Η Θεατρική Παράσταση Tuta Absoluta ανεβαίνει στην σκηνή του Ομήρειου Π.Κ. Δήμου Χίου το Σάββατο 26/09/2026, στις 8 μ.μ., από την Θεατρική Ομάδα Σκηνοβάτες, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παυλιδάκη.
Ακολουθεί δελτίο Τύπου:
"Μια παράσταση για έναν κήπο γεμάτο σκέψεις και ψευδαισθήσεις
Φθορά. Φωτιά. Αναγέννηση.
Εδώ… όλα τρώγονται.
Τα φύλλα από τα έντομα.
Οι καρποί από τον χρόνο.
Οι άνθρωποι από τους φόβους τους.
Κι υπάρχει ένα πλάσμα μικρό, σχεδόν αόρατο.
Η Tuta Absoluta.
Ένα έντομο που εισβάλλει αθόρυβα στους καρπούς, σκάβει στο εσωτερικό τους και τους διαβρώνει από μέσα. Δεν ακούγεται. Δεν φαίνεται αμέσως. Όταν όμως το καταλάβεις, η φθορά έχει ήδη αρχίσει.
Κάπως έτσι φθείρονται και οι άνθρωποι.
Από κάτι μικρό. Μια απουσία. Έναν φόβο. Μια μοναξιά. Μια λέξη που δεν ειπώθηκε.
Σε έναν «βρώσιμο» κήπο, μέσα από μια σειρά καταιγιστικών σκηνών και χαρακτήρων που κινούνται στο όριο της λογικής και της «τρέλας», η παράσταση ξετυλίγει ένα θεατρικό κολλάζ από φωνές, εμμονές, φόβους, εξομολογήσεις και συγκρούσεις.
Το Tuta Absoluta είναι μια συρραφή μονολόγων και θεατρικών αποσπασμάτων μεγάλων δραματουργών του σύγχρονου θεάτρου:
Άντον Τσέχωφ, Ζαν Κοκτώ, Ντάριο Φο, Φράνκα Ράμε, Κριστιάν Ντουράνγκ, Κωστούλα Μητροπούλου και Γιώργος Μανιώτης.
Οι χαρακτήρες συναντιούνται σε έναν κοινό σκηνικό χώρο: έναν κήπο όπου τίποτα δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται.
Το γέλιο μπορεί να κρύβει μια κραυγή.
Η σιωπή μπορεί να είναι μια εξομολόγηση.
Η «τρέλα» μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά στη λογική απ' όσο θέλουμε να πιστεύουμε.
Δεν αφηγέιται μια γραμμική ιστορία. Είναι μια έκρηξη στιγμών. Ένα μωσαϊκό ανθρώπων που βρίσκονται σε μια διαρκή απόσταση από τον εαυτό τους, από τους άλλους και από αυτό που η κοινωνία ονομάζει «κανονικό».
Η παράσταση διερευνά την απόσταση ανάμεσα στη λογική και την τρέλα και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία στέκεται απέναντι σε αυτή τη μοιραία συνάντηση. Πού τελειώνει η λογική; Πού αρχίζει η παραίσθηση; Και ποιος αποφασίζει τελικά τι είναι «φυσιολογικό»;
Οι ήρωες ακροβατούν ανάμεσα στο γέλιο και την κατάρρευση, ανάμεσα στη βία της καθημερινότητας και την τρυφερότητα της ανθρώπινης ανάγκης για επαφή.
Και κάπου εκεί έρχεται η φωτιά.
Γιατί η φωτιά δεν αφήνει πίσω της μόνο στάχτη. Αφήνει σιωπή. Μια σιωπή που μοιάζει με αναμονή.
Κάποτε ο κήπος ήταν ζωντανός. Μετά ήρθε η φθορά. Ύστερα η φωτιά.
Κι όμως, ακόμη και μετά την καταστροφή, κάτι επιμένει.
Μια ρίζα.
Μια μνήμη.
Μια σπίθα.
Κάτι που δεν καίγεται ολοκληρωτικά.
Γιατί, όπως και στη φύση, έτσι και μέσα στον άνθρωπο υπάρχει η δυνατότητα να ξαναβλαστήσει.
Να ανθίσει εκεί που δεν το περιμένεις.
Γιατί έτσι έρχεται η ζωή: ξαφνικά. Εκρηκτικά. Απρόβλεπτα.
Και κάτω από το χώμα…
κάτι σαλεύει.
Ίσως η φθορά.
Ίσως η μνήμη.
Ίσως… η αρχή μιας νέας ζωής.
Και γιατί, στο τέλος, αυτό που απομένει είναι μια ανάσα.
Μια εισπνοή.
Μια εκπνοή.
Ή…
ένα ακόμη ΜΠΑΜ!!!
Θεατρική Ομάδα Σκηνοβάτες:
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παυλιδάκης
Σκηνογραφία/Ενδυματολογία: Ναυσικά Σαλιάρη
Φωτισμοί:¨Ανδρέας Απέσσος
Παίζουν οι : Μαρία Αυγουστίδη, Μαρκέλλα Γιοβανάκη, Μαρία Ζαννίκου, Μάτα Κασκάνη, Γιώργος Κερμπάτσος, Ελένη Κίτρινου, Μίτση Λεγάτου, Μαρούσα Μάμμα, Δήμητρα Μασούρα, Άννα Παΐδούση, Σούλα Χατζησιδερή
Είσοδος: Εθελοντική Συνεισφορά
Παραγωγή: MNM ΑΜΚΕ
Στο πλαίσιο του Καλλιτεχνικού Φεστιβάλ/Δράσης «Εκεί που Ζω 26».
Με την Υποστήριξη και υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού.
Με την Υποστήριξη του Δήμου Χίου.
Και με την Διαρκή Υποστήριξη Παραγωγής της Δράσης από Ιδιωτικούς Φορείς.
