Η... παραπαιδεία

Πέμ, 09/09/2021 - 09:06

 

(Σε μια εποχη που τείνει να καταργήσει τον Δάσκαλο με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή )

Η παραπαιδεία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που καλλιεργήθηκε για να δώσει εισόδημα στον πολύ μεγάλο αριθμό αδιόριστων καθηγητών

Στη συνέχεια καλλιεργήθηκε η βαθμοθηρία (σκόπιμα) που είναι μια παρενέργεια που ουσιαστικά δίνει όλες τις προϋποθέσεις να φυτρώσει και να θεριέψει και το φαινόμενο της εμπορευματοποίησης της παιδείας αλλά και της εισόδου σε αυτό το παιχνίδι και των διορισμένων καθηγητών ο καθένας για δικούς του λόγους, όπως ανάγκη απληστία μισαλλοδοξία κλπ.

Για να κτυπηθεί στη ρίζα της η παραπαιδεία πρέπει να πάψουν να υπάρχουν οι πολλές χιλιάδες αδιόριστοι καθηγητές.

Αυτό όμως είναι αδύνατον γιατί θα δημιουργηθεί ένα χωρίς προηγούμενο κοινωνικό πρόβλημα. Απλά πρέπει να εκλογικευτεί η δημιουργία των εκπαιδευτικών από τα πανεπιστήμια και να προσαρμοστεί στη πραγματική ζήτηση.

Το μεγάλο ζητούμενο είναι άλλο και είναι ηθικό - κοινωνικό

Έχει να κάνει

Πρώτα με το περιεχόμενο των εκπαιδευτικών και

κατά δεύτερο λόγο με τις επικρατούσες συνθήκες της δουλειάς τους

Και ρωτάω.

Μπορεί ο εκπαιδευτικός να τρέφει αισθήματα θερμής στοργής προς τους μαθητές του? Να έχει την επιθυμία με συνέπεια και εσωτερική πειθαρχία να τους μεταδώσει ότι έχει αξία, όταν βλέπει τους μαθητές του μόνο με οικονομικά κριτήρια ?

Για να εκτελέσει σωστά το έργο του,.. μπορεί να κατευθύνεται από την εσωτερική του δημιουργική παρόρμηση? Όπως λειτουργεί δηλαδή ο καλλιτέχνης, ο φιλόσοφος, και ο άνθρωπος των γραμμάτων.

Όταν πιέζεται να δυστυχώς να είναι διεκπεραιωτής εγκυκλίων του υπουργείου που κατά κανόνα τον καταργούν σα δάσκαλο.

Και φοβάμαι είναι υποχρεωμένος στις πιο πολλές περιπτώσεις να εκτελεί διαταγές ανθρώπων που δεν έχουν ούτε τη δική του μάθηση, ούτε καμιά πείρα επικοινωνίας με τους νέους ανθρώπους.

Μπορεί ο εκπαιδευτικός να μην κολακεύει ούτε το πλήθος ούτε τις αρχές,

και να είναι δίκαιος προς όλες τις πλευρές?

Μπορεί να διαμορφώσει την αρετή του έτσι που να τον συγκρατεί πάνω από τις εκάστοτε διαμάχες ?

Έτσι πάντα η θέση του θα παραμένει, στην περιοχή της αμερόληπτης επιστημονικής έρευνας.

Κατά τη γνώμη μου τίποτα από τα παραπάνω δε μπορεί στη πατρίδα μας

.

Και πάμε τώρα να δούμε την πλευρά των παιδιών και των γονιών.

Εδώ τα πράγματα είναι ακόμα πιο δραματικά

Ο χώρος του σχολείο είναι λεηλατημένος από τις διάφορες καταλήψεις γιατί δεν υπάρχει από τους περισσότερους καμιά συστολή και σεβασμός για την ιερότητα του χώρου του σχολείου.

Πάρα πολλοί γονείς στο πρόσωπο ενός κακού εκπαιδευτικού ποδοπατούν το θεσμό του εκπαιδευτικού βάζοντας στο ίδιο τσουβάλι τους πάντες δικαίους και αδίκους

.Έχω δει γονείς να ορμούν στο γραφείο των καθηγητών αγενέστατα μπροστά στα παιδιά και να ισοπεδώνουν τα πάντα δε ξέρω αν είχαν δίκιο η άδικο Ξέρω ότι οι γονείς έχουμε υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε ειδικά μπροστά στα παιδιά μας τον θεσμό του δασκάλου και διακριτικά να καταγγέλλουμε επί προσωπικού κάποιο εκπαιδευτικό που διαφωνούμε γιατί πιστεύουμε ότι μας αδίκησε η μας έβλαψε.

Δεν αφήνουμε επομένως στους εκπαιδευτικούς περισσότερες δυνατότητες αυτοδιαμόρφωσης ούτε η πολιτεία ούτε με την νοοτροπία μας εμεις οι γονεις.

Ο εκπαιδευτικός δεν τολμά πια να μαλώσει ένα παιδί και έχουμε φθάσει στο σημείο οι μαθητές να τρομοκρατούν τους δασκάλους.

Και ρωτώ με τι εργαλεία θα δουλέψει ο εκπαιδευτικός όταν από όλες τις πλευρές είναι φιμωμένος και δεμένος πισθάγκωνα. Πως θα μπορέσει με αυτές τις συνθήκες να νουθετήσει και να προστατεύσει τα παιδιά, τους μαθητές του.

Για να μη λεμε πολλά αυτό που απουσιάζει δραματικά από την κοινωνία μας είναι η παιδεία η κοινωνική συνείδηση και η ηθική που προκύπτει από αυτές

Υπάρχει μια κατρακύλα αξιών συνολικά

Και γιαυτό είμαστε όλοι ένοχοι λίγο η πολύ

 

Άλλες απόψεις: του Μανώλη Φύσσα