Ηταν, είναι και θα είναι μια μεγάλη Ευλογία η Ευκαιρία και η Τιμή που μου δόθηκε να συμμετέχω στο Αναπηρικό Κίνημα, ξεκινώντας από τις ΗΠΑ το 1968 έως και σήμερα στην Χίο.
Αυτά προσπάθησα να ψελλίσω κατασυγκινημένος από την μέγιστη Τιμή που μου έγινε κατά την κοπή της Βασιλόπιτας των ΑμεΑ την Κυριακή, 10/2/2019, στον Άγιο Αρτέμιο.
Ήταν το 1968, τότε που άφησα την δεκάχρονη "εξερεύνηση" των θαλασσίων ανά την Υδρόγειο λιμένων και ακτών και αφιερώθηκα στην "εξερεύνηση" των ακόμα πιο μυστηριωδών και απείρως πιο περίπλοκων “ακτών του εγκεφάλου”.
-Δανείστηκα την παραπάνω απάντηση που έδωσα στον καθηγητή Ψυχολογίας που με εξέτασε κατά την εισδοχή μου στο Πανεπιστήμιο της Πεννσυλβάνιας (University of Pennsylvania, PA, USA). Ο οποίος απορούσε πως από ναυτικός (πλοίαρχος Β΄), αποφάσισα να γίνω και να παραμείνω ‘σπουδαστής’ Ψυχολογίας, για να δανειστώ άλλη μια έκφραση, (‘σπουδαστή’), που απέδιδε στον εαυτό του διαπρεπής καθηγητής μου στο εν λόγω Πανεπιστήμιο -.
Από αυτά τα 50 χρόνια ως ‘σπουδαστής’ και εργάτης Ψυχολογίας ανά τον κόσμο, βίωσα τα τελευταία 20 συνεχώς ως ΄σπουδαστής ΄στο πλέον αναβαθμισμένο ‘Διδακτορικό Ανθρωπιάς’, το Αναπηρικό Κίνημα της Χίου, της ‘Ιθάκης’ μου.
Ξεκινώντας από το Ειδικό Σχολείο το 1999, προσκεκλημένος από τον Διευθυντή και εκπαιδευτικούς του Ειδικού Σχολείου, που συμμετείχαν σε ένα Πρόγραμμακαι ΕΠΕΑΕΚ 600 ωρών στον Αυτισμό του Υπουργείου Παιδείας και της ΕΕΠΑΑ στην Αθήνα, όπου ήμουν εισηγητής. Συνέδεσα την χιακή μου καταγωγή με την επαγγελματική συνεισφορά, εκπαιδεύοντας δασκάλους, γονείς και παιδιά, που σήμερα μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν κατά 20 χρόνια.
Τότε συνδέθηκα και με τον Παγχιακό Σύλλογο ΑμέΑ, ενώ παράλληλα συνεργάστηκα και με όποιες άλλες Δομές προσφοράς, όπως Εργαστηρίων ΚΔΑΠμεΑ και άλλων Υπηρεσιών Ψυχικής και όχι μόνον Υγείας.
Τότε νέες και νέοι, φοιτητές και απόφοιτοι Σχολών, ΙΕΚ κλπ, προσέφεραν εθελοντικά ως εκπαιδευόμενοι πολύτιμες υπηρεσίες στα πρωϊνά και απογευματινά συμπληρωματικά Προγράμματα των Σχολείων.
Αυτές οι νέες και νέοι με την ενθουσιώδη προσφορά τους και την εκπαίδευσή τους στελέχωσαν πολλά από τα Προγράμματα που σήμερα λειτουργούν και αναδεικνύονται με μεγάλες επιτυχίες στην Χίο μας, αλλά και εκτός.
Καθοριστικότατη ήταν η στήριξη, η αγάπη και η εμπιστοσύνη που αφειδώς έδειξαν οι γονείς, οι συνεργάτες και η ευρύτερη Χιακή Κοινωνία σε όλες τις πρωτοπόρες προσπάθειες που έγιναν και γίνονται κάτω από την αιγίδα του Παγχιακού Συλλόγου Αμέα, που με τίμησε ως Επιστημονικό Σύμβουλο έως και σήμερα. Όπως στα Προγράμματα Συμβουλευτικής, το Εργαστήρι, τις Κατασκηνώσεις στον Μάναγρο, που οι Πρόσκοποι της Χίου απλόχερα μας προσφέρουν επί 19 έτη. Τα αθλητικά Προγράμματα των ‘Ιώνων’ με Χιακές, Πανελλαδικές και Παγκόσμιες συμμετοχές και διακρίσεις. Τις συμμετοχές των Μελών μας σε πλείστες όσες εκδηλώσεις μέσα στην Χιακή Κοινωνία που μας έχει αγκαλιάσει με τρυφερότητα και μας στηρίζει ποικιλοτρόπως. Σε βαθμό μάλιστα που επιφανείς προσκεκλημένοι μας σε Διημερίδα, από ΗΠΑ και Βραζιλία, εξέφρασαν τον θαυμασμό τους προφορικά και γραπτά για το Αναπηρικό Κίνημα και τα δρώμενά του με την συμμετοχή της Κοινωνίας μας.
Όλοι αυτοί οι Συνεργάτες ήταν και είναι οι τολμηροί σύντροφοι-θαλασσοπόροι και άοκνοι ‘κωπηλάτες’ της ‘Αργούς’ μας, που κλήθηκα να συνταξιδέψω μαζί τους προς το Χρυσόμαλλο Δέρας της ‘Κολχίδας της Ανθρωπιάς’.
Σε όλους αυτούς ανήκει και αφιερώνεται επάξια η όποια βράβευση έλαβε χώρα στο πρόσωπό μου, γιατί χωρίς την δική τους εργασία δεν θα επέπλεε και δεν θα θαλασσοπορούσε η ‘Αργώ’ μας προς τον τελικό προορισμό της.
Μπορεί να σπούδαζα και να σπουδάζω επί 50 χρόνια την ανθρώπινη ψυχή και τον εγκέφαλο, πως εκδηλώνεται και εκφράζεται μέσα στην καθημερινή μας συμπεριφορά. Η οποία δεν είναι μόνο αποτέλεσμα βιοχημικών λειτουργιών και διεργασιών, καθώς παρεμβάλλονται και άλλοι καθοριστικοί, γνωστοί και συχνά άγνωστοι παράγοντες που δεν ανιχνεύονται, τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Αυτοί οι άγνωστοι – άυλοι - παράγοντες που για λόγους επικοινωνίας μπορεί να τους ονομάζουμε θέληση, πείσμα, πίστη, υπομονή, επιμονή, τόλμη και θάρρος για να πω μερικούς, είναι αυτοί που χαρακτηρίζουν πολλούς που είναι, έχουν, ή φροντίζουν άτομα με ‘αναπηρία’ με την ευρύτερη έννοιά του.
Αυτά τα μαθήματα δεν διδάσκονται και δεν μαθαίνονται στα Πανεπιστήμια ούτε από τα επιστημονικά συγράμματα, αλλά ζώντας και συνεργαζόμενος με άτομα με αναπηρία, τους γονείς και τους οικείους τους.
Αυτή η βιωματική συγχρώτηση, εμπειρία και γνώση δημιουργεί την Σχέση και Επικοινωνία που δεν είναι βιοχημικά ανιχνεύσιμη, αλλά είναι η πεμπτουσία της Ανθρώπινης υπόστασης!
Πως να εξηγήσει κανείς το γεγονός ότι ο Γιάννης που είχαμε να ανταμώσουμε κάμποσα χρόνια, - καθώς η άμεση και φυσική επαφή μου έχει περιοριστεί -, επέμενε κατά ομολογία της Μητέρας του, να έλθει να με χαιρετίσει από κοντά στο τέλος της εκδήλωσης!! Και πως να εξηγήσεις ότι ο Αντώνης ήλθε αυθόρμητα και με φίλησε και στα δύο μάγουλα!!
Θα περιοριστώ μόνο σε αυτές τις εκδηλώσεις ενδεικτικά, που με διπλοσυγκίνησαν και μου απένειμαν μαζί με την υλική πλακέτα την άυλη και ανεξίτηλη πλακέτα της δικής τους αποδοχής και αγάπης.
Είμαι σίγουρος ότι η συντριπτική πλειονότητα των συνεργατών μας έχουν τεράστιες ‘καταθέσεις’!! τέτοιων αναγνωρίσεων από τα παιδιά και τα άτομα με αναπηρία που συνεργάζονται και τα συντροφεύουν καθημερινά.
Αυτές οι συμπεριφορές φαίνεται να είναι ‘ανεξήγητες’, καθώς κανένας δεν τους δίδαξε να κάνουν αυτήν την συγκεκριμένη κίνηση και παρά την εντύπωση που έχουμε ότι είναι δύσκολο να εκπαιδεύσει κανείς τα παιδιά μας σε τέτοιες κοινωνικές αβροφροσύνες, που δεν είχαν και κάποια άμεση ‘αμοιβή’, ή υπολογίσιμο ‘κέρδος’, που συνήθως χαρακτηρίζεται ως το κίνητρο!!
Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υπονοώ κάτι το ιδιαίτερο στο πρόσωπό μου, απλά περιγράφω μια τόσο απλή και τόσο ανθρώπινη επικοινωνία, που πιθανά να είναι και το μέγα ζητούμενο στην σημερινή κοινωνία μας!!
Και που όμως αναπτύχθηκε αυθόρμητα και διατηρείται μέσα από την συχνή επικοινωνία και συγχρώτηση μεταξύ των μελών μας, ως μια πιθανά ελάχιστη, αλλά στην προκειμένη περίπτωση την Μέγιστη αναγνώριση της άνευ όρων αλληλοαποδοχής και άδολης αγάπης των ‘δικών’ μας ατόμων και των οικογενειών τους.
Με αγάπη, η πλακέτα αφιερωμένη στα παιδιά και τις Οικογένειές τους, τους Συνεργάτες μας, που καθημερινά δίνουν το περίσσευμα του εαυτού τους, είτε στα εργαστήρια, ή τις δράσεις, ή πίσω από το τιμόνι και από τα γραφεία και τα τηλέφωνα για την εύρυθμη λειτουργεία των Δομών του Συλλόγου. Το ΔΣ και την Πρόεδρο, που για μένα είναι πηγή δύναμης και έμπνευσης. Στην Εκκλησία, τα ΜΜΕ, καθώς και σε όλες τις Αρχές, τους επιχειρηματίες και τους συμπολίτες της Χίου μας, που μας στηρίζουν παντοιοτρόπως από τις θέσεις που υπηρετούν.
Παντελής Πρώιος, Ψυχολόγος
Επιστημονικός Σύμβουλος ΠΣΑμεΑ