Χίος, Σάββατο 15 Αυγούστου

Ο ΜΟΥΣΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΑΘΗΝΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΙΑΤΛ (ή Κρασί που… μιλάει)

Παρ, 18/10/2019 - 16:28

Παρά το γεγονός ότι το Σιάτλ (Ουάσινγκτον, Βρετανική Κολομβία[1]) δεν έχει αμπέλια, έχει όμως μούστο!... Και θα σας εξηγήσω το πώς και το γιατί:

Ευρισκόμενος λοιπόν στο Σιάτλ τη δεκαετία του ’80 για μετεκπαίδευση στην Αγγειοχειρουργική, και για εκπαίδευση στους Υπερήχους-Doppler (όχι βέβαια για το… μούστο!) έτυχε να παραβρεθώ σε μια συγκέντρωση (τελετή θα μπορούσα να γράψω) όπου σε ένα σπίτι Ελληνο-Αμερικανών άνοιγαν το «γιοματάρι»! Κι ιδού πώς:

Η Βρετανική Κολομβία όπου υπάρχει το Σιάτλ απέχει από την Καλιφόρνια μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα (τις χωρίζει το Όρεγκον). Αυτό δεν εμποδίζει όμως κάποιους… αθεράπευτους Έλληνες που μένουν στο Σηάτλ, να μη γεμίζουν ένα (τουλάχιστον) βαρελάκι με μούστο από την Καλιφόρνια, και διατηρώντας το υπό κατάλληλες συνθήκες (δεν έχω ιδέα πώς) να καταφέρνουν να κάνουν μια ποσότητα κρασιού, το κρασί ίσως της χρονιάς τους.

Όταν λοιπόν διαπιστώσουν ότι το κρασί έγινε, μαζεύονται γνωστοί και φίλοι να το δοκιμάσουν, να το… βαθμολογήσουν, και να το τιμήσουν (να πιουν όσο θέλουν). Η διαδικασία περίπου έχει ως εξής: Σε ευρύχωρα ποτήρια βάζουν λίγη ποσότητα κάτω στον πάτο του ποτηριού και το πλησιάζουν στη μύτη τους (το οσφραίνονται). Συνήθως αναφωνούν: “It smells good!” (= μυρίζει ωραία). Ακολούθως βάζουν μια… «τζούρα» στη στοματική κοιλότητα και… κάνουν… γαργάρα, και – συνήθως – λένε: “It tastes good!” (= είναι γευστικό). Μετά λένε κάμποσες ευχές και το ρίχνουν στο φαγοπότι!...

Εγώ, θέλοντας να κάνω τον έξυπνο, σήκωσα το ποτήρι μου επιδεικτικά με το αριστερό μου χέρι, το χτύπησα με τον αντίχειρα και το μεσαίο δάκτυλο του δεξιού, το ποτήρι έκανε το θόρυβο που κάνουν όλα τα γυαλιά σ’ όλο τον κόσμο, και φέρνοντάς το κοντά στο αυτί μου… ανεφώνησα: “It sounds good!” (= κάνει καλό θόρυβο = «κρασί που μιλάει»). Μετά από μερικά δευτερόλεπτα που μεσολάβησαν, μετά από μια… νεκρική σιωπή, το δωμάτιο σείστηκε από τα γέλια με φωνές θαυμασμού: «Βρε, τι λέει ο Έλληνας» (κάπως έτσι).

Γράφω αυτό το κείμενο για δύο λόγους: ο πρώτος είναι διότι οι Έλληνες του εξωτερικού κρατούν τα ήθη και τα έθιμα ζωντανά, περισσότερο από εμάς, και ο δεύτερος είναι ότι δεν έχουν χάσει την ανθρωπιά τους και την κοινωνικότητά τους («Υγεία είναι η συνισταμένη της σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας, και όχι μόνον η απουσία νόσου ή διαφόρων συμπτωμάτων», ο ορισμός της υγείας).

Για ιστορικούς λόγους αναφέρω ότι η πατρίδα μου η Χίος παρήγαγε τον ξακουστό (Όμηρος) Αριούσιον Οίνον! Ακόμα και σήμερα τα νησιά μας κάνουν καλό κρασί (Σάμος, Χίος – η Μυτιλήνη κάνει καλό λάδι).

Καλό θα ήταν στα σχολεία εκτός των θρησκευτικών και της σωστής ιστορίας, να επανέλθει και το μάθημα «πατριδογνωσία» για να θυμόμαστε διάφορα χρήσιμα θέματα από την καθημερινή μας ζωή!...

Το κείμενο αυτό το αφιερώνω εξαιρετικά σε όσους με βοήθησαν με τη στοργή τους και τη συμπαράστασή τους στην Αμερική (Ευγένιος Στράντνες – Νορβηγός, Οικογένεια Τουρίκη – Έλληνες από τη Θήβα, Τόνυ Άρτζερ – Αντώνης Αργυρόπουλος, συγγενής της συζύγου μου από την Τακόμα, και τέλος Μπιλ Γκέιτς – ο γνωστός Μπιλ Γκέιτς, που με βοήθησε οικονομικά σε δύσκολες στιγμές. Τέλος – οίκοθεν νοείται – ότι το αφιερώνω και στον κ. Ελευθ. Γ. Σκιαδά που με μορφώνει καθημερινά με τα κείμενα που δημοσιεύει στην ΕΣΤΙΑ!...

Αδέλφια, Αγαπάτε Αλλήλους (διότι όλα εδώ θα μείνουν)!

 

 

Πάντα με ΑΓΑΠΗ,

 

 

Αναστ. Ι. Τριπολίτης

Ιατρός Αγγειοχειρουργός

 

[1]     Η Βρετανική Κολομβία είναι η βορειοδυτική γωνία των ΗΠΑ, καθώς βλέπομε το χάρτη, και είναι στα σύνορα με τον Καναδά (τη χωρίζουν τα στενά του Γιάννη του… Βραδύγλωσσου… Άλλη μεγάλη ιστορία).

Άλλες απόψεις: Του Αναστ. Ι. Τριπολίτη