Δυστυχώς, αυτή είναι η “λογική” του πολέμου. Ωστόσο “όταν η αναγκαιότητα γίνει γνωστή, παύει να είναι μοιραία, γιατί όρος της ελευθερίας είναι η γνώση τής αναγκαιότητας”. Συνεπώς κανένας πόλεμος δεν είναι αναγκαίος ούτε και κατανοητός, στους λαούς που χωρίς πίεση ή παρεμβάσεις θέλουν να ζουν ειρηνικά.
Δυστυχώς δεν συμβαίνει το ίδιο και στους ηγέτες. Έτσι, ο όποιος πόλεμος, μπορεί να υποστηρίξει κανείς πως οφείλεται σε καλώς ή κακώς εννοούμενα συμφέροντα, και μπορεί να “υποστηριχτεί” μόνο από την αγάπη των λαών στην ελευθερία. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να κατανοήσουμε, όχι μόνο τον παραλογισμό τού πολέμου, αλλά και το ότι δεν υπάρχει καλή και κακή βία.
Οι της “καλής βίας” αρκούνται σε χαρακτηρισμούς και σε πλασματικούς διαχωρισμούς, δηλαδή σε καλούς και κακούς όχι μόνο πολέμους, αλλά και σε καλούς άσπρους και κακούς μαύρους(!) ακόμα σε καλούς χριστιανούς & κακούς μουσουλμάνους.
Όμως, πέραν από την ανθρώπινη και γι’ αυτό φυσιολογική και ανθρώπινη αντίδραση και οργή, γιατί χάνονται άνθρωποι και ξεκληρίζονται οικογένειες, αλλά και τόσες άλλες καταστροφές, σε υποδομές κ.α δημόσια αγαθά, πράγματα που δικαιολογούν την οργή και τα κλάματα όχι μόνο των κατατρεγμένων, αλλά της “παγκόσμιας κοινότητας κ.π.α ΔΕΝ μπορεί να λύσει κανένα πρόβλημα. Γιατί ακριβώς η λύση τού κάθε προβλήματος πρέπει να στηρίζεται σε δεδομένα δηλ. σε πράξεις δηλ. στο τί κάναμε για να μη φτάσουμε εδώ. Όχι σε υποψίες, αλλά ούτε και στην επίκληση ή και εφαρμογή αλλά καρτ του διεθνούς Δικαίου, που από μόνο του δεν λύνει κανένα πρόβλημα.
Ούτε βέβαια και η επίκληση τής ειρήνης, που όπως φαίνεται ταλαιπωρείται - αν δεν είναι νεκρή – εδώ και πολλά χρόνια, μπορεί να κάμει τίποτα. Γιατί αυτά δεν θα εφαρμοστούν μόνα τους, κάποιοι θα πρέπει να θέλουν να τα εφαρμόσουν. Το ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι αν θέλουν να τα εφαρμόσουν, και οπωσδήποτε η εφαρμογή τους είναι απαραίτητο να ισχύει για όλους. Ωστόσο μπορεί κανείς να απαντήσει αμφιβάλλοντας, ή κάθετα να υποστηρίξει, πως αυτό δεν ισχύει τουλάχιστον σε αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η ειρήνη.
Είναι φανερό -αν όχι ξεκάθαρο- πως στις μεγάλες ή μικρές συγκρούσεις κυρίαρχο αν όχι πρωτεύοντα ρόλο παίζουν τα καλώς ή κακώς εννοούμενα συμφέροντα που δυστυχώς κάποιοι “θεομπαίχτες” ένθεν κακείθεν υποτιμούν, αφού νομίζουν; 'Η πιστεύουν; Πως με κατάρες, χαρακτηρισμούς ή ηθικολογίες (κάποιοι) αλλά και με την επίκληση του δικαίου κάποιοι άλλοι και όχι με επιχειρήματα θα λύσουν τα προβλήματα και θα συμβάλουν στην επιθυμία και την αγωνία αλλά και ελπίδα τού κόσμου να ζή ειρηνικά.
Τέτοιοι -δυστυχώς και μεγαλοσχήμονες- παρουσιάζονται όχι μόνο σε τοπικό επίπεδο (δεν επιθυμώ να πω ποιοι γιατί είναι γνωστοί), αλλά και σε διεθνές [βλ. Πούτιν κ.α] που ως κήνσορες δηλ. εκτιμητές του καλού και τού κακού, αλλά και τιμητές ηθικολόγοι, προσεύχονται να τους βοηθήσει η Παναγιά ή ο Άγιος Γιώργης; ο Άγιος Δημήτρης; να σφάξουν και να εξοντώσουν όσους περισσότερους εχθρούς μπορούν!
Προς το παρόν να τελειώσω επ’ αυτού, λέγοντας πως, αν αυτό δεν είναι πολιτική ανάλυση (δυστυχώς από πολλούς) τότε τι είναι; κάθε απάντηση δεκτή αλλά και περιττή, λόγω βάθους στην κατανόησή της!
Εκτός όμως από τις “βαθιές” αναλύσεις κάποιων, να σημειώσουμε απλώς, πως ο πόλεμος της προπαγάνδας αποδεικνύεται ή μπορεί να αποδειχτεί ως ο καλύτερος σύμμαχος και διαμορφωτής τής κοινής γνώμης. Η μέθοδος δε αυτή είναι δοκιμασμένη και γνωστή ως “γκεμπελική μέθοδος”. Ας σημειώσω ακόμα εκφράζοντας την άποψή μου σχετικά με την “ανθρωπιστική βοήθεια” που όντως είναι απαραίτητη για τον Ουκρανικό λαό, αλλά και κάθε κατατρεγμένο, και να πω, πως αυτή δεν είναι ο “αμυντικός εξοπλισμός”!!!
Εξ’ άλλου τέτοιον και μάλιστα σε υπερπολλαπλάσιες ποσότητες έστειλαν οι “σύμμαχοί”. Όμως, βοήθεια μπορεί να είναι όντως αμυντική - στρατιωτική & ανθρωπιστική. Γι’ αυτό κάθε εξήγηση επ’ αυτού θεωρώ πως περιττεύει ή είναι υποκριτική. Το να στέλνεις όμως Καλάσνικοφ (έστω και κατασχεμένα!), αυτό δεν λέγεται ανθρωπιστική βοήθεια ή πολύ περισσότερο αμυντική βοήθεια, αλλά, συμμετοχή* και συνενοχή.
Ας μου επιτραπεί το “αδόκιμον” (ως μη αποδεκτό) για την περίσταση, αυτό σημαίνει και διαστρέβλωση εννοιών και εξαπάτηση όχι μόνο του εαυτού μας, (βλ. στρουθοκαμηλισμός) για τον επηρεασμό τής κοινής γνώμης.
Έχω τη γνώμη, πως ο λαός μας -τουλάχιστον οι παλαιότεροι- έχουν ζήσει καταστάσεις πολέμων και ξεριζωμού, και γι’ αυτό ξέρουν καλά να εκτιμούν κάθε βοήθεια και προσφορά σε κάθε αδικημένο και κατατρεγμένο από παρανοϊκούς ηγέτες που οδηγούν τους λαούς στην κρεατομηχανή μέσα από τη φρίκη του πολέμου, που, όσο και αν κάποιοι προβάλουν “λογικά” επιχειρήματα για να γίνει αυτός, είναι, όχι μόνο κατακριτέοι απέναντι στα παιδιά τους , αλλά και στην ιστορία. Παρόλα αυτά δεν πρέπει να ξεχνάμε, πως η ιστορία γράφεται από τους νικητές με το αίμα των νικημένων.
Έτσι, κάθε μονομερής πρόκληση δεν μπορεί να αποτελέσει δικαιολογία για την καταστροφή μιάς χώρας και τον θάνατο ανθρώπων που πίστεψαν ή και πιστεύουν σε παρανοϊκούς ηγέτες. Ωστόσο, δεν χρειάζονται πολλές φιοριτούρες κλάματα και ψυχολογικοί χαρακτηρισμοί για να υποστηρίξει κανείς την αντίθεσή του στον πόλεμο, γιατί ο ελληνικός λαός έχει νωπές τις μνήμες του από τους παραλογισμούς κάποιων ξεχασιάρηδων ή ανιστόρητων που νομίζουν πως η ιστορία γράφεται με κραυγές, και δεν στηρίζεται σε εκβιασμούς και απάτες αλλά και στη δύναμη των ισχυρών ενάντια σε όσους επικαλούνται -και ορθώς- το δίκαιο. Και όσο μας αφορά, να γνωρίζουμε πως η καλογερική λογική που ονομάζει το κρέας ψάρι, για να φανεί πως συμμετέχει κάποιος στη νηστεία (διάβαζε μη εμπλοκή) και δεν παραβιάζει τους ιερούς κανόνες, δεν στηρίζεται στη λογική αλλά στην εξαπάτηση**.
Τέλος, χωρίς καμία διάθεση υπερβολής ή μονομέρειας, θέλω να πω τη γνώμη μου και για την “επιβολή κυρώσεων κατά της Ρωσίας” και χωρίς να επεκταθώ επ’ αυτού θα συμφωνήσω με αυτές. Αυτό όμως που δεν μπορώ να καταλάβω, είναι ότι στις” κυρώσεις” αυτές περιλαμβάνονται και πολιτιστικές κυρώσεις. Και για να μη μακρηγορώ, ας απαντήσει ή ας δικαιολογήσει κανείς, τί εμπλοκή στον πόλεμο μπορεί να έχουν τα μπαλέτα Bolhoi, η Λίμνη των Κύκνων… εκτός εάν και αυτά... ευθύνονται. Να συμπληρώσω ακόμα χωρίς να υποβαθμίζω -τουναντίον να κατακρίνω απερίφραστα τα όσα φρικιαστικά συμβαίνουν- τις κρίσιμες και ιστορικές αυτές στιγμές, πως, με την ίδια λογική “πρέπει” να αποσυρθούν και να απαγορευτούν οι Ρώσοι Κλασικοί, Ντοστογιέφσκι, Τολστόι, Γκόρκι, Πούσκιν, ακόμα, να απαγορευτεί η μουσική από τη Ρωσική όπερα, ο Νουρέγιεφ, ο Ταρκόφσκι, ο Τσαϊκόφσκι, και τόσοι άλλοι Ρώσοι δημιουργοί.
Όμως ας τελειώσω με τον άλλο παραλογισμό δηλ. “την αποβολή των Ρωσικών ομάδων από κάθε διοργάνωση” ακόμα και να μην ακούγεται και ο εθνικός ύμνος της Ρωσίας. Αυτό θα πει πολιτισμός!...γιατί για τον πόλεμο φταίνε και οι Ρώσοι ποδοσφαιριστές!
Παράλογα, όσο και ακατανόητα πράγματα, όμως απ’ ότι φαίνεται, είναι όχι μόνο κατανοητά αλλά και λογικά για κάποιους, όχι μόνο πολιτικούς αλλά και πολιτιστικούς ηγέτες.
* Εύχομαι η συμμετοχή αυτή να μη φτάσει στο επίπεδο της αποστολής στρατιωτών
ούτε ποτέ να ξανατρατραγουδήσουμε το εμβατήριο που λέγαμε μικρά παιδιά στο δημοτικό ακόμα: Το δείξαμε και στην Κορέα /οι Έλληνες πως πολεμούν/, με τους συμμάχους των παρέα/ τη γαλανόλευκη τιμούν.
** εξαπάτηση (εξ + απάτη). Τμήμα της εξαπάτησης ή προσπάθειας των “μεγάλων συμμάχων” είναι και αυτό των γειτόνων μας οι οποίοι αμφιβάλλω εάν οι “προστάτες” μας έχουν εξαπατηθεί ή δεν γνωρίζουν τη συμπεριφορά τους αυτή, που κατά το κοινώς λεγόμενο -ας μου επιτραπεί η έκφραση – είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ κοινώς το παίζουν σε διπλά ταμπλό.