Περπατώ κάτω από τις πορτοκαλιές και τους μιλάω. Κορίτσια (έτσι τις λέω) σας φρόντιζα όσο μπορούσα, τώρα γέρασα δεν μπορώ να φροντίσω ούτε τον εαυτό μου.
-«Πόσο είσαι και λες γέρασα;», με ρωτά μια μεγάλη πορτοκαλιά που είναι κοντά στο στρατάκι.
-72, της λέω
-«Και είσαι γέρος; Εγώ τόσο ήμουν στην καύτρια».
-«Πόσο είσαι τώρα;», την ρωτώ.
-«Πάνω από 240 χρονών, γνώρισα τον παππού σου και τον παππού του παππού σου.»
-«Και πώς την έβγαλες τόσα χρόνια;»
-«Με λίγη φροντίδα από τους προγόνους σου και τη δύναμη της ράτσας μου, είμαι ξέρεις θυληκοπορτοκαλιά»
-«Γνωρίζω τους νόστιμους καρπούς σου (μακρουλοί με τα λίγα κουκούτσια) πολύ θα ήθελα να σε καμαρώνω καταπράσινη φορτωμένη με πορτοκάλια, αλλά εκτός από την αδυναμία μου να σε φροντίζω το εμπόριο απαξίωσε τους καρπούς σου και δεν δίνουν κανένα έσοδο. Από την αγάπη μου σου ρίχνω το καλοκαίρι λίγο νερό για να απολαμβάνω τον ίσκιο σου, την ευωδιά από τα άνθη σου την Άνοιξη και τους καρπούς σου.»
Ένα ελαφρύ αεράκι έκανε τα φύλλα της να τρέμουν, λες και μου απάντησε.
Μην θελήσετε να σας δείξω το δέντρο που μιλαέι, δεν είναι ένα. Σε μας που ζήσαμε κάτω από τις πορτοκαλιές όλα τα δέντρα μας μιλάνε.