Ταξιδεύαμε προς Νέα Ορλεάνη όταν λάβαμε τηλεγράφημα από την Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία, που κήρυττε 48ωρη απεργία. Οι προϋποθέσεις μιας απεργίας στο πλοίο είναι ότι πρέπει να βρίσκεται δεμένο με ασφάλεια στο λιμάνι ή αγκυροβολημένο σε ασφαλές αγκυροβόλιο.
Ο πλοίαρχος ως όφειλε μας ανακοίνωσε το μήνυμα και στη συνέχεια ρώτησε ποιοι θα απεργήσουν και ποιοι όχι. Το πλήρωμα σύσσωμο δήλωσε ότι θα απεργήσει, ανάμεσά τους και εγώ, νέος τότε, πρώτος μηχανικός. Τώρα μας έμενε να δούμε πού θα κάνουμε την απεργία.
Ένα τηλεγράφημα που ακολούθησε από το γραφείο μάς πληροφορεί ότι το πλοίο θα πάει άμεσα για φόρτωση στο γιαπωνέζικο σιλό στη νέα Ορλεάνη. Και μάλιστα δεν προβλέπεται καμιά καθυστέρηση.
Οι προετοιμασίες για τη φόρτωση εντατικοποιήθηκαν, ιδιαίτερα με το καθάρισμα των αμπαριών για να περάσουν την αυστηρή επιθεώρηση και στη συνέχεια αν όλα πάνε καλά για τη φόρτωση.
Ο πράκτορας μεταξύ άλλων μας προειδοποίησε ότι κάθε καθυστέρηση εξαιτίας του πλοίου επιβαρύνει το πλοίο ιδιαίτερα κατά το χρόνο της φόρτωσης που το πλοίο βέβαια είναι διπλαρωμένο στο σιλό. Η καθυστέρηση του σιλό, επισημαίνει ιδιαίτερα, έχει κόστος 200.000 δολάρια την ώρα… Δυστυχώς αυτός ο εκβιασμός και η πίεση είναι χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου σιλό αλλά και ως ένα βαθμό του μεγάλου αυτού λιμανιού στον Μισσισιππή ποταμό.
Προέκυψε λοιπόν το δίλημμα, αν απεργούσαμε κατά τη φόρτωση το αποτέλεσμα θα ήταν καταστροφικό γιατί θα είχαμε κατάσχεση του πλοίου.
Ο δεύτερος μηχανικός, βέβαιος ότι θα κάνουμε απεργία ήρθε να μου αναφέρει το προσωπικό ασφαλείας μηχανοστασίου κατά την απεργία.
Όμως τον αποστόμωσα λέγοντάς του ότι απεργία δεν πρόκειται να αφήσω να γίνει κατά τη διάρκεια της φόρτωσης δίπλα στο σιλό. Όποιος προσπαθήσει να σταματήσει το πλοίο θα περάσει από το πτώμα μου πρώτα.
Ο δεύτερος έμεινε έκπληκτος από τα λεγόμενά μου μα όταν συνήλθε από την έκπληξη, μου είπε.
«Μάστορα, δεν περίμενα ότι είσαι τόσο φασίστας».
Του απάντησα άμεσα.
«Μάστορα, σκέφτηκες μήπως είσαι ανόητος με αυτά που μου λες;
Η αξία του πλοίου αυτή τη στιγμή στην παρούσα ναυτιλιακή κρίση δεν περνά τις 800.000 δολάρια. Αν απεργήσουμε το πλοίο θα κατασχεθεί και θα χαθεί, θα μας το πάρουν. Ξέρεις πως η καθυστέρηση στοιχίζει 200.000 δολάρια η ώρα.»
Τότε ο δεύτερος μηχανικός μου απαντά ακόμα πιο θυμωμένος.
«Μαστρο-Μανώλη εσένα τι σε νοιάζει; Δικό σου είναι το βαπόρι; Δικό μας είναι;»
-«Ναι δικό μας είναι και ξέρεις γιατί; Γιατί κάθε μήνα από το βαπόρι αυτό πάνε σε 35 σπιτικά και οικογένειες τα 35 μηνιάτικα. Είμαστε επομένως υποχρεωμένοι να το εξασφαλίσουμε να μην το χάσουμε… Γι’ αυτό το λόγο μετά τη φόρτωση θα πάμε στο αγκυροβόλιο και θα σταματήσουμε εκεί το πλοίο 48 ώρες σύμφωνα με την εξαγγελία της Π.Ν.Ο., θα απεργήσουμε τότε χωρίς να χαθεί το βαπόρι μας.
Ξέρεις φίλε μου και συνάδελφε, κάθε αγώνας εκτός από δύναμη θέλει και σύνεση και μέθοδο, αλλά προπάντων θέλει ο αγωνιζόμενος να έχει κοινωνική συνείδηση.
Το κάθε εργοτάξιο, είτε λέγεται βαπόρι είτε λέγεται εργοστάσιο είτε λέγεται βιοτεχνία ανήκει στην κοινωνία.
Επομένως... Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΗ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ καλύτερους μισθούς αλλά… και καλύτερες συνθήκες δουλειάς.»
Ο δεύτερος μηχανικός έσκυψε το κεφάλι δείχνοντας πως κατάλαβε το λάθος του.
Μου έδωσε το χέρι με ειλικρίνεια και μου είπε «Μαστρο- Μανώλη συγνώμη, παίρνω πίσω το φασίστα.» Εγώ τον τράβηξα και αγκαλιαστήκαμε όχι για τη συγνώμη που μου ζήτησε αλλά γιατί ήταν ένας καλοπροαίρετος άνθρωπος, εξαιρετικός συνεργάτης και συνάδελφος, ντόμπρος και τίμιος.
Η απεργία για την ιστορία βέβαια αναβλήθηκε.
Όμως τούτη τη δύσκολη εποχή που περνάμε, είναι μεγάλη ανάγκη να καλλιεργήσουμε αυτή την κοινωνική συνείδηση.
Γιατί υπάρχει ο κίνδυνος της κοινωνικής διαίρεσης.
Αν παρατηρήσουμε από λίγο ψηλότερα την κοινωνία που ζούμε θα παρατηρήσουμε εύκολα ότι το αιώνιο «διαίρει και βασίλευε» έχει μπει σαν καρκίνωμα βαθιά μέσα στον κοινωνικό ιστό.
Ο πόλεμος αλλάζει μορφή, ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ.
Η εξουσία για να χειραγωγήσει την κοινωνία δημιουργεί και τροφοδοτεί έντεχνα και προβοκατόρικα κλαδικές αντιπαλότητες. Πρόσφατο παράδειγμα συνταξιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι εναντίον ταξιτζήδων και τουριστικών πρακτόρων κ.λπ.
Πρέπει να προσέξουμε πάρα πολύ αυτή την επικίνδυνη παγίδα.
Έχουμε δυστυχώς γι’ αυτή την κατάσταση μεγάλη ευθύνη.
Γιατί υπογράφουμε μια ζωή λευκές επιταγές σε ανθρώπους του συνδικαλισμού (ειρωνικά εργατοπατέρες) με αποτέλεσμα αυτοί, επειδή εμείς απουσιάζουμε, δηλαδή δεν συμμετέχουμε ενεργά και με γνώση, να μας αφήνουν ακάλυπτους.
Οι περισσότεροι από μας όταν προαναγγέλλεται μια απεργία που είναι βέβαια δημοκρατικό δικαίωμα δεν ξέρουμε για ποιο λόγο γίνεται και για ποια αιτήματα.
Επίσης δεν έχουμε καν μέσα μας δημιουργήσει μια ηθική τάξη, αλλά και συνείδηση, μήπως η μέθοδος που γίνεται η απεργία πλήξει καταστρέψει ή και εξοντώσει αθώους ή και αναξιοπαθείς συμπολίτες και συνανθρώπους μας.
Αυτά έχουν σαν αποτέλεσμα ο κομματισμός σαν καρκίνωμα να νοθεύει την αγνή πρόθεση του συνδικαλιστικού κινήματος και να την μετατρέπει από αντιπολίτευση (που είναι γνήσια δημοκρατική αξία) σε κενή κομματική αντίπραξη που κατά κανόνα είναι αντιδημοκρατική, κοινωνικά εχθρική και προβοκατόρικη.
Πρέπει επομένως να ξεδοντιαστούν οι εργατοπατέρες και οι κομματικές κλίκες από το συνδικαλιστικό κίνημα, γιατί παίζουν για δικό τους όφελος το παιχνίδι των κομμάτων και όχι μόνο.
Είναι κανόνας, και το βλέπουμε δεκαετίες τώρα, οι εργατοπατέρες να μετεξελίσσονται σε βουλευτές αλλά και να διορίζονται και σε άλλα πόστα εξουσίας, θέσεις κλειδιά… Αυτό πρέπει να μας προβληματίσει σοβαρά.
ΑΣ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΘΕΣΕΙΣ.
ΜΕΤΕΡΙΖΙΑ ΚΑΡΔΙΑΣ όπως λέει κι ο ποιητής.
ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΟΜΙΖΩ.
Μανώλης Φύσσας 2011