Κριτική βιβλίου - Βίκυ Πρασίνου: Το τελευταίο εσύ

Πέμ, 19/05/2022 - 17:49

Την ποιήτρια Βίκυ Πρασίνου την γνώρισα μέσα από τις τρείς πρόσφατες συλλογές της, «Κρύβομαι Κυνηγώ Κουτσαίνω», «Παράλληλη αναζήτηση», «Το τελευταίο εσύ», και οι τρείς από τις εκδόσεις Άλφα πί, αυτές είναι οι τρείς συλλογές που κοσμούν εν συνόλω την εργογραφία της , εργογραφία που χρονικά ξεκίνησε μόλις το 2021 με τις δύο πρώτες συλλογές και συνεχίστηκε το 2022 με την παρουσιαζόμενη συλλογή της «Το τελευταίο εσύ».

Η ποιήτρια σε όλες της τις συλλογές με καθαρό λόγο και ευαίσθητη ματιά στον άνθρωπο και τα προβλήματα του δεν διστάζει να μας ανοίξει ‘διάπλατα’ την είσοδο για τον κόσμο της ψυχής και της καρδιάς της.

Ποιητική ευαισθησία, στέρεα δομή του λόγου της,άνετη κι απρόκοπτη έκφραση των συναισθημάτων της, αυθορμητισμός ,ευχέρεια στην διατύπωση σύγχρονων προβλημάτων μέσα από τις στιχουργικές της συνθέσεις. Η Βίκυ Πρασίνου ακολουθεί ως επί το πλείστον τις παραδοσιακές φόρμες έκφρασης της ποίησης, τεχνική που φαίνεται να γνωρίζει καλά.

Είναι γεγονός ότι η ποίηση διέρχεται μία από τι χειρότερες φάσεις της. Το τοπίο της σύχρονης ελληνικής ποίησης είναι θολό με κύριο χαρακτηριστικό την προσπάθεια "ποιητών" να αναδειχθούν και να γίνουν γνωστοί μέσω των κοινωνικών μέσων δικτύωσης. Αρκεί αυτό όταν τους διαβάζουν -κι αν συμβαίνει κάτι τέτοιο-, μόνο οι φίλοι τους;

Παλαιότερα, μια ποιητική συλλογή που κυκλοφορούσε από εκδοτικό οίκο είχε, αν μη τι άλλο, το εχέγγυο της επιλογής της από κάποια επιτροπή ή από τον ίδιο τον εκδότη, ο οποίος εντάσσοντας τη στο πρόγραμμα του διακινδύνευε όχι μόνο το κύρος του αλλά και το κόστος παραγωγής του βιβλίου.

Σήμερα, είναι σε όλους μας γνωστό ότι αρκετοί εκδοτικοί οίκοι είναι πρόθυμοι να εκδώσουν οποιοδήποτε βιβλίο με κλειστά μάτια, χωρίς καμιά διαδικασία επιλογής, αρκεί να εισπράξουν ένα ποσόν, καθόλου ευκαταφρόνητο συνήθως.

Επιπλέον η απουσία ευθείας και ανεξάρτητης κριτικής είναι ένας ακόμη αρνητικός παράγων στην σύγχρονη ποίηση.

Οι παρατηρήσεις μου για την σύγχρονη ελληνική ποίηση σαφώς δεν αφορούν την Βίκυ Πρασίνου , την ποιήτρια με καταγωγή από τα Ψαρά, επιστήμονα-πτυχιούχο της Φιλολογίας και εκπαιδευτικό. Η δική της ποιητική δουλειά διαθέτει συνοχή, γλωσσική και θεματική, τα βασικά ζητούμενα για να  διεκδικεί  η ποίηση της τον τίτλο της ποιητικής δημιουργίας.

«Και μένα που αναδύομαι σ’αφροντυμένο κύμα και σαν μαινάδα καρτερώ τα μάτια σου να δω, με λευτερώνει της καρδιάς σου θαρραλέο βήμα, που περπατά στης Φρόνησης τον δίκαιο ειρμό».

Σε παραδοσιακές ή μη φόρμες οι στίχοι της Βίκυς είναι εσωτερικοί μονόλογοι ,λυρική ποίηση που προσπαθεί να φυλακίσει στα εύθραστα μέτρα της το μελαγχολικό συναίσθημα, προσωπικές μεταφυσικές και πνευματικές αναζητήσεις με μορφή στοχασμών.

«Ας ήταν όνειρο που ξεμακραίνει, ας ήταν της χαράς κλεφτές ματιές σαν θα ξυπνώ στο δάκρυ μου πνιγμένη, θα βυθιστώ στου μάταιου τις πληγές».

Αισθησιακοί, ερωτικοί, απελπισμένοι στίχοι ,αποτύπωμα των ψυχικών της διακυμάνσεων ,η ερωτική της ποίηση φορτισμένη συγκινησιακά και πλούσια σε πάθος σε όλες του τις εκφάνσεις.

«Αγάπη μισερή -χαμένη ζήση- στα βράχια θα στενάζει δίχως ταίρι, θ’ αναζητά μονάκριβη μια λύση…».

Όλοι οι τυχαία επιλεγμένοι εκ μέρους μου στίχοι προέρχονται από την παρουσιαζόμενη τρίτη ποιητική συλλογή της ποιήτριας < ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΣΥ>, συλλογή καλαίσθητη και ποιοτική.

Η Ψαριανής καταγωγής Βίκυ Πρασίνου είναι μία πολυσχιδής προσωπικότητα με δράσεις εκτός από την λογοτεχνία και στην Βυζαντινή αγιογραφία καθώς και στην ζωγραφική.

Βίκυ Πράσινου: Το τελευταίο Εσύ - Εκδόσεις άλφα πι.

 

Για την alithia.gr

Τασσώ Γαΐλα - Αρθρογράφος και Ερευνήτρια

 

 

 

 

Σχετικά Άρθρα