"Η Ευρώπη δεν μπορεί πια να στηρίζεται στους συμμάχους της και πρέπει να πάρει την τύχη της στα χέρια της..."Είπε η φράου Μέρκελ μετά την σύνοδο των G7.
Σας θυμίζουν κάτι αυτά τα λόγια;
Ήλθε μήπως η ώρα να διαλυθεί ακόμα μια Συνθήκη συμμαχιών;
Κι ύστερα;
Τί ακολουθεί πάντα μια διάλυση;
Ποιος θα αποφασίσει πάλι να κάνει τον απόλυτο άρχοντα που θα διαχειρίζεται και τις πράξεις όλων των πρώην συμμάχων του;
Κι οι άλλοι, λέτε, να μείνουν με σταυρωμένα χέρια;
Μα επιτέλους...
Πότε η ιστορία θα σταματήσει να επαναλαμβάνεται;
Θαρρώ ποτέ.
Γιατί, τις επαναλήψεις δεν τις κάνουν οι απλοί άνθρωποι που στη μικρή ζωή τους ιδρώνουν και ματώνουν για ένα μεροκάματο και μια πατουνιά γης κι όταν τα καταφέρουν δοξάζουν το Θεό τους, νοιώθουν επιτυχημένοι και περιμένουν το τέλος τους με ήσυχη συνείδηση.
Τις επαναλήψεις, που είναι κι εφαρμοσμένες τεχνικές πια και διδάσκονται σ’ όλα τα ακριβοπληρωμένα σχολεία του πλανήτη, τις κάνει το αχόρταγο τέρας του υλισμού και της κερδοσκοπίας -κι οι υποτακτικοί του εργάτες τις διεκπεραιώνουν βέβαια- εκείνο το αδηφάγο που δεν έχει πάτο γι αυτό και καταπίνει συνεχώς, λαούς, πολιτισμούς, αξίες που δεν εξαργυρώνονται κι ελπίδες που δεν μετριούνται.
Κι επειδή η ανθρώπινη σάρκα- έναντι των μηχανών- πλεονάζει στις μέρες μας, σαπίζει και λερώνει τον πλανήτη χωρίς να αποφέρει οφέλη και κέρδη παρά μόνο αντιδράσεις κι απαιτήσεις προβάλλει, μπας κι έφτασε πάλι η ώρα της μαζικής εκκένωσης των αποβλήτων;
Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου