Σαν σήμερα στις 14 Ιανουαρίου 2019 χάσαμε έναν αξιόλογο άνθρωπο – καθηγητή τον Σαράντο Καργάκο. Τον άνθρωπο – καθηγητή Καργάκο τον γνώρισα αρχικά μέσα από τα βιβλία του, τις ομιλίες, τις διαλέξεις του (και στη Χίο στον Φ.Ο.Β) όπου φάνηκε εκτός από την επιστημονική και ιστορική του γνώση, και η αγάπη του για το νησί μας…
Τον Σαράντο Καργάκο τον συνάντησα για τελευταία φορά σε προχωρημένη ηλικία, ταξιδεύοντας με τον Ηλεκτρικό, μετά από ομιλία του στον “Σύλλογο Αγιασιωτών Λέσβου”. Τα λόγια ήταν απλά και τετριμμένα για την περίσταση… Όμως πολύ πριν, το 1986, τον είχα γνωρίσει μέσα από την “Αλαλία” βιβλίο των εκδόσεων Gutenberg. Τότε ήταν η εποχή τής γλωσσικής χαλάρωσης και ευκολίας, η οποία καθόριζε ακόμα και τις πολιτικές πεποιθήσεις τών ομιλητών!
Ήταν η γλωσσική εποχή τού “μπατεσκυλοαλετισμού” όπως γράφει ο ίδιος. Ήταν η εποχή που “απαίδευτοι υπουργοί, γραμματείς και Φαρισαίοι ή τεχνοκράτες, με κύριο όργανο έκφρασης κάποια ξένη γλώσσα, υποβάλλουν τη Νέα Ελληνική σε μία δοκιμασία σανιδοποίησης” (!) αγνοώντας πως ο γλωσσικός πλούτος, η ποσότητα και η ποιότητα τών λέξεων που γνωρίζει αλλά και χρησιμοποιεί κανείς, μαρτυρεί και την ποιότητα των σκέψεων που κάνει...
Ο Δάσκαλος Καργάκος εκτός από γνώστης, υπήρξε και εμβριθής μελετητής τής ελληνικής ιστορίας, αλλά και του “περιβάλλοντος χώρου” ο οποίος επηρέασε τη διαμόρφωσή της. Η ματιά του πάντα διεισδυτική, ερευνητική και κριτική σε όλα τα θέματα που πραγματευόταν…
Ας καταλήξουμε όμως με μια δική του επισήμανση, όπως ακριβώς την αναφέρει στην “Αλαλία” του: “Κάποτε (λέγαμε) – πάνε πολλά χρόνια τώρα – με περισσή έπαρση. “Πας μη Έλλην βάρβαρος”...σήμερα αρχίζουμε να λέμε “πας Έλλην βάρβαρος”. Σχετίζοντας τη βαρβαρότητα αυτή με τη δυσκολία τής επικοινωνίας μέσω μιάς τεχνοκρατικής αργκό, μέσα από ξένες εκφράσεις, με γριφώδη αρκτικόλεξα που υποκαθιστούν ολόκληρες φράσεις αλλά και νοήματα.
Τέλος, εύχομαι να μην επιβεβαιωθεί η άποψη που μας λέει: “Σε πέντε χρόνια τ’ αρχαία κείμενα θα θυμίζουν στους μαθητές τα ιερογλυφικά”.
Αυτός ήταν ο Δάσκαλος Καργάκος, ο οποίος ευχόταν να μην έρθει ποτέ η ώρα τού “κορακιστί φθέγγεσθε”!!!