Θεοφάνεια στην Αγία Παρασκευή Κρήνης Μικράς Ασίας.

Τετ, 06/01/2021 - 11:44

Η φωτογραφία παρουσιάζει την είσοδο του λιμανιού ‘’Ταλιάνι’’στην Αγία Παρασκευή του Τσεσμέ πριν από το 1922. Εδώ φαίνεται ένα πολύ μικρό μέρος των σπιτιών του χωριού, η γειτονιά ‘’Ταλιάνι’’ μια από τις καλύτερες του χωριού, με τα περισσότερα αρχοντικά. Δεξιά, όπως διακρίνονται τα πρώτα σπίτια, είναι η θέση Μπουνταράκι, όπου γινόταν η κατάδυση του Σταυρού των δύο από τους τρεις ενοριακούς ναούς του χωριού, των Αγίων Σαράντα και της Παναγιάς της Γουρνάς (Ζωοδόχος Πηγή).

ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ-ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΤΣΕΣΜΕ

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Αικατερίνη: ‘’Χαμένες Πατρίδες, το χωριό μας Η ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟΥ ΤΣΕΣΜΕ (το Κιόστε) 1760-1922’’

‘’Η ημέρα των Θεοφανείων ήταν κι αυτή σαν τις άλλες, μεγάλη και χαρμόσυνος. Την παραμονή το βράδυ, γυρίζαμε πάλι τα παιδιά για τα κάλαντα των φώτων, που δεν είχαν όμως τη λαμπρότητα και το μεγαλείο των χριστουγεννιάτικων και του Άϊ-Βασίλη. Σαν ναυτικοί που ήταν οι χωριανοί, τη γιορτή αυτή των Φώτων την τιμούσαν πολύ, γιατί αγιάζονταν τα νερά της θάλασσας και μετά απ΄αυτή τη μέρα μπορούσαν να φύγουν τα καΐκια από το χωριό και να ξεκινήσει η αλιευτική περίοδος.

Οι πομπές και των τριών ιερών ναών του χωριού, της Ζωοδόχου Πηγής , της Αγίας Παρασκευής και των Αγίων Σαράντα, με τα εξαπτέρυγα, τα λάβαρα, τον κλήρο, τους προύχοντας κι όλο το εκκλησίασμα, υπό τις κωδωνοκρουσίες, ξεκινούσαν σχεδόν την ίδια ώρα μετά την θείαν λειτουργίαν και τον μεγάλον αγιασμόν και συγκεντρώνονταν οι μεν της Ζωοδόχου Πηγής και των Αγίων Σαράντα στο Μπουνταράκι, στη βορειότερη άκρη του Ταλιανιού, του λιμανιού μας, οι δε της Αγίας Παρασκευής στο βοηθητικό λιμάνι Αλή Μποστάνι ή Τσάκαλου, κι εκεί σε καθορισμένα από πρωτύτερα μέρη για κάθε εκκλησία γινόταν η κατάδυση του Σταυρού στη θάλασσα και αγιάζονταν τα νερά.

Για κάθε εκκλησία έκαναν με καΐκια ένα τετράγωνο πλαίσιο, μέσα στο οποίο ο κάθε παπάς έριχνε το σταυρό της εκκλησιάς του. Γεμάτα από κόσμο ήταν τα καΐκια αυτά, άνδρες βρακοφόροι, γυναίκες μακροφουστανούσες και παιδιά απονήρευτα παρακολουθούσαν την κατάδυση με ευλάβεια και κατάνυξη, για να πάνε καλά τα ταξίδια των καϊκιών τους και να τους προστατέψει ο βαπτιζόμενος στη θάλασσα σταυρός. Ικανοί κολυμβητές, χωριανοί νέοι ήταν έτοιμοι, βουτούσαν κι έπιαναν το σταυρό.

Συνήθως ο κολυμβητές ήταν συνασπισμένοι σε ομάδες και δεν φιλονικούσαν στη θάλασσα, όπως γίνεται σήμερα σε πολλά μέρη. Δεν ενδιαφέρονταν για χρήματα. Ένας ευγενής ανταγωνισμός, ένας αμοιβαίος ζήλος τους παρακινούσε και τους έσπρωχνε να βουτήξουν και να πιάσουν το σταυρό. Ήθελαν να τον έχουν βοηθόν στα μακρινά τους ταξίδια.

Και οι τρεις σταυροί περιφέρονταν από τους τυχερούς κολυμβητές όλη την υπόλοιπη μέρα στο χωριό, για να τους ασπασθούν οι κάτοικοι. Τα χρήματα που μάζευαν τα προσέφεραν καθένας στον ενοριακό του ναό, τα δώριζαν στις εκκλησιές και στους αγίους του χωριού, για τη γεροσύνη τους.’’

Η δημοσίευση είναι του Γεωργίου Κατσούπη με καταγωγή από το χωριό της Αγίας Παρασκευής και προέδρου του συλλόγου"Ανατολής Ίχνη".

 

K. Mιμίδης

Σχετικά Άρθρα