Έξοδος προς ασυδοσία; Αλλοίμονό μας!

Δευ, 20/08/2018 - 16:21

 

Του Παύλου Καλογεράκη

Διευθυντή Εκπαίδευσης ε.τ.

 

Η ημερομηνία λήξης των μνημονίων είναι ούτως ή άλλως σημαντικό γεγονός! Όπως και αν την πούμε: καθαρή έξοδο, απελευθέρωση, ανεξαρτησία ή συνέχιση των αλλοδαπών δεσμών, ανάλογα με την οπτική γωνία του καθενός, δεν παύει να αποτελεί ένα ορόσημο και μία ευκαιρία αναστοχασμού, αυτοκριτικής, προγραμματισμού και αποφάσεων όλων μας ως υπευθύνων πολιτών, αλλά κυρίως από τους κάθε είδους πολιτικούς και διοικούντες. Διαφορετικά, αλλοίμονό μας! Τώρα που κόβονται οι σπάγκοι της μαριονέττας θα δούμε εάν τελείωσαν τα άλλοθι και οι αυταπάτες!

Το εθνικό μας πρόβλημα, είναι πανθομολογούμενο, πως έχει ρίζες πολύ βαθύτερες από το οικονομικό. Πολύπλευρο, πολύπλοκο, δομικό. Ένα παράδειγμα –περιστατικό από την επαγγελματική μου ζωή, για να μην θίξω άλλη επαγγελματική κατηγορία που και εκεί υπάρχουν χιλιάδες ανάλογα: Πριν από αρκετά χρόνια, ήμουν νεοδιόριστος εκπαιδευτικός, μήνας Μάιος, πριν τις σχολικές τελικές εξετάσεις. Όλος ο Σύλλογος ανέμενε την βαθμολογία ενός μόνο καθηγητή ο οποίος είχε ήδη καθυστερήσει να την παραδώσει δύο μέρες πέραν της προθεσμίας! Το σχολείο καθυστερούσε στην ολοκλήρωση σημαντικών διαδικασιών εξαιτίας ενός! Κάποτε κατέφθασε, είπε ένα «καλά ρε παιδιά πώς κάνετε έτσι…» και ως νέα βαθμολογία τετραμήνου πήρε από το αρχείο και φωτοτύπησε την ίδια βαθμολογία που είχε ήδη καταθέσει κατά το προηγούμενο τετράμηνο! Δεν άλλαξε ούτε την ημερομηνία πάνω από την υπογραφή του! Ο σύλλογος καθηγητών έμεινε με ανοικτό το στόμα, η Διεύθυνση άφωνη, άβουλη, νομοθετικά αδύναμη. Καμία διαδικασία καταγραφής της ενέργειας. Καμία αξιολόγηση. Αποτελμάτωση. Απογοήτευση. Διοικητική στάθμη οργάνωσης της Πολιτείας στο ναδίρ. Ο «συνάδελφος» αυτός, τον μεθεπόμενο μήνα υπέβαλε αίτηση για διεύθυνση Λυκείου!

 Σταγόνα στον ωκεανό θα μου πείτε! Ναι, αλλά και ο ωκεανός από σταγόνες αποτελείται! Δυστυχώς, έτσι καταστρέφεται το κράτος! Καιροσκόποι, κόλακες, μιζαδόροι, διαδρομιστές που αναζητούν γνωριμίες, αγράμματοι πολύξεροι, δολοπλόκοι και «ισχυροί» με τις πλάτες άλλων, δημοσιοσχεσίτες καταφερτζήδες μηδενικού παραγωγικού έργου, δημιουργούν αυτήν την διαχρονικά αποπνικτική ατμόσφαιρα απόγνωσης, σβήνοντας κάθε προσπάθεια για ένα φως στο μέλλον. Αναρριχώνται χρησιμοποιώντας κάθε μέσο. Η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός είναι άγνωστες λέξεις. Η αξιοκρατία πολύ περισσότερο! Εκτός από έναν Ηρακλή για την κόπρο και έναν Περικλή για τον χρυσό αιώνα, που ασμένως αναζητούμε, χρειάζεται και ένα τεράστιο κύμα κοινωνικής αγανάκτησης και αντίδρασης μαζί με μια βαθιά αίσθηση προσωπικής ευθύνης, για να φύγει αυτό το σάπιο της «δανιμαρκίας» που μας κατατρώει. Διαφορετικά να μην απορούμε γιατί καιγόμαστε ζωντανοί και να μην ελπίζουμε ότι η έξοδος από τα μνημόνια θα μας σώσει!

Ο πρόεδρος Κλίντον, στα χρόνια της θητείας του, θέλοντας να τονίσει την ανάγκη μέγιστης και συνεχούς στόχευσης που έπρεπε να δείξουν οι επιτελείς του στον τομέα της οικονομίας, θεωρώντας τον ως τον κορυφαίο και πρωταρχικό παράγοντα, είχε πει το περίφημο: «It’s the economy stupid!» (είναι η οικονομία ηλίθιε). Όμως, για εμάς προϋποτίθεται της οικονομίας, κατά πολύ, το αναγκαίο σκαλοπάτι της οργάνωσης μαζί με την «δίδυμη αδελφή» της, την αξιολόγηση. Θα λέγαμε λοιπόν: «Είναι η οργάνωση του κράτους ηλίθιε…»! Αυτό μας χρειάζεται τώρα που βγαίνουμε από τα μνημόνια!

 Πρέπει να ανακτήσουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια διότι με τα τραγικά και συνεχή λάθη που κάναμε, έχει καταπατηθεί και ευτελιστεί πολλές φορές, πέραν των τόσων άλλων κακών που μας βρήκαν. Και αυτό απαιτεί την οργάνωση του κράτους ώστε να αποκτήσουμε τουλάχιστον κάποια στοιχεία μιας έξωθεν καλής μαρτυρίας. Δύσκολο έργο. Πολύ περισσότερο μάλιστα που τώρα έφυγαν στο εξωτερικό τα καλά και δραστήρια μυαλά! Πρέπει όμως – επί τέλους -να γίνει από όλους μας κατανοητό (με την πειθώ ή με το νόμο) ότι ο καθένας μας, κυρίως δε εάν κατέχει θέση στο δημόσιο, έχει σοβαρότατη ευθύνη στη σωστή λειτουργία του κράτους. Πρέπει να αισθάνεται ο κάθε πολίτης ότι από εκείνον εξαρτάται η επιτυχία του κράτους! Τόσο σπουδαίος είναι! Για τούτο πρέπει να κάνει σωστά και γρήγορα το όποιο καθήκον του. Εάν ρωτήσεις έναν Άγγλο οδοκαθαριστή θα σου πει ότι το επάγγελμά του είναι ιδιαιτέρως σημαντικό και ουσιώδους σημασίας για την δημόσια υγεία, για τον τουρισμό, για την ομορφιά της πόλης, αλλά και για την φήμη της αγαπημένης του πατρίδας! Αυτό έχει καταφέρει να εμφυσήσει η αγγλική διοίκηση στους υπαλλήλους της! Μόνο έτσι φτιάχνεται το κοινωνικό αίσθημα συλλογικής και ατομικής ευθύνης και εθνικής αξιοπρέπειας! Είναι δε απόλυτα βέβαιο ότι όλοι περιμένουμε – επί τέλους – μια νέα εποχή σύγχρονης διοίκησης για την Ελλάδα.

Για εμάς, τους Αιγαιοπελαγίτες, τους ακρίτες, η σωστή και απολύτως σύγχρονη οργάνωση του κράτους, σε όλους τους τομείς, είναι ιδιαιτέρως αναγκαία. Δύναμη του κράτους είναι η ισχύς των συνόρων, ο σεβασμός από τους εταίρους αλλά και η αίσθηση ασφάλειας από τους κατοίκους. Ιδίως όταν ο γείτονας συνεχώς ζητάει (και παίρνει), αναιδώς επί χρόνια τώρα, όλο και περισσότερα, μέσα από ένα ανατολίτικο παζάρι. Εξάλλου, μας το διδάσκει η ιστορία αλλά και το ζήσαμε πρόσφατα: Ο αδύναμος γίνεται μπεγλέρι στα χέρια του οποιουδήποτε!

 

Άλλες απόψεις: Του Παύλου Καλογεράκη