Καθαρή στολή. Μόλις έχει απολυμανθεί. Μοσχομυρίζει. Διπλή μάσκα. Την περασμένη εβδομάδα υπήρχαν κρούσματα Covid-19 κι έκλεισε η κλινική. Άνετα, μαλακά παπούτσια ή αθλητικά. Αναρωτιέται κανείς το γιατί; Πλήρες ωράριο, ανηλεής ορθοστασία. Οι γιατροί; Και οι γιατροί. Αμέτρητα και πολύωρα χειρουργεία που φέρνουν τον άνθρωπο στα όριά του. Πολλές φορές τον αναγκάζουν να τα ξεπεράσει κιόλας. Αλλά όχι μόνο οι γιατροί. Προϊσταμένη, αναπληρωτής προϊστάμενος, νοσηλευτικό προσωπικό, εργαζόμενοι στην καθαριότητα, στις μεταφορές, τραπεζοκόμοι. Όλοι.
Όλα ξεκινούν απ’ την κορυφή… Στο επιχείρημα ενός γιατρού του Σκυλίτσειου «το Νοσοκομείο μας λειτουργεί με μονάδες», στον οποίο πριν λίγα χρόνια παραπονέθηκα ότι για τις απαραίτητες εξετάσεις για την πρόσληψή μου σε Γυμνάσιο του νομού μας χρειάστηκε να πάω στο Σκυλίτσειο έξι (!) φορές και η Γραμματεία δε γνώριζε να με κατευθύνει σε ποιους γιατρούς να απευθυνθώ για να παραλάβω το πολυπόθητο έγγραφο, θα αντιτάξω το επιχείρημα: Υπάρχουν και νοσοκομεία που λειτουργούν ομαδικά!
Πώς; Σεβασμός απόλυτος λόγω και έργω στο κύρος και στη θέση του διευθυντή. Διεξάγει έλεγχο; Οι πάντες σε εγρήγορση… Γιατροί, ειδικευόμενοι, νοσοκόμες. Και η προϊσταμένη; Η προϊσταμένη πρώτη απ’ όλους: στρώνει κρεβάτια, αλλάζει σεντόνια, καθαρίζει, μεταφέρει κούτες, στολίζει το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο τέλος του διαδρόμου της Ουρολογικής Κλινικής τραγουδώντας, υπογράφει έγγραφα, επισκέπτεται δεκαπέντε θαλάμους μόνη της, γιατί δύο νοσηλεύτριες είναι σε καραντίνα (θετικές γάρ) και, φυσικά, δεν αντικαταστάθηκαν. Τη ρωτώ: «Οκτάωρο;» «Ούτε λόγος». Δεκάωρο, δωδεκάωρο… «Πότε πηγαίνετε στο σπίτι σας;» «Κάποια στιγμή». «Με υπερωρίες; (Πληρωμένες, εννοώ.)» «Ναι, πώς…» Ακούραστη, ακάματη. Και ευγενική. Με αυτό το πρότυπο δίπλα τους φαντάζεστε το ήθος και τη συμπεριφορά των νοσηλευτριών… Εδώ λοιπόν, γράφουν ιστορία οι ομάδες, όχι οι μονάδες… Λυπάμαι που θα ταράξω τον ήρεμο δημοσιοϋπαλληλικό σας ύπνο, εκείνη την παλιά, σκουριασμένη νοοτροπία… Τώρα πια ο υπάλληλος πρέπει να δείχνεται άξιος. Οι ομάδες. Οι ομάδες που αποτελούνται από άξιες και πειθαρχημένες μονάδες.
Κι εννοείται για "δωράκι" ούτε λόγος… Άλλη μια ξεπερασμένη νοοτροπία, άλλη μια παρωχημένη συμπεριφορά… ή ανηθικότητα, όπως προτιμάτε. «Δεν υπάρχουν πια αυτά». Ψάχνεις έναν τρόπο νόμιμο να ευχαριστήσεις, αν μη τι άλλο.
Κι η πανδημία; Εχθρός. Ο τρόμος ζωγραφισμένος στα μάτια όλου του προσωπικού. «Δε θα βγαίνετε ούτε έξω από την πόρτα σας!» Κρούσματα. Η κλινική κλείνει. Ακυρώνεται μία εφημερία. Δεκαπέντε ημέρες νοσηλείας, τρία τεστ. Οδηγίες. Απολύμανση. Κατεβαίνουν κουρτίνες, παραβάν. Ανοιχτά παράθυρα και μπαλκονόπορτες. Δεκέμβρης. Παγώσαμε.
Κι οι τραυματιοφορείς συνεχίζουν να παίρνουν ασθενείς για το χειρουργείο στον τρίτο όροφο. Και το χαμόγελο δε λείπει ποτέ. Ούτε οι αστεϊσμοί, για να μη φοβάται ο ασθενής. Και οι εφημερίες εξακολουθούν να πιέζουν. Το ίδιο κι οι εισαγωγές. Και οι μέρες περνούν. Εξιτήριο. Κι ο ρυθμός; Ο ίδιος πάντα. Κι η κούραση; Κι αυτή…
Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Γ. Γεννηματάς.
