Λέω να προετοιμαστούμε όταν ολοκληρωθούν 365 μέρες χωρίς υπεραστικά λεωφορεία, να το γιορτάσουμε.
Αν και γενικά έπρεπε καθημερινά να έχουμε γλέντια και χαρές για τις επιλογές μας.
Μεγάλη επιτυχία συμπατριώτες. Κάτι σαν την Μυτιλήνη ένα πράγμα, που μια γροθιά διεκδικούν και αντιμετωπίζουν ένα τεράστιο πρόβλημα, που κλονίζει την τοπική οικονομία της Λέσβου.
Εμείς τοπικά βρισκόμαστε στην φάση της… ανακύκλωσης. Όχι των σκουπιδιών, αυτή την έχουμε ξεπεράσει. Εμείς από συνήθεια κάνουμε ανακύκλωση και ο Δήμος, πάλι από συνήθεια μαζεύει ξερά – χλωρά όλα στον ίδιο κουβά.
Τώρα ακούσαμε και το… διαστημικό ότι τον τάπητα στους χώρους άθλησης τον χαλάνε τα ποδηλατάκια των παιδιών και τα πατίνια. Γεγονός, χρόνια τώρα ένας μαντράχαλος που τρέχει, προκαλεί με τα αθλητικά του παπούτσια μικρότερη πίεση από παιδάκι γίγαντα, ανεβασμένο στο πατίνι του. Είναι κατ’ ουσίαν η ίδια πατέντα που έχουμε στις διαγραμμίσεις, που σε όλο τον κόσμο έχουν ανακαλύψει πως γίνονται πλην Χίου, που ζωγραφίζουμε με κιμωλία την άσφαλτο.
Ή η πατέντα που ακούσαμε, πως θα γκρεμίζουμε τον βατήρα του Κολυμβητηρίου για να κάνουμε το καταδυτήριο … κολυμβητήριο!
Συγνώμη να ρωτήσουμε κάτι; Οι κολυμβητές στον αέρα κάνουν απλωσιές; Δηλαδή τι θα μας εμπόδιζε η παραμονή του βατήρα, να κολυμπάμε μέσα στην… γούρνα;
Τώρα όμως θα μελετήσουμε στην τμηματική κατεδάφιση της και έτσι, θα γκρεμίσουμε ένα πράγμα και θα φτιάξουμε ένα άλλο!
Τώρα εμείς πειράζει να ρωτήσουμε αν πρόκειται περί ευρεσιτεχνίας ή απλώς επιβεβαιώνει την παροιμία, όπου ο διάολος όταν δεν έχει δουλειά, πάει… φροντιστήριο τα παιδιά του;
Συνεπώς, μετά από αυτά τα συνταρακτικά θέματα, έχουμε πάρει χαμπάρι, ότι στα πλαίσια γενικότερης αναβάθμισης του νησιού, τώρα εκτός από μισό αεροδρόμιο, που αναμένεται να μέχρι να μείνουμε χωρίς καθόλου (ας μην το παίρνουμε κατάκαρδα και πριν 57 χρόνια, δεν έρχονταν στο νησί καθόλου αεροπλάνο) τώρα έχουμε μείνει και με μισή… ΔΕΗ; Εκτός να το έχουμε συνηθίσει κοινώς «φάει» και αυτό. Το γεγονός δηλαδή ότι οι διακοπές ρεύματος τείνουν να γίνουν πλέον καθημερινότητα.
Και δεν στεκόμαστε στο τι σημαίνει αυτό σε βλάβες σε συσκευές, σε δυσλειτουργία επιχειρήσεων, σε εμπλοκές ακόμα και σε συσκευές, που σχετίζονται με την ζωή και την υγεία συνανθρώπων μας, στεκόμαστε ότι όλο αυτό δεν προκαλεί διαμαρτυρίες, δεν αποτελεί θέμα προς επίλυση, ουδείς εξανίσταται, τουλάχιστον φωναχτά, γι’ αυτό και ουδείς απολογείται.
Και έτσι κυλά η καθημερινότητα μας και δεν ξέρουμε αν αυτή η κατρακύλα καταλαβαίνουμε ότι τείνει να εκληφθεί ως κανονικότητα. Κανονικότητα να βλέπουμε τα σκουπίδια σωρούς, κανονικότητα να μαζεύονται μαζί σκουπίδια και ανακυκλώσιμα, κανονικότητα να έχουμε διαλύσει ένα αθλητικό κέντρο και να λέμε ότι φταίνε τα πατίνια των παιδιών, κανονικότητα σε ένα εργοτάξιο υπέρ επείγον να δουλεύουν τρία άτομα και ένα φορτηγό, κανονικότητα να δίνονται 26 παρατάσεις για ένα έργο ενός δημοτικού κήπου, κανονικότητα να κάνουμε 7 χρόνια να στείλουμε μια μελέτη για να φτιαχτεί ένα νέο τμήμα στο Νοσοκομείο, κανονικότητα να μην έχουμε λεωφορεία και τώρα κανονικότητα να μας δίνει ηλεκτρικό ρεύμα η ΔΕΗ όποτε γουστάρει!
ΥΓ. Στον Δημοτικό κήπο ευτυχώς δεν θα μπει «ταρτάν» αλλά Θυμιανούσικες πέτρες, δοκιμασμένες στο πατινάζ.
