Κάποια από τα πολλά σχόλια με αφορμή το χτεσινό χρονογράφημα για τον παπά Μιχάλη Ζευγιό.
***Ιωάννα Λεμονιάδου: «Στα πορτραίτα άξιων νέων μας που συχνά προβάλλεις ο συγχωριανός μας πατήρ Μιχαήλ Ζευγιός αποτελεί αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ιερέα με ακάματη προθυμία και ευσυνειδησία για τα καθήκοντά του, με εργατικότητα, πάθος και αγάπη για τους ενορίτες του, αρετές που χρειάζεται από τον ιερέα της κάθε ενορία. Να είναι γερός κι ευλογημένος κι αυτός και η οικογένειά του με το Θεό στο πλάι τους στην κάθε μέρα. Άξιος!».
***Αλέκα Σιδεριάδη - Τσιλιγκριάν: «Είναι αξιέπαινος. Εδώ και 4 χρόνια που επισκέπτομαι την εκκλησία μεγάλες αλλαγές. Μπράβο του».
***Νίκος Στρουμπάκης: «Κάθε σειρά με τα γράμματα που έγραψες να γινόταν ευαγγέλιο σε πολλούς καμουφλαρισμένους. Τότε θα έβλεπε ο λαός γιατί όλο και λιγότεροι πάνε σε εκκλησιασμό και όχι τυπικότητες για χειραψία στα μνημόσυνα κ.λπ. Κακά τα ψέματα. Ο παπάς πρέπει να είναι ο φάρος για την ενορία του και όχι να διώχνει με τις πράξεις ή στάσεις του. Ο παπα-Μιχάλης είναι αυτό που διάλεξε να είναι. Υποκλίνομαι με σεβασμό στο πρόσωπό του.
***Ελένη Χωρεάνθη: «Μακάρι να ήταν όλοι έτσι, Αγαπητέ Δημήτρη! Με συγκίνησες και σήμερα. Βλέπεις, και η "Ορθοδοξία" με το πρόσχημα των συμβόλων, έγινε "χρυσοποίκιλτη".
***Καίτη Γκαραγκάνη: «Μακάρι όλοι οι ιερείς να μιμηθούν τον τρόπο ζωής και προσφοράς του παπά Μιχάλη. Σίγουρα θα υπάρχουν και άλλοι εμείς όμως γνωρίζουμε το έργο και την αλληλεγγύη την δική του και τον θαυμάζουμε. Τυχεροί οι ενορίτες των εκκλησιών που λειτουργεί. Πάντα άξιος, γερός και να χαίρεται την οικογένειά του».
***Νίκος Μονιούδης: «Ναι, σαν ενορίτης του Αγ. Ιωάννου, το μέχρι σήμερα έργο του αξιέπαινο».
***π. Μιχαήλ Ζευγιός: «Αξιότιμε και αγαπητέ κ. Δημήτρη Φρεζούλη. Με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη διάβασα τα λόγια σας. Η ιερατική διακονία δεν είναι έργο ανθρώπινο, αλλά κάλεσμα Θεού· είναι σταυρός και θυσία, που ο Κύριος επιτρέπει να σηκώνεται «πρὸς δόξαν τοῦ Ἁγίου Ὀνόματός Του» και προς ωφέλεια του λαού Του (…). Η διακονία μου ως ιερέως είναι καρπός προσευχής, αγάπης και θυσιών πολλών (…). Οι γονείς μου υπήρξαν το ζωντανό παράδειγμα πίστεως και προσφοράς, θεμέλιο της πορείας μου στην Εκκλησία (…). Δεν λησμονώ τον Γέροντά μου, Μακαριστό Μητροπολίτη Φωκίδος κυρό Αθηναγόρα (…) καθώς και Τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Μάρκο που στέκεται από την πρώτη στιγμή ΠΑΤΕΡΑΣ κοντά μου! Τον πνευματικό μου πατέρα, π. Ιωάννη Κοντό, το στήριγμά μου, πολύ τον ευχαριστώ μα και τον π. Παντελεήμονα Μαυριάνο που με είχε κοντά του, με μεγάλωσε και με δίδαξε πολλά, απ' τα βάθη της καρδιάς ευχαριστώ! Ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη οφείλω και στην πρεσβυτέρα μου Μαρία, συνοδοιπόρο αθόρυβη και σταυροφόρο που σηκώνει μαζί μου το βάρος της ιερατικής οικογένειας (…). Σας παρακαλώ από καρδιάς να εύχεστε και να προσεύχεστε για όλους τους ιερείς, ώστε ο Θεός να μας ενισχύει, να μας φωτίζει και να μας κρατά ταπεινούς και πιστούς στη διακονία μας».
