Χίος, Παρασκευή 26 Απριλίου

Ανακαλύφθηκε το πιο μακρινό σώμα του ηλιακού μας συστήματος

Τρί, 18/12/2018 - 07:34

Ομάδα αστρονόμων στις ΗΠΑ, ανακάλυψε το πιο μακρινό σώμα που έχει ποτέ βρεθεί στο ηλιακό μας σύστημα. 

Είναι το πρώτο αντικείμενο - κατά πάσα πιθανότητα ένας νάνος πλανήτης - που ανιχνεύθηκε σε απόσταση άνω των 100 αστρονομικών μονάδων (μια αστρονομική μονάδα αντιστοιχεί στην απόσταση της Γης από τον Ήλιο). 

Η διάμετρός του εκτιμάται σε περίπου 500 χιλιόμετρα, ενώ έχει μια ροζέ απόχρωση, κάτι που προδίδει ότι διαθέτει πολύ πάγο στην επιφάνειά του.

Η ανακοίνωση για το νέο σώμα, που έχει την προσωρινή ονομασία "2018 VG18" και το παρατσούκλι «Απομακρυσμένο», έγινε από το Κέντρο Ελασσόνων Πλανητών της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης. Η ανακάλυψή του έγινε αρχικά από το ιαπωνικό τηλεσκόπιο «Σουμπαρού», διαμέτρου οκτώ μέτρων, στο όρος Μάουνα Κέα της Χαβάης, ενώ ακολούθησαν παρατηρήσεις για επιβεβαίωση από Μαγγελανικό τηλεσκόπιο στο Αστεροσκοπείο Λας Καμπάνας της Χιλής.

Το "2018 VG18" απέχει περίπου 120 αστρονομικές μονάδες, ενώ το πιο μακρινό σώμα που είχε βρεθεί μέχρι σήμερα, ήταν η Έρις σε απόσταση περίπου 96 αστρονομικών μονάδων. Ο Πλούτων, ο πιο γνωστός νάνος πλανήτης, απέχει 34 αστρονομικές μονάδες.

Τον Οκτώβριο η ίδια ερευνητική ομάδα είχε ανακοινώσει την ανακάλυψη ενός άλλου πολύ μακρινού σώματος στο ηλιακό μας σύστημα, του «Γκόμπλιν» (πιο επίσημα "2015 TG387") σε απόσταση 80 αστρονομικών μονάδων.

Οι συγκεκριμένοι αστρονόμοι (Σκοτ Σέπαρντ του Ινστιτούτου Κάρνεγκι, Τσαντ Τρουχίγιο του Πανεπιστημίου της Β.Αριζόνα και Ντέηβιντ Θόλεν του Πανεπιστημίου της Χαβάης) είχαν το 2014 προτείνει ως πιθανή την ύπαρξη στο ηλιακό μας σύστημα ενός αόρατου μέχρι σήμερα ένατου πλανήτη, πολύ μεγαλύτερου από τη Γη, γνωστού και ως «πλανήτη Χ», τον οποίο έκτοτε αναζητούν.

Ο Σέπαρντ δήλωσε ότι ο «2018 VG18» είναι «πολύ πιο μακρινός και αργός από κάθε άλλο αντικείμενο που έχει παρατηρηθεί στο ηλιακό σύστημα, συνεπώς θα χρειασθούν λίγα χρόνια, εωσότου υπολογισθεί πλήρως η τροχιά του. Βρέθηκε στην ίδια περιοχή του ουρανού που έχουν βρεθεί και άλλα πολύ μακρινά ουράνια σώματα».

Ο Θόλεν εκτίμησε ότι « o 2018 VG18 χρειάζεται πάνω από 1.000 χρόνια για να κάνει ένα ταξίδι γύρω από τον Ήλιο» (σ.σ. η διάρκεια του έτους του).

Πηγή: http://www.skai.gr

Σχετικά Άρθρα

Τρί, 23/04/2019 - 07:17

Μηχανικοί του ΜΙΤ και της NASA ανέπτυξαν και δοκίμασαν ένα επαναστατικό νέο είδος φτερού αεροσκάφους, το οποίο αποτελείται από εκατοντάδες μικρά και όμοια κομμάτια: Το φτερό αυτό μπορεί να αλλάζει σχήμα και θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τα δεδομένα στον τομέα της αεροδιαστημικής, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Σύμφωνα με το MIT News, η νέα αυτή προσέγγιση στην κατασκευή φτερών μπορεί να δώσει σημαντικά μεγαλύτερη ευελιξία στον σχεδιασμό και την κατασκευή μελλοντικών αεροσκαφών. Το εν λόγω σχέδιο δοκιμάστηκε σε αεροδυναμική σήραγγα της NASA και παρουσιάστηκε σε επιστημονικό άρθρο στο Smart Materials and Structures, το οποίο συνέταξαν οι Νίκολας Κρέιμερ (NASA Ames), Κένεθ Τσέουνγκ (ΜΙΤ, NASA Ames), Μπέντζαμιν Τζένετ (ΜΙΤ) και οκτώ άλλοι.

Αντί να απαιτεί ξεχωριστές κινητές επιφάνειες για τον έλεγχο του αεροσκάφους, όπως στα συμβατικά φτερά, το νέο αυτό σύστημα καθιστά δυνατή τη μεταμόρφωση/ παραμόρφωση ολόκληρης της πτέρυγας, ή τμημάτων της, μέσω της χρήσης ενός συνδυασμού άκαμπτων και εύκαμπτων στοιχείων στη δομή. Τα μικροσκοπικά αυτά στοιχεία, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους, δημιουργώντας ένα ελαφρύ πλαίσιο- πλέγμα, στη συνέχεια καλύπτονται με ένα λεπτό στρώμα πολυμερούς, παρόμοιου με αυτό του πλαισίου.

Το αποτέλεσμα είναι ένα φτερό πολύ πιο ελαφρύ, και ως εκ τούτου πολύ πιο αποδοτικό και οικονομικό από ενεργειακής άποψης, σε σχέση με τα συμβατικού σχεδιασμού φτερά, είτε αυτά είναι μεταλλικά είτε από συνθετικά υλικά. Καθώς η δομή, η οποία αποτελείται από πολλά μικροσκοπικά τρίγωνα, διαθέτει πολύ κενό χώρο, σχηματίζει ένα μηχανικό «μεταϋλικό», που συνδυάζει τη δομική ακαμψία ενός ελαστικού πολυμερούς και την ελαφρότητα και τη χαμηλή πυκνότητα ενός αεροτζέλ.

Όπως σημειώνει ο Τζένετ, η καθεμιά από τις φάσεις μιας πτήσης- προσγείωση, απογείωση, ελιγμοί κλπ- έχει τις δικές της βέλτιστες δυνατές παραμέτρους φτερών, οπότε και τα συμβατικά φτερά είναι στην ουσία ένας συμβιβασμός, καθώς δεν είναι ιδανικά για κανένα, «θυσιάζοντας» έτσι αποδοτικότητα. Ένα φτερό που θα μπορεί συνέχεια να αλλάζει θα παρείχε πολύ καλύτερες επιδόσεις. Επίσης, αν και θα ήταν δυνατή η χρήση μοτέρ και καλωδίων για την παραγωγή των δυνάμεων που απαιτούνται για τις μεταβολές στα φτερά, οι ερευνητές πήγαν ένα βήμα παραπέρα και σχεδίασαν ένα σύστημα το οποίο ανταποκρίνεται αυτόματα στις αλλαγές στις αεροδυναμικές συνθήκες, αλλάζοντας το σχήμα του: Ένα είδους αυτορυθμιζόμενης, παθητικής διαδικασίας μετατροπής του φτερού.

Πηγή:  Nαυτεμπορική