Χίος, Παρασκευή 29 Μαΐου

Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Χαρ. Χάρη για τα Σκλαβιά

Δείτε τις Φωτογραφίες
Τετ, 16/07/2014 - 21:45

Εφυγε από το Θολοποτάμι 9 χρόνων, για την ξενιτειά, μορφώθηκε δούλεψε, έφτασε στα Πανεπιστημιακά έδρανα, αλλά τώρα μπορεί να φύγει από πάνω του το βάρος της αγάπης για τον γενέθλιο τόπο, τώρα που έκανε το καθήκον του, να γράψει την ιστορία των Σκλαβιών.

Σήμερα στην κατάμεστη αίθουσα του Πολιτιστικού Συλλόγου Θολοποταμίου, αγκαλιασμένος απ’ την αγάπη των συντοπιτών του και όχι μόνο, ο Χαράλαμπος Χάρης παρουσίασε το βιβλίο του και χάρισε στην τοπική ιστορική γραμματεία ένα μοναδικό στην κυριολεξία πόνημα, για τον ιστορικό τόπο των Σκλαβιών. Το βιβλίο παρουσίασαν ο Δάσκαλος Γιάννης Μάσχας, που αναφέρθηκε στη δύναμη της μνήμης και της πατρίδας, που έκαναν στην ΗΠΑ έναν άνθρωπο να συγγράψει ένα τέτοιο βιβλίο, που ανέδειξαν και με την εκτύπωση τους οι εκδόσεις Α-Π. Στο λογοτεχνικό μέρος του βιβλίου αναφέρθηκε στη δική της παρουσίαση η Αννα Μαρδά, που διάβασε επιλεγμένα κείμενα. Ο φοιτητής τέλος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης Γιώργης Σκουφάρας ,αναφέρθηκε στον ιστορικό τόπο των Σκλαβιών και στην ανάδειξη των μνημείων, που γίνεται μέσα απ’ τις σελίδες του. Παρεμβάση έκανε στην παρουσίαση ο Δημήτρης Μελαχροινούδης , αναφέροντας ότι είναι ανεκτίμητη η συμβολή του συγγραφέα και στην καταγραφή των επωνύμων και των γενεολογικών δένδρων της περιοχής. Τέλος σε δική του παρέμβαση ο Διευθυντής της Αλήθειας, επεσήμανε το κενό που κλείνει το βιβλίο την ιστοριογραφία της περιοχής, σημειώνοντας: Eίμαι σίγουρος ότι η πλειοψηφία των παρευρισκομένων και όχι μόνο δεν έχομε συνειδητοποιήσει ότι στα Σλαβιά κρύβεται ο Παρθενώνας της περιοχής.

 

Σχετικά Άρθρα

Αυτή τη φορά η Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη γράφει για την Πλατεία Βουνακίου
Τρί, 26/05/2020 - 18:38

Ένα νέο βιβλίο μας παρουσιάζει πάλι η ακάματη Αθηνά Ζαχαρού - Λουτράρη. Αφορά την κεντρική πλατεία του νησιού.

Για το περιεχόμενο του μας ενημερώνουν οι εκδόσεις Άλφα Πι.

Η Κεντρική πλατεία της Χίου γνώρισε όχι μόνον τις ανέμελες καθημερινές δραστηριότητες και τις χαρούμενες γιορτινές ημέρες, αλλά υπήρξε ὁ βωμὸς τῶν θρήνων κατά τη διάρκεια της οθωμανικής σκλαβιάς (1566-1912), όταν πλήθος ανθρώπων έχασαν τη ζωή τους σε αθρόες σφαγές στο ολοκαύτωμα του 1822, και σε μεμονωμένες εκτελέσεις.

Άγριοι θάνατοι διά ξίφους και μαχαίρας, φρικτότεροι διά του απαγχονισμού και της πυράς και ακόμα πιο μαρτυρικοί διά ανασκολοπισμού έλαβαν χώρα σ’ αυτόν τον τόπο του Βουνακίου.

Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες αποδεικνύουν σε τι βαθμό βαρβαρότητας μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος όταν ο φανατισμός εξάπτει τα αγριότερα των ενστίκτων του, η παιδεία του λαού του υποθάλπει τη βιαιότητα και η επαπειλούμενη απώλεια της εξουσίας οδηγεί τους σκληρούς κυρίαρχους σε ανελέητες τιμωρίες για εκδίκηση ή παραδειγματισμό.

Η ιστορία όμως δεν σταματά στα δάκρυα, ο άνθρωπος λησμονεί τα θλιβερά και προχωρά με αισιοδοξία.

Χωρίς πρόθεση αναμόχλευσης αντιπαλότητας και με την ευχή να μην ξαναζήσει ποτέ πια ο τόπος τέτοιες θλιβερές μέρες, πέρα από τη σπονδή στους νεκρούς μάρτυρες, τη συγγραφή αυτού του κειμένου ερμηνεύει η προτροπή του Ανδρέα Μάμουκα, αυτόπτη των τραγικών σκηνών του 1822 «νὰ ἀνακαλῶνται εἰς τὴν μνήμην τῶν μεταγενεστέρων διὰ νὰ προληφθῇ ἄλλην φορὰν τοιαύτη καταστροφή».