Αλλοίμονο στο σπίτι που δεν μπαίνει μέσα ήλιος. Αλλοίμονο στο σπίτι που δεν έχει θέση ο Χριστός

Τρί, 11/12/2018 - 06:37

Μηνύματα από το ιερό Απόστολο (Γαλάτας Δ΄, 22-27)

΄΄ΚΟΣΜΙΚΗ΄΄ ΚΑΙ ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΑ (ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ) ΖΩΗ !

Του Γεωργίου Φωτ. Παπαδόπουλου – Κήρυκα του θείου λόγου

 

            Το αποστολικό ανάγνωσμα της 9ης Δεκεμβρίου (ημέρα μνήμης της σύλληψης της Αγίας Άννης, μητρός της Υπεραγίας Θεοτόκου, αλλά και μνήμη της Αγίας Προφήτιδος Άννης, μητρός του Αγίου Προφήτου Σαμουήλ), που ακούσαμε στη Θεία Λειτουργία, είναι μόλις έξι (6) στίχοι από το 4ο κεφάλαιο της προς Γαλάτας επιστολής του Αποστόλου Παύλου (Γαλάτας Δ΄, 22-27).

            Έξι στίχοι που, όμως, κρύβουν στο βάθος τους μια μεγάλη αλήθεια, με ένα τεράστιο, σωτηριώδες, μήνυμα: Η πνευματική ζωή είναι ασυγκρίτως ανώτερη της ΄΄κοσμικής΄΄ ζωής !

            Τα πνευματικά ζητήματα είναι ανώτερα των εφήμερων ηδονών, ενασχολήσεων και μεριμνών !

            Οι πνευματικοί δεσμοί είναι ανώτεροι των σωματικών-σαρκικών δεσμών !

            Μας μιλά ο ιερός Απόστολος για τον Αβραάμ και τους δυο γιούς τους, που είχε. Μας μιλά και για δυο γυναίκες ! Το θέλει να μας πει; Ας ακούσουμε:

            <<Ο Αβραάμ απέκτησε δυο γιούς, έναν από τη δούλη κι έναν από την ελεύθερη Σάρρα. Αλλά γιος που γεννήθηκε από την δούλη, γεννήθηκε με φυσικό τρόπο, σύμφωνα με τον νόμο της σάρκας, ενώ γιος που γεννήθηκε από την ελεύθερη, γεννήθηκε με τη δύναμη της υπόσχεσης του Θεού στον Αβραάμ. Αυτά, όμως, έχουν αλληγορική σημασία. Είναι, βέβαια, δυο ιστορικά γεγονότα, αλλά συγχρόνως προοικονίζουν γεγονότα και αλήθειες της Καινής Διαθήκης. Διότι, οι δυο αυτές γυναίκες, η Άγαρ και η Σάρρα, είναι τύποι των δυο διαθηκών. Η μια διαθήκη είναι εκείνη που δόθηκε από το όρος Σινά, η οποία γεννά παιδιά για να βρίσκονται στη δουλεία. Και αυτή προτυπώνεται από την Άγαρ. Διότι το Σινά, που ονομάζεται και Άγαρ, είναι βουνό στην Αραβία που κατοικούσαν οι πρόγονοι της Άγαρ. Και αντιστοιχεί και προτυπώνει την επίγεια Ιερουσαλήμ, στην οποία δόθηκε ο νόμος του Σινά. Και η επίγεια Ιερουσαλήμ είναι δούλη μαζί με τους κατοίκους της, όπως δούλη ήταν η Άγαρ. Ενώ η επουράνια Ιερουσαλήμ είναι ελεύθερη. Είναι η θριαμβεύουσα Εκκλησία, που βρίσκεται στους ουρανούς, και στρατευομένη που είναι, βέβαια, η επίγεια αλλά καταλήγει στους ουρανούς. Αυτή είναι η μητέρα όλων μας, όλων των Χριστιανών. Και είναι μητέρα όλων μας, διότι έχει γραφτεί από τον (Προφήτη) Ησαία: Να ευφραίνεσαι, εσύ, Εκκλησία, η οποία πριν έλθει ο Χριστός και πριν δοθεί το Άγιον Πνεύμα, ήσουν στείρα και δεν γεννούσες παιδιά. Βγάλε, τώρα, φωνή και κραύγασε, με πολλή χαρά, εσύ που δεν κοιλοπονούσες. Διότι ενώ ήσουν έρημη από παιδιά, τώρα τα παιδιά σου είναι περισσότερα από τα παιδιά της επίγειας Ιερουσαλήμ, η οποία γνώριζε τον αληθινό Θεό και σχετιζόταν με Αυτόν και παρουσιαζόταν έτσι ότι έχει άνδρα>>.

            Η αποστολική περικοπή μας μιλά για δυο περιόδους στην Εκκλησία. Μας μιλά για την προ Χριστού εποχή (Παλαιά Διαθήκη) που ονομάζεται περίοδος της <<μεσιτείας>> και για την μετά Χριστόν (ή καλύτερα κατά Χριστόν) εποχή (Καινή Διαθήκη) που ονομάζεται περίοδος της <<χάριτος>>.

            Μέχρι την εποχή του Χριστού οι άνθρωποι ζούσαν στην αληθινή πίστη μέσω του Νόμου (Παλαιά Διαθήκη). Πίστευαν και ανέμεναν-προσδοκούσαν στον ερχομό του Μεσσία, που είχαν κηρύξει και οι Προφήτες και οι Δίκαιοι.

            Και τώρα, πλέον, με τον ερχομό του Χριστού, η Παλαιά Διαθήκη ήλθε να συμπληρωθεί, να τελειοποιηθεί με την Καινή Διαθήκη. Η θυσία του Χριστού στον Σταυρό και η λαμπροφόρος και φωτεινή Ανάστασή Του, ελευθέρωσαν το ανθρώπινο γένος από τα δεσμά της αμαρτίας και του θανάτου. Οι δέσμιοι της επίγειας Ιερουσαλήμ (στρατευομένη Εκκλησία) λυτρώθηκαν, ελευθερώθηκαν με την Ανάσταση του Χριστού στην επουράνια Ιερουσαλήμ (θριαμβεύουσα Εκκλησία).

            Ιδού, λοιπόν, η ειδοποιός, μεγάλη και ουσιαστική, διαφορά στη ζωή των ανθρώπων: Η κατά φύσιν (σαρκικός νόμος) ζωή, ήλθε να αποκτήσει ιερότητα, σεβασμό, τιμή, να εξυψωθεί από τον θείο νόμο του Δημιουργού. Απελευθερώθηκε, απεγκλωβίστηκε η ανθρώπινη σάρκα, με τα πάθη και τις εφήμερες επιθυμίες της, με τον Νόμο της χάριτος, με τη θυσία και την Ανάσταση του Χριστού.

            Στην άνω Ιερουσαλήμ, θριαμβεύουσα και πνευματοφόρο Εκκλησία, υπάρχει μέγα πλήθος χαρούμενων, λυτρωμένων, αναπαυμένων ψυχών, που ζουν και προγεύονται της μακαρίας ζωής.

            Και αλλού ο Απόστολος Παύλος μας προτρέπει να έχουμε εστραμμένο το νου και την καρδιά προς την άνω Ιερουσαλήμ: <<τα άνω φρονείτε, μη τα επί γης>> (Κολοσσαείς Γ΄, 2). Αλλά και: <<ου γάρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν>> (Εβραίους ΙΓ, 14). Επίσης, <<το πολίτευμα υμών εν ουρανοίς υπάρχει>> (Φιλιππησίους Γ΄, 20). Και ο ίδιος ο Χριστός μας επεσήμανε δια του λόγου Του προς του Αγίους Αποστόλους ότι, η ενθύμηση των επουρανίων και η ευσπλαχνία του Θεού για εμάς, εκεί (στον ουρανό-την θριαμβεύουσα Εκκλησία), έχει βαρύνουσα σημασία: <<μη χαίρετε ότι τα πνεύματα υμίν υποτάσσεται, χαίρετε δε μάλλον ότι τα ονόματα υμών εγράφη εν τοις ουρανοίς>> (Λουκ. Ι΄, 20-21).

            Γι΄ αυτό μπορεί να πανηγυρίζει η στρατευομένη, επί γης, Εκκλησία. Διότι το τέρμα του δρόμου της παρούσας ζωής είναι στον Ουρανό. Διότι <<τη θυσία έπεται η νίκη και τω Σταυρώ ακολουθεί η Ανάστασις>>, για τον πιστό Χριστιανό, για τον φέρελπι άνθρωπο.

            Γι΄αυτό και έχουν τεράστια αξία και δύναμη τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας.

            Διότι αντλούν τη θεία χάρη και τη διοχετεύουν στον πιστό άνθρωπο, αλλά και σε όλη την κτήση, που είναι δημιούργημα και δώρο του Πανάγαθου και Ζωντανού Θεού, οδηγώντας τον άνθρωπο με τα απαραίτητα εφόδια στην άνω Ιερουσαλήμ εν ημέρα κρίσεως. Αρκεί εκείνος να είναι δεκτικός της χάριτος αυτής με τη θέλησή του.

            Γι΄ αυτό κάθε άλλος νόμος, πλην του θείου νόμου, δεν μπορεί να οδηγήσει στη σωτηρία και τη λύτρωση. Επί παραδείγματι, Γάμος που δεν ιερολογείται, αποιεροποιείται. Δεν ευλογείται από τον Θεό. Μιλάμε, τότε, για μια διοικητική πράξη, που μοναδικό σκοπό έχει να ντύσει με ένα ένδυμα δήθεν ΄΄νομιμοφάνειας΄΄ την ένωση δυο ανθρώπων, με στόχο την ατομική ικανοποίηση της σάρκας, όχι τον σεβασμό και την τελείωση (ολοκλήρωση) των ανθρώπων ως προσωπικοτήτων, κάτω από τη σκέπη και αγκαλιά του Δημιουργού Θεού.

            Στην Αγία Γραφή ο Θεός αναφέρει ότι, θα αποστρέψει το πρόσωπό Του και θα εγκαταλείψει εκείνους που λειτουργούν και ενεργούν στη ζωή τους, έχοντας ως βασικό κριτήριο τη σαρκική κρίση, δηλαδή την ορμή του σαρκικού ενστίκτου, τους ανθρώπους δίχως ήθος, δίχως αρχές, δίχως ιδεώδη και ιδανικά, δίχως πνευματική ζωή. <<Ου μη μείνη το πνεύμα μου εν τοις ανθρώποις τούτοις δια το είναι αυτούς σάρκας>> (Γένεσις ΣΤ, 3). Έτσι διαλύθηκε η χώρα των Σοδόμων και της Γομμόρας ! 

            Η υπό αναφορά αποστολική περικοπή μας υπενθυμίζει ότι, οι πνευματικοί δεσμοί είναι ασυγκρίτως ανώτεροι των σαρκικών. Και στηρίζονται στον Νόμο του Θεού, όχι των ανθρώπων. Στον Νόμο του νοητού Ηλίου της Δικαιοσύνης, τον Χριστό! <<Θεός γάρ όπου βούλεται νικάται φύσεως τάξις>> ! (Κάθισμα Όρθρου Εορτής Χριστουγέννων).

            Αλλοίμονο στο σπίτι που δεν μπαίνει μέσα ήλιος ! Οι παλαιότεροι έλεγαν ότι εκεί μπαίνει συχνά ο γιατρός !

            Αλλοίμονο στο σπίτι, στην οικογένεια, στις ψυχές, στο Έθνος, που δεν έχει θέση ο Χριστός ! Είναι καταδικασμένα σε πνευματικό θάνατο! Χρειάζεται προσοχή !-

Άλλες απόψεις: Του Γιώργη Παπαδόπουλου