Χίος, Τρίτη 16 Οκτωβρίου

Γ. Μπαλάφας: Οι πρόσφυγες δεν μπορεί να είναι αποδιοπομπαίοι τράγοι

Η τοποθέτηση του υφ. Μεταναστευτικής πολιτικής στη συζήτηση του Νομοσχεδίου για το προσφυγικό στη Βουλή
Τρί, 15/05/2018 - 18:39
Γιάννης Μπαλάφας

«Αγαπητοί συνάδελφοι,

Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω λέγοντας ότι από τη χώρα μας, τα τρία τελευταία χρόνια, πέρασαν πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες και μετανάστες. Το πρώτο διάστημα, μέχρι τον Μάρτιο του 2016, αυτοί οι άνθρωποι, κατά τεκμήριο, πέρασαν από τη χώρα κατευθυνόμενοι προς τις χώρες της Βόρειας Ευρώπης, όπου κατά κανόνα ήθελαν να μεταβούν. Μετά το κλείσιμο των συνόρων και την Κοινή Δήλωση ΕΕ-Τουρκίας, τα πράγματα άλλαξαν και εγκλωβίστηκε ένα αριθμός, περίπου 55.000 άνθρωποι, οι οποίοι δεν θέλουν να μείνουν στη χώρα μας.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως, ότι στην Ελλάδα και όχι τυχαία, βρίσκονται ήδη πάνω από 600.000 οικονομικοί μετανάστες. Αυτοί οι άνθρωποι ήρθαν στην Ελλάδα εδώ και 30 χρόνια όταν οι τότε κυβερνήσεις άνοιγαν τα σύνορα και τους «προσκαλούσαν» να δουλέψουν σε αγροτικές και κτηνοτροφικές εργασίες, αλλά και αργότερα, πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 για να δουλέψουν στα ολυμπιακά έργα σαν φθηνό εργατικό δυναμικό.

Αυτή είναι η εικόνα στη χώρα μας σήμερα όταν μιλάμε για μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα, ώστε να μην απολυτοποιούμε την πλευρά των 55.000, που εγκλωβίστηκαν στη χώρα μας τα τελευταία 3 χρόνια.

Το νομοσχέδιο που συζητάμε σήμερα αντιμετωπίζει και τις δύο κατηγορίες που αναφέρθηκαν. Με βάση την εικόνα αυτή λοιπόν, θα ήθελα να κάνω τρεις παρατηρήσεις:

Η πρώτη είναι η εξής: το νομοσχέδιο προσπαθεί να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που υπάρχουν γύρω από το μεγάλο αυτό ζήτημα. Στο προσφυγικό-μεταναστευτικό δεν υπάρχει η μία και μοναδική λύση. Υπάρχει η ανάγκη για την όσο καλύτερη διαχείριση. Το νομοσχέδιο προσπαθεί να αντιμετωπίσει ρεαλιστικά αυτά τα ζητήματα. Το νομοσχέδιο δέχεται δύο κριτικές: Η μία είναι ότι χειροτερεύει την κατάσταση, οι ήδη κακές συνθήκες γίνονται χειρότερες. Και η άλλη κριτική είναι ότι δίνουμε πολλά επιδόματα και ξεχνάμε τους Έλληνες προσέχοντας περισσότερο τους πρόσφυγες και μετανάστες. Κατά τη γνώμη μου, βρισκόμαστε στο σωστό δρόμο με δεδομένη αυτή την αμφίπλευρη κριτική. Πρώτα από όλα, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι, από αρχαιοτάτων χρόνων, ο αιτών άσυλο πρέπει να προστατεύεται. Αυτή είναι η παράδοση μας σαν Έλληνες. Επομένως, στον προσφυγικό πληθυσμό που εισέρχεται στη χώρα μας, είμαστε υποχρεωμένοι να του παράσχουμε προστασία και όχι μόνο επειδή το υπαγορεύουν το διεθνές, το ευρωπαϊκό και το ελληνικό δίκαιο. Παρέχουμε προστασία παρόλο που είμαστε μια χώρα σε οικονομική κρίση, που οι συμπατριώτες μας δυσκολεύονται και θυμώνουν για την οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Για αυτό τα μέτρα μας έχουν πάντα το χαρακτηριστικό της ισορροπίας. Έτσι αντιμετωπίζουμε αυτά τα ζητήματα από τότε που αναλάβαμε τη διακυβέρνηση. Ένα άλλο ζήτημα είναι τα χρήματα για τη διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Τα χρήματα αυτά προέρχονται βασικά από χρηματοδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θα μπορούσε το ελληνικό κράτος να αντιμετωπίσει αυτό το τεράστιο κόστος. Έτσι, τα ξενοίκιαστα διαμερίσματα στις πόλεις της Ελλάδας που διαμένουν οικογένειες προσφύγων, σε αρμονική σχέση με τον ελληνικό πληθυσμό, νοικιάζονται με χρηματοδότηση της ΕΕ μέσω της Ύπατης Αρμοστείας για τους πρόσφυγες και αναπτυξιακών εταιρειών της Αυτοδιοίκησης. Επίσης, δίνεται ένα μικρό επίδομα που πάει στις τοπικές κοινωνίες. Και για αυτό η Τοπική Αυτοδιοίκηση, η Εκκλησία της Ελλάδος, οι εμπορικοί σύλλογοι έχουν αγκαλιάσει την πρωτοβουλία αυτή.

Το δεύτερο ζήτημα που αντιμετωπίζει το νομοσχέδιο είναι το μεγάλο πρόβλημα του εγκλωβισμού των ανθρώπων αυτών, στη χώρα γενικά και στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου ιδιαίτερα. Υπάρχει ένα νόμος στη φυσική που λέει ότι πρόβλημα υπάρχει όταν η εισροή σε ένα χώρο είναι μεγαλύτερη από την εκροή. Σε αυτό το θέμα χρειαζόμαστε προτάσεις. Σχεδόν όλοι εκ των ομιλητών αποδέχονται ότι η συμφωνία μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει. Οι προτάσεις που κάνουν οι συνάδελφοι πρέπει να λαμβάνουν υπ’ όψιν τους ότι, πρώτον, τα βόρεια σύνορα μας είναι κλειστά και δεύτερον ότι δεν υπάρχει ευρωπαϊκή αλληλεγγύη από πολλά κράτη-μέλη. Εμείς κάνουμε προτάσεις, από την επιτάχυνση των διαδικασιών ασύλου μέχρι την αλλαγή της Ευρωπαϊκής νομοθεσίας. Από την επαναφορά της μετεγκατάστασης μέχρι την ενεργοποίηση των ταχύτερων επιστροφών στην Τουρκία και την οικογενειακή επανένωση. Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις στο προσφυγικό-μεταναστευτικό, διότι, αν αδειάσουμε τη μία μέρα τα νησιά, την άλλη μέρα θα έρθει ίσος αριθμός από απέναντι. Εκτός και αν κάποιος υποστηρίζει ότι πρέπει να πνίγουμε τους ανθρώπους που έρχονται στη χώρα μας. Η πρόταση που ακούγεται να έρθουν από τα νησιά οι άνθρωποι στην ενδοχώρα, να παραμείνουν εδώ μέχρι να πάρουν τα χαρτιά που χρειάζονται και να πάνε στις χώρες που επιθυμούν, δεν μπορεί να υλοποιηθεί αφού οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν τους  δέχονται.

Τέλος, θα ήθελα να τονίσω ότι το προσφυγικό-μεταναστευτικό, κυρίως στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης και πολύ λιγότερο στην Ελλάδα, καθορίζει πλέον, σε πολύ μεγάλο βαθμό, συνειδήσεις, πολιτικές συμπεριφορές και εκλογικές στάσεις. Και βοηθά στο να αναπτυχθούν φαινόμενα όπως η ξενοφοβία, ο ρατσισμός και ο νεοναζισμός. Είχαμε, δυστυχώς, αυτές τις ημέρες και εντός της βουλής διατύπωση μιας τέτοιας ρατσιστικής και ξενοφοβικής ρητορικής. Απέναντι στα φαινόμενα αυτά δεν πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός. Απαιτείται επαγρύπνηση και ένα ενιαίο δημοκρατικό μέτωπο χωρίς εξαιρέσεις. Πολλές φορές έχω την αίσθηση ότι, σήμερα, ο αποδιοπομπαίος τράγος όπως ήταν για τους ναζί ο εβραίος, είναι ο πρόσφυγας και ο μετανάστης, ο διαφορετικός γενικά».

Σχετικά Άρθρα

Συνέντευξη του Δημάρχου Χίου Μ. Βουρνού στην εφημερίδα "Φιλελεύθερος"
Δευ, 15/10/2018 - 20:21
Μ. Βουρνούς

Ο δήμαρχος Χίου Μανώλης Βουρνούςεπισημαίνει τα προβλήματα στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης και τον αντίκτυπο που έχουν στις τοπικές κοινωνίες. «Δεν μου αρέσει να καταφεύγω σε γενικεύσεις. Θα αναφερθώ στα όσα συμβαίνουν στο νησί μου» τονίζει.

Μιλώντας στην εφημερίδα «Φιλελεύθερος» ο κ. Βουρνούς αναφέρεται σε περιπτώσεις υπέρογκων αμοιβών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την κατασκευή του hotspot στη Χίο, «για το οποίο κανείς δεν γνωρίζει πόση ήταν η εργολαβία, πόσα ξοδεύτηκαν και πού πήγαν».

«Ας ξεκινήσουμε από τα λύματα. Η Δημοτική Επιχείρηση Υδρευσης Αποχέτευσης Χίου εγκατέστησε πολύ γρήγορα με μελέτη που έκανε την αποχέτευση, ώστε να φτάσει μέχρι τα όρια του Κέντρου Υποδοχής. Το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής έκανε τις εσωτερικές εγκαταστάσεις αποχέτευσης κι αυτές συνεχώς αστοχούν από την πρώτη στιγμή, το ίδιο συμβαίνει και με τις υπόλοιπες υδραυλικές εγκαταστάσεις. Με αποτέλεσμα να βγαίνουν τεράστιες ποσότητες λυμάτων στο περιβάλλον. Κάτι που ουδέποτε οι αρμόδιοι διαχειριστές μπόρεσαν να αποκαταστήσουν. 

Το ίδιο συμβαίνει και με την καθαριότητα. Δεν περιμένουμε έναν χώρο που θα αστράφτει. Ο καθαρισμός δεν είναι δουλειά μιας ΜΚΟ, το να μοιράσεις φαγητό, η εκπαίδευση, δεν είναι δουλειά των ΜΚΟ, οι οποίες μπορούν ανά πάσα στιγμή να φύγουν. Ιδίως για τα πέντε νησιά των συνόρων. 

Η χρηστή διοίκηση και διαχείριση φαίνεται και στην ουσία της υποθέσεως. Οταν σε έναν χώρο που έπρεπε να έχει το πολύ 900 άτομα, η Δικαιοσύνη απεφάνθη ότι δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 1.274, και έχει 2.000-2.300 άτομα, εν γνώσει τους, αυτό, από μόνο του, σημαίνει ότι δεν ξέρουν πώς να το διαχειριστούν. Δεν είναι μόνο η οικονομική διαχείριση, με τη στενή έννοια, η χρηστή διοίκηση είναι η ουσία της υποθέσεως. Οταν στη Μόρια συμβαίνει αυτό που συμβαίνει, ποια μεγαλύτερη απόδειξη για λάθος διαχείριση;».

Υπάρχουν και εδώ επιχειρήσεις που έχουν ISO, που τροφοδοτούν τα παιδιά στο Μουσικό σχολείο, ας πούμε. Ωστόσο, έβαλαν τόσο αυστηρές «προδιαγραφές», οι οποίες στην ουσία άφησαν μια εταιρεία, δύο εταιρείες, ελάχιστους δηλαδή να «παίζουν», χωρίς βεβαίως καμία να είναι από τα νησιά που είχαν πρόβλημα 

Τα στοιχεία που δίνονται στη δημοσιότητα για τον αριθμό των προσφύγων είναι τα πραγματικά; 

Υπάρχουν αρκετές πηγές που δίνουν στοιχεία για τον αριθμό των προσφύγων και μεταναστών. Τον ακριβή αριθμό των ανθρώπων που υπάρχουν σε ένα νησί δεν τον ξέρει κανείς. Η Ελληνική Αστυνομία και το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής, σε γενικές γραμμές, γνωρίζουν ποιοι βρίσκονται σε χώρους φιλοξενίας ή σε ξενοδοχεία. Δεν γνωρίζουν αυτούς που βρίσκονται σε διάφορα σημεία από μόνοι τους. Οσον αφορά τα hotspots και το νησί μου τη Χίο, έχουμε μια τάξη μεγέθους, το τονίζω μια τάξη μεγέθους, για το πόσοι βρίσκονται εντός. Φαντάζομαι ότι είναι πιο δύσκολο να γίνει ακριβής καταγραφή στα σημεία με μεγαλύτερο φόρτο. Σε κάθε περίπτωση, το να ξέρουμε κατά προσέγγιση και να λέμε είναι περίπου τόσοι, αυτό δεν είναι σοβαρό πράγμα. Κυρίως όταν μιλάμε για ανθρώπους που βρίσκονται σε έναν συγκεκριμένο χώρο, όταν υποτίθεται ότι έχεις μια ευαισθησία… 

Αυτή η έλλειψη στοιχείων μπορεί να έχει πρακτικές επιπτώσεις, ας πούμε στα συσσίτια; 

Ασφαλώς. Δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί να παράγει συσσίτια χωρίς να γνωρίζει τον ακριβή αριθμό των ατόμων που θα έρθουν να πάρουν συσσίτιο. Δεν είναι λογικό; 

ΜΚΟ υπάρχουν σοβαρές, που κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους, αλλά και οργανώσεις «καουμπόηδες», «καλά παιδιά» που θέλουν να σώσουν τον κόσμο για μια βδομάδα, γιατί τόσο έχουν διακοπές, κάνουν την κατάσταση «κουβάρι» και σηκώνονται και φεύγουν. Οπως και κάποιοι άλλοι που βρίσκουν προνομιακό πεδίο για να ασκήσουν δραστηριότητα 

Πιστεύετε ότι το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο αφήνει περιθώρια για διασπάθιση του δημοσίου χρήματος; – Σήμερα, έπειτα από χρόνια προσφυγικής – μεταναστευτικής κρίσης, δεν νοείται να υφίσταται κατάσταση «έκτακτης ανάγκης». Το κράτος θα έπρεπε να είχε λάβει τα μέτρα του, να είχε αρθρώσει τους μηχανισμούς για να αντιμετωπίσει το μέγεθος και την πολυπλοκότητα του φαινομένου. Από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα. Από την επίκληση αυτής της «έκτακτης ανάγκης». Τρία χρόνια μετά, δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε ΜΚΟ για τη διαχείριση των συνόρων. ΜΚΟ υπάρχουν σοβαρές που κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους, αλλά και οργανώσεις «καουμπόηδες», «καλά παιδιά» που θέλουν να σώσουν τον κόσμο για μια βδομάδα, γιατί τόσο έχουν διακοπές, κάνουν την κατάσταση «κουβάρι» και σηκώνονται και φεύγουν. Οπως και κάποιοι άλλοι που βρίσκουν προνομιακό πεδίο για να ασκήσουν δραστηριότητα. Αυτή όμως η κατάσταση έχει σημαντικές επιπτώσεις και αντικατοπτρίζεται και στην τοπική κοινωνία, δημιουργώντας προβλήματα που σε κάθε ευνομούμενο κράτος δεν θα έπρεπε να υπάρχουν. Αυτό θα έπρεπε να είναι δουλειά του κράτους και μόνο. Ενός κράτους που έχει νομοθεσία, κανονισμούς, αποστολή. 

 

Εχουν υποπέσει στην αντίληψή σας φαινόμενα οικονομικής κακοδιαχείρισης; 

Ο Δήμος Χίου δεν μετέχει άμεσα στη διαχείριση. Εχω ακούσει, όμως, περιπτώσεις υπέρογκων αμοιβών, χρημάτων που έχουν δοθεί και αυτό που έχει παραδοθεί δεν είναι της ίδιας αξίας. Για το hotspot της Χίου ακούστηκε ότι ξοδεύτηκε αλλού ένα εκατομμύριο ευρώ, αλλού ενάμισι, αλλού ένα διακόσια, αλλού περισσότερα. Σε κάθε περίπτωση, επειδή έχω και μια τεχνική εικόνα του πόσο μπορεί να έχει κοστίσει κάτι, σίγουρα δεν βλέπεις ένα εκατομμύριο ευρώ να έχει «πέσει» στην κατασκευή. Είναι αρκετά λιγότερο. Μπορεί να κάνω λάθος εκτίμηση, αλλά κανείς δεν έχει βγει να πει ακριβώς πόση ήταν η εργολαβία, πόσα ξοδεύτηκαν και πού πήγαν στον προϋπολογισμό, για ποιο λόγο πληρώθηκαν. Γιατί δεν δίνεται μια επίσημη απάντηση; 

Παλιότερα είχατε πει: «Ο Π. Καμμένος πηγαίνει μόνο εκεί όπου υπάρχουν ”τα φράγκα”, στις κατασκευές και τη σίτιση – με εταιρεία catering που έχει έδρα την Αθήνα και στέλνει στους μετανάστες φαγητό που δεν τρώγεται». 

Να διευκρινίσω τι εννοούσα: Ενώ όλοι περίμεναν ότι η ανάμιξη του υπουργείου Εθνικής Αμυνας θα ήταν στην ανεύρεση κατάλληλων χώρων και προσωπικού για την αντιμετώπιση σοβαρής και έκτακτης κρίσης, αντιθέτως είδαμε το υπουργείο να αναμιγνύεται με θέματα που άπτονται έργων, υποδομών και σίτισης, δηλαδή θέματα που αφορούν οικονομικά ζητήματα και προμήθειες του Δημοσίου. Κατανοώ ότι αρχικά αυτό έγινε λόγω ευελιξίας και ταχύτερης αντιμετώπισης των καταστάσεων. Τρία χρόνια όμως μετά, συνεχίζουμε να έχουμε ανάγκη αυτή την εξαίρεση και δεν έχουμε δημιουργήσει τις δομές που πρέπει. Αυτό που δημιουργεί τα ερωτηματικά είναι το γεγονός ότι παραμένουμε σε μια εν είδει «κατάσταση ανάγκης» εδώ και τρία χρόνια. 
Οταν δεν υπήρχε ακόμα ούτε hotspot ούτε τίποτε και φωνάζαμε να ανοίξει ένα στρατόπεδο, να βρεθεί ένας ενιαίος χώρος να πάνε οι άνθρωποι σε στρατόπεδα που ήταν ελεύθερα, το υπουργείο Εθνικής Αμυνας ήταν αρνητικά κάθετο – και μετά, σου λένε, ευτυχώς που ήρθε ο στρατός να σώσει την κατάσταση, που από μόνο του σημαίνει την πλήρη αποτυχία όλων των υπολοίπων. Είτε για τις κατασκευές είτε για τη σίτιση, για τα οποία απ’ ό,τι φαίνεται δαπανήθηκαν πολλά χρήματα. 

Δηλαδή;

Τι δηλαδή; Πόσος είναι ο προϋπολογισμός των χρημάτων που δίνονται κάθε μήνα; Είναι ένα πολύ σοβαρό ποσό. Και να τονίσω και το άλλο. Οταν είχαν πρωτοβγεί, η διατροφή γινόταν από τοπικές επιχειρήσεις. Υπάρχουν και εδώ επιχειρήσεις που έχουν ISO, που τροφοδοτούν τα παιδιά στο Μουσικό σχολείο, ας πούμε. Ωστόσο, έβαλαν τόσο αυστηρές «προδιαγραφές», οι οποίες στην ουσία άφησαν μια εταιρεία, δύο εταιρείες, ελάχιστους δηλαδή να «παίζουν», χωρίς βεβαίως καμία να είναι από τα νησιά που είχαν πρόβλημα. Εμμένω πως το υπουργείο Εθνικής Αμυνας και τα στελέχη των Ενόπλων δυνάμεων, τα οποία ζούμε καθημερινά και κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους, δεν θα έπρεπε να ασχολούνται εσαεί με τις κατασκευές και με το φαγητό. Εχουν άλλη αποστολή. Ας πούμε ότι το υπουργείο ασχολήθηκε εκτάκτως. Θα έπρεπε όμως να έχει τελειώσει η υπόθεση. Είναι δυνατόν ύστερα από τρία χρόνια να συνεχίζει να ασχολείται με οτιδήποτε θέλουμε να κατασκευάσουμε και με τη διατροφή των προσφύγων – μεταναστών; Δεν μπορεί κάποιος άλλος να κάνει την προμήθεια του φαγητού; Δεν μπορεί το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής; Το υπουργείο που ασχολείται με την πρόνοια και την κοινωνική αλληλεγγύη; Το υπουργείο Υποδομών με τις κατασκευές; 

Για το hotspot της Χίου ακούστηκε, αλλού ότι ξοδεύτηκε ένα εκατομμύριο ευρώ, αλλού ενάμισι, αλλού ένα διακόσια, αλλού περισσότερα. Σε κάθε περίπτωση, επειδή έχω και μια τεχνική εικόνα του πόσο μπορεί να έχει κοστίσει κάτι, σίγουρα δεν βλέπεις ένα εκατομμύριο ευρώ να έχει «πέσει» στην κατασκευή. Είναι αρκετά λιγότερα 

Για την ποιότητα του φαγητού; Υπάρχουν καταγγελίες, από τους ίδιους τους φιλοξενούμενους στα hotspot, ότι «δεν τρώγεται»… 

Εχουμε ακούσει πάρα πολλά. Ακόμα και για το διατροφολόγιο που, χωρίς να χρειάζεται να κοστίσει παραπάνω, πολλές φορές δεν ταιριάζει με τις διατροφικές συνήθειες ή άλλους σοβαρούς λόγους (πχ. δεν τρώνε πατάτες και προτιμούν το ρύζι). Αν και δεν έχω ασχοληθεί το τελευταίο διάστημα, είναι τόσο απογοητευτική η γενική εικόνα που… 

– Το προηγούμενο διάστημα; 

– Θυμάμαι πεταμένα φαγητά γιατί δεν μπορούσαν να τα φάνε, ανθρώπους που έλεγαν ξεκάθαρα «αυτό δεν τρώγεται», όχι μια ή δύο φορές, όχι σε μια υπερβολή της στιγμής, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν έχω προσωπική άποψη επί του συγκεκριμένου ζητήματος. 

– Θεωρείτε ότι μπορεί να έχουν χαθεί κονδύλια; 

– Για να το πει κανείς αυτό πρέπει να μιλάει με στοιχεία και αποδείξεις. Αυτό που έχουμε ακούσει επανειλημμένως είναι ότι η Ελλάδα έχει κάνει χρήση των έκτακτων κονδυλίων της Ε.Ε. και όχι τόσο των χρημάτων που διατίθενται από τον τακτικό προϋπολογισμό της. Εγώ προσωπικά στη Χίο βλέπω μια κατάσταση συχνά χαοτική, χαμένη, χωρίς να ακολουθείται μια πολιτική με μια προοπτική σωστής διαχείρισης. Εχουμε προσφύγει στη Δικαιοσύνη και υπάρχουν αποφάσεις οι οποίες δεν τηρούνται. Η ουσία όμως που δημιουργεί όλα αυτά είναι η απόλυτη έλλειψη πολιτικής. Ακριβέστερα, μιας πολιτικής η οποία δεν ακολουθείται στην πραγματικότητα.

Με ευθύνη της κυβέρνησης; 

Πρωτίστως της κυβέρνησης. Η Ε.Ε. πρότεινε μια πολιτική, σωστή ή λάθος, η χώρα δεσμεύτηκε ότι θα την ακολουθήσει και, στο σκέλος που την αφορά, τις επιστροφές προς την Τουρκία, δεν το κάνει. Είτε γιατί δεν μπορεί, είτε γιατί δεν θέλει. Το να παρατάς χιλιάδες ανθρώπους σε τέτοιους χώρους, με τα γνωστά προβλήματα και αυτά που έρχονται στην επιφάνεια, αυτό δεν είναι πολιτική. 

(Η συνέντευξη δόθηκε στον δημοσιογράφο Γαβριήλ Χ. Σερέτη)