Εδώ πεθαίνουν οι άνθρωποι, αν… ξεχαστούν.
Παρακολουθώ το βίντεο για την παρουσίαση των επετειακών εκπομπών του 1821 στην ΑΛΗΘΕΙΑ.
Ποιός θα μας πεί αν… πέθαναν αυτές οι μορφές; Άρα ζωντανό είναι ότι μένει στην ιστορία και ιστορία εκτός της συλλογικής είναι και η προσωπική μας μνήμη.
Κοίταζα το περίπτερο της Απλωταριάς. Αυτό στο τέλος της, που από προχθές δεν έβαλε μόνο λουκέτο αλλά ξηλώθηκε στην κυριολεξία και έτσι φάνηκε η αρχική του μορφή.
Και εκεί άθελα μου είδα έναν μαθητή Γυμνασίου να φεύγει από το Αρρένων, για την καθιερωμένη βόλτα στην Απλωταριά, μετά το γεμάτο εξάωρο. Να περνάει από το Βιβλιοπωλείο του Χαβιάρα, βλέποντας τον μαγικό κόσμο των μολυβιών, των στυλό, των τετραδίων, τότε που της μόδας ήταν αυτά με το μπλέ πλαστικοποιημένο εξώφυλλο, τον κύριο Κώστα να εισπράττει την αγορά, του περιουσιακού στοιχείου, που τότε ήταν μια… γόμα και μετά την αναμονή του άλλου γαλάζιου… ανέμου.
Μια θάλασσα με ποδιές κατέβαινε από το Θηλέων. Θεέ μου δίνε μου μάτια να χορταίνω το ωραιότερο από τα δημιουργήματα σου και δίπλα τον Παντελή να μας κάνει πλάκα, ότι πουλάει γυαλιά που δείχνουν και… κάτω από τις ποδιές.
Ποιός δεν θυμάται τον μελαχρινό κυρ Παντελή, στο περίπτερο της Απλωταριάς, συνδεδεμένο με το όνομα του, τον κυρ Παντελή με τις απίστευτες πλάκες του, με το πηγαίο χιούμορ του, τότε που οι άνθρωποι ήξεραν να λένε αστεία χωρίς να παρεξηγούνται, που έδιναν την ταυτότητα του χαρακτήρα τους στην δουλειά τους.
Και κάποια στιγμή πριν χρόνια ο Παντελής έφυγε αλλά το περίπτερο δεν ορφάνεψε, πέρασε σε άλλα χέρια, μέχρι που μάλλον άφησε την τελευταία του πνοή.
Έτσι για να μας δείχνει τώρα… γυμνό, πόσο λιτά ήταν τα περίπτερα, τότε που ακόμα και τον Μικρό ήρωα και τον Μπλέκ τον παίρναμε από του Αναστόπουλου, τότε που η ζωή μας δεν ήταν… σούπερ και τα περίπτερα σούπερ μάρκετ, γιατί πλέον ως τέτοια μόνο μπορούν να επιβιώσουν και μάλλον σε μονό αριθμό.
Τώρα μαζί με το περίπτερο φεύγει και ένα κομμάτι της ζωής μας, με την ελπίδα να μην μείνει τουλάχιστον κουφάρι, αλλά φεύγοντας να ανοίξει άλλο ένα στενό της Απλωταριάς, που μπορεί να γίνει μια ήσυχη γωνιά καφέ, αρκεί βέβαια και ο Δήμος να αναδείξει το νεοκλασικό ιδιοκτησίας του δίπλα, που παραμένει επικίνδυνο ερείπιο.
Υ.Γ.: Mεγάλη απορία όλων τι θα δείξει την Δευτέρα ο Κάρμαντζης. Μα την ώρα που επικρατεί η λογική μακριά από το χωριό μου, αν αυτός δείξει το δικό του, όχι μόνο θα δείξει πολιτικό θάρρος και ευθύνη αλλά θα τους… καραφλιάσει όλους.
