Με το παρακάτω τρυφερό κείμενο, αποχαιρετά ο καθηγητής Μανώλης Ζούντας, τον πάλαι ποτέ μαθητή και φίλο του, Νίκο Κοφινά, που πολύ πρόωρα έφυγε από τη ζωή:
"«Καλημέρα σας κύριε Ζούντα. Με λένε Νίκο Κοφινά και είμαι μαθητής της Γ’ Λυκείου στο 3ο ΓΕΛ Χίου και θέλω να λάβω μέρος στη μουσική αποκριάτικη εκδήλωση Schoolvision 4».
Με αυτά τα λόγια έγινε η πρώτη μας γνωριμία το 2009, χωρίς να περνά η παραμικρή υποψία ότι θα επακολουθούσε μια στενή φιλία. Ανοιχτή σε όλους τους μαθητές η εκδήλωση υποδέχτηκε με θέρμη το «Mama Said», που έγινε η αφορμή να δεθώ με τον Νίκο στη δίμηνη προετοιμασία μας για την εκδήλωση. Στις 28/2/2009, στο κατάμεστο από μαθητές Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο, για τρεις περίπου ώρες, οι διαγωνιζόμενοι μαθητές ξεδίπλωσαν το μουσικό τους ταλέντο με τον Νίκο να εντυπωσιάζει με την επιλογή του. Μια τρυφερή μπαλάντα από ένα τρυφερό και γεμάτο όνειρα νεαρό παιδί.
Από τότε και για δεκατρία χρόνια μάς συνέδεσε φιλία με τον Νίκο. Με ταξίδευε με τις ιστορίες που είχε από τα μπάρκα του. Μου έδινε τα μάτια του μέσα από τις αφηγήσεις του να δω τους τόπους που εκείνος γνώριζε, τις αισθήσεις του να νιώσω τους ανθρώπους άλλων πολιτισμών και τη φλόγα της ψυχής του να αισθανθώ τον ενθουσιασμό του. Το περασμένο καλοκαίρι νέοι δρόμοι και νέα ταξίδια ανοίγονταν για το ανήσυχο πνεύμα του Νίκου. Το όνειρο για την ένταξή του στο Λιμενικό Σώμα έγινε πραγματικότητα. «Τέρμα τα ταξίδια» μού είπε. Πού να φανταστεί τότε ότι η μοίρα τον ετοίμαζε για εκείνο το «ταξίδι χωρίς επιστροφή».
Την προηγούμενη Πέμπτη (σ.σ.: 24/11/22) στον Ιερό Ναό του Αγίου Ευστρατίου Θυμιανών με τις πρέπουσες στρατιωτικές τιμές η Χίος αποχαιρέτησε τον 30χρονο Νίκο. Καλό ταξίδι, φίλε μου Νίκο. Και πού είσαι, ΚΑΠEΤΑΝΙΕ, ένας φίλος σου εδώ περιμένει να του ψιθυρίσεις από εκεί ψηλά τις νέες περιπέτειές σου στις απέραντες θάλασσες του ουρανού.
Το βίντεο που ακολουθεί είναι η τότε παρουσία σου, το 2009. Όταν τραγουδούσες τότε γιατί δεν άκουσες τη μαμά που έλεγε: "Son, your life's an open book Don't close it 'fore it's done" (Γιε μου, η ζωή σου είναι ένα ανοιχτό βιβλίο. Μην το κλείσεις πριν τελειώσει). Και άφησες στα χείλη μας το πικρό ερώτημα: Γιατί, Νίκο, έκλεισες τόσο νωρίς το βιβλίο της ζωής σου; Είχες τόσα πολλά ακόμα να αφηγηθείς…
Μανώλης Ζούντας - Μαθηματικός".
