21η ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1967 Ένας «παθών» θυμάται!

Πέμ, 21/04/2016 - 17:57

Ήταν ένα συνηθισμένο ανοιξιάτικο πρωινό: Παρασκευή 21/4/1967 στο Ναυτικό Νοσοκομείο Σαλαμίνας (ΝΝΣ). Τίποτε δεν προμήνυε το τι θα επακουλουθούσε στο αμέσως επόμενο διάστημα… Απόλυτη ησυχία, εκτός… Εκτός τι; Εντύπωση μου προξενούσε το γεγονός ότι από τα ρα­διόφωνα των ασθενών και του γραφείου μου ακούγονταν… εμβατήρια, αλλά δεν έδωσα και μεγάλη σημασία! Μέχρι που…

Αλλά ας πιάσομε τα γεγονότα από την αρχή: Νέος γιατρός (για­τρουδάκι) κλήθηκα να υπηρετήσω τη στρατιωτική μου θητεία στο Ναυτικό (Βασιλικό! παρακαλώ). Παρουσιάστηκα στην αρμόδια Υπηρεσία (Στρατό­πεδο Παλάσκα – στον Σκαραμαγκά, κάτω από το Σχιστό) όπου προσπά­θησα να τοποθετηθώ… απλός ναύτης (ήμουν και προστάτης και γιος ανθρώπου με… κακό παρελθόν – ΕΑΜ!!!). Παρά τα επιχειρήματά μου, την 38η ημέρα της θητείας μου, με έντυσαν Σημαιοφόρο Ιατρό με το φα­νταχτερό χρυσοκόκκινο σιρίτι (Επίκουρος κατ’αρχάς, Έφεδρος αργότερα)[1] και με τοποθέτησαν στο ΝΝΣ (Βασιλικός Ναύσταθμος Σαλαμίνας, Ναυτικό Νοσοκομείο Σαλαμίνας, η πλήρης… διεύθυνση).

Επειδή είχα αρχίσει και προχωρήσει στην ειδικότητα της Γενικής Χειρουργικής, αμέσως… έπιασα δουλειά (έκανα κανονική βάρδια, χειρουρ­γούσα κήλες, σκωληκοειδίτιδες και κύστεις κόκκυγος, έχοντας κάποιον ανώ­τερο, μόνιμο αξιωματικό Β.Ν., να με επιβλέπει και να έχει την ευθύνη). Συνήθως, λόγω των «ναυτικών προσόντων μου» (είχα προϋπηρεσία και στο Εμπορικό Ναυτικό), ταξίδευα από πλοίο (Β.Ν.) σε πλοίο. Στο ΝΝΑ (Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών) υπηρετούσαν συνάδελφοι από την… άρ­χουσα τάξη (παιδιά επωνύμων ή/και πλουσίων).

Και φθάνομε στον Απρίλιο ’67 (παρουσιάστηκα Νοέμβριο ’66). Ήμουνα βάρδια με τον αλησμόνητο ΩΡΛ, Υποπλοίαρχο (ή Πλωτάρχη, δεν θυμάμαι ακριβώς), μακαρίτη σήμερα, Η.Τ. (πέθανε νεώτατος, ο οποίος, όπως όλοι σχεδόν οι μόνιμοι αξιωματικοί, περνούσαν απέναντι στο Πέραμα με το πλοίο που εκτελούσε δρομολόγια και κατέληγαν στα σπίτια τους. Έτσι, έρημος, βαρύς και μόνος(!), είχα την ευθύνη του όλου Νοσοκομείου. Επιπλέον, είχαμε αλλάξει και Διευθυντή, είχε προαχθεί ο μέχρι πρότινος Διευθυντής μας Ι.Κ. (Χειρουργός Αντιπλοίαρχος), είχε πάει Υποδιευθυ­ντής στο ΝΝΑ, και στη θέση του είχε έρθει ο Αντιπλοίαρχος Καρδιολόγος κ. Κ.Γ.

Οπότε, μέσα στη γαλήνη του ανοιξιάτικου πρωινού, παρουσιάζεται ένας ναύτης-αγγελιοφόρος με έναν κλειστό φάκελο που έφερε την ένδειξη «ΕΠΕΙΓΟΝ – ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟΝ», ψάχνοντας τον… Αξιωματικόν Υπηρεσίας! Ποιόν; Εμένα… διότι άλλος δεν υπήρχε! Διατηρώντας την ψυχραιμία μου(!) ανοίγω τον φάκελο και βλέπω γραμμένο: «Εφαρμόστε το Σχέδιον ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ»… Κόκκαλο εγώ, διότι δεν είχα ιδέα ποιο ήταν το σχέδιο «Προμηθεύς»!!!

Όμως για καλή μου τύχη… ηκούσθη φωνή εκ της… τουαλέττας λέγουσα: «Που είναι ο δημοκράτης ο Τριπολίτης να τον… πάω μέσα;» Φωνή γνωστή, του προηγούμενου Διευθυντή, του Ι.Κ. (ήρωας του «ΒΠ Ανδρίας», άλλη μεγάλη ιστορία), ο οποίος – ευτυχώς για μένα – είχε αποκλεισθεί στον οικισμό του Β.Ν. στη Σαλαμίνα (έμενε εκεί), διότι – ξέχασα να γράψω – η επικοινωνία με τον υπόλοιπο κόσμο (τηλέφωνα) και η συγκοινωνία με την απέναντι στεριά (Πέραμα) είχε διακοπεί. Ο αείμνηστος λοιπόν Ι.Κ. με ηυξημένη την αίσθηση του χιούμορ και με γνωστό το… δημοκρατικό παρελθόν μου, θα με… πήγαινε μέσα!

Εδώ σταματάει η αγωνία μου. Αναμονή στο εντευκτήριο, όπου έπαι­ζαν χαρτιά (χωρίς χρήματα) οι γνώστες (ποτέ μου δεν έμαθα να παίζω) αξιω­ματικοί, μέχρις ότου την επομένη ήρθε η εντολή για μένα: «Επιβιβασθείτε στο "ΒΠ Λέων"[2] για εκτέλεση Ξιφία». Το «ΒΠ Λέων» ήταν ένα από τα 4 «θηρία» (αντιτορπιλικά μικρά, συνοδείας) που, ευτυχώς για μένα, είχε φιλικό πλή­ρωμα και ήταν καλοτάξιδο. Ταξίδι 33 ημερών, έλεγχος υδατίνων συνόρων= Ξιφίας (κωδικός) που απεδείχθη… τουριστικό. Κάθε τόσο αλλάζαμε λιμάνι για να… ξεκουραστούμε! Το άσχημο ήταν ότι παρά τη… φανταχτερή στολή μας, οι τουρίστριες μας αντιμετώπιζαν σαν… λεπρούς! (Είμεθα η «χούντα», παρά το γεγονός ότι το Β.Ν. ΔΕΝ έλαβε μέρος στο πραξικόπημα!). Στους 8 μήνες έγινα Έφεδρος (το μονό σιρίτι έγινε πλεξίδα), ο δε μισθός μου διπλασιάστηκε!.

Ευτυχώς για μένα, στον χρόνο επάνω απολύθηκα, διότι ήμουν προ­στάτης, συνέχισα όμως (ως πανεπιστημιακός πλέον ιατρός) να νοσηλεύω τη Χούντα στο «Λαϊκό» Νοσοκομείο – «Βασιλεύς Παύλος» τότε –, άλλη μεγάλη ιστορία. Επειδή έζησα από πρώτο χέρι όλη σχεδόν τη Χούντα, μπορώ να επιβεβαιώσω με όρκο ότι υπήρχαν και χουντικοί με μυαλό και με αισθήματα!...

Α, και για να μην το ξεχάσω! Επειδή πολύς ντόρος γίνεται τώρα τε­λευταία (2016) για τα έργα στον παραλιακό (ομιλώ κυρίως για τον Βροντάδο) που έγιναν αυθαίρετα και χωρίς άδειες (αν περιμέναμε τις άδειες, δεν θα είχαν γίνει ποτέ…), σας πληροφορώ υπεύθυνα ότι και το Λιμανάκι στη Δασκαλόπετρα έγινε επί Χούντας με μη νόμιμες (σύννομες πάντως) διαδικασίες «εν μία νυκτί»! Μήπως (λέγω μήπως;) μαζί με το «ξεπάτωμα» του Αφανή Ναύτη, του Γουβιού κλπ. κλπ., πρέπει να «ξεπατώσομε» και το Λιμανάκι; Μήπως πρέπει να το… προγραμματίσομε;

Ε, ρε… κούνια που σας (μας) κούναγε! Δεν ασχολούμεθα με τα τρέ­χοντα ζητήματα, που η Ελλαδίτσα μας βουλιάζει και το 90% της υφηλίου πεινά και δυστυχεί, μόνο βγάζομε τα μάτια μας μεταξύ μας!

Διερωτώμαι: «Υπάρχει πάτος στο βαρέλι», ή ακόμα χειρότερα (για να μη θέσω το ερώτημα «περί υπάρξεως Θεού»), μήπως… ο Θεούλης μας… έχει πάει… διακοπές και δεν βλέπει τη δυστυχία που υπάρχει;

Θεέ μου συγχώρα με.

 

 

Πάντα με ΑΓΑΠΗ,

 

 

Αναστ. Ι. Τριπολίτης

(ένας γέροντας


[1]     Μου «εξήγησαν» ότι γιατρός-ναύτης δεν υπήρχε, τότε.

[2]     Επαναλαμβάνω: λόγω των ναυτικών μου προσόντων (= προϋπηρεσία στο Εμπορικό Ναυτικό), με έστελναν σε όσα πλοία έκαναν ταξίδια (από επικίνδυνες αποστολές, μέχρι διασώσεις), με αποτέλεσμα να είμαι ο γιατρός που ταξίδεψε σε πάρα πολλά πλοία του Β.Ν. (αντιτορπιλικά, φρεγάτες, ναρκαλιευτικά, υποβρύχια, βοηθητικά κλπ. κλπ.).

 

Άλλες απόψεις: Του Αναστ. Ι. Τριπολίτη