόσμος μετά την λειτουργία πήγαινε και επάνω στην Πηγή και έκανε  γιορτή με φαγητά ή και μουσική ακόμα.

Υ.Γ Κάποτε ρώτησαν τον Λευτέρη Παπαδόπουλο τον στιχουργό, θυμάμαι σε μία συνέντευξη «κ. Παπαδόπουλε έχετε μεγαλώσεις σε διάφορα μέρη της Ελλάδος, πιό θεωρείται περισσότερο σαν ιδιαίτερη Πατρίδα σας; Και απάντησε, εκεί που έζησα τα παιδικά μου χρόνια» .

                                                                                           Χίος, 20 Σεπ 2019

                                                                                                Οθων Π. Τρέμης
 

 

Σχετικά Άρθρα

Κυρ, 08/12/2019 - 12:16

Ο Κάμπος, οι Καμπούσοι, τα περιβόλια και οι περιβολάρηδες μιας άλλης εποχής μπαίνουν στο μικροσκόπιο της εκπομπής «Ανθρώπινες Διαδρομές» που μεταδίδεται κάθε Τρίτη στις 7 και στις 11.00 μ.μ.  και στις 3.00 μ.μ. της Τετάρτης στην ΑΛΗΘΕΙΑ ΤV.

 Παρέα με τον βέρο Καμπούση Γιάννη Παϊδούση μαθαίνουμε άγνωστες πτυχές της ζωής στον Κάμπο τον καιρό της άνθησής του. Μια εκπομπή ντοκουμέντο.