Ο οικουμενισμός έχει διεισδύσει και επικρατήσει σε όλο το φάσμα των πολιτικών κομμάτων και χρωμάτων. Οι απόψεις γνωστές, οι λαοί, η αδελφοσύνη, η παγκόσμια οικονομία, κάτω τα σύνορα (όχι όμως και αυτά των πρώτης κατηγορίας χωρών), κάτω τα έθνη και λοιπά πολλά. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο ο Υπουργός Παιδείας και για χάρη της συμφιλίωσης των λαών απεφάνθη με το επιστημονικό κύρος που τον διακρίνει ότι η γενοκτονία των Ποντίων δεν ήταν γενοκτονία αλλά εθνοκάθαρση. Ο κος Υπουργός έχει λάβει απάντηση από πολλούς, πολιτικούς, διανοουμένους, Ποντίους, δημοσιογράφους, σχολιαστές και άλλους· επομένως, στο σημερινό μου άρθρο δεν θα ασχοληθώ με τα όσα είπε ο κος Υπουργός αλλά με τα όσα είπε κάποιος υποστηρικτής του ανήκων στη κακή, επάρατη δεξιά αλλά τυγχάνει να είναι οικουμενιστής.
Σε επιστολή του προς την Εφημερίδα Καθημερινή ο πρώην υπουργός κος Ανδρέας Ανδριανόπουλος λέγει ότι δεν κατανοεί τον θόρυβο που ξέσπασε… και εκτιμά πως εντελώς θεωρητικά, έχει δίκιο (ο κος Υπουργός) και συνεχίζει:
Γενοκτονία αναφέρεται στην εξαφάνιση ενός έθνους από το πρόσωπο της γης, στο πλαίσιο βέβαια των εδαφικών και πραγματικών δυνατοτήτων αυτού που την επιχειρεί. Ως τέτοια ιστορικά αναδείχθηκε η εξόντωση των Εβραίων από όλα τα εδάφη που είχε υπό τον έλεγχό της η ναζιστική Γερμανία. Εξίσου γενοκτονία υπήρξε η εξόντωση και ο αφανισμός των Αρμενίων… Εθνοκάθαρση, από την άλλη μεριά, αποκαλείται το ξεκλήρισμα μιας εθνότητας από μια συγκεκριμένη περιοχή… Έγιναν άγριες σφαγές σε βάρος του (του ποντιακού ελληνισμού), σε περιοχές των τουρκικών παραλίων της Μαύρης Θάλασσας. Χιλιάδες Πόντιοι όμως μεταφέρθηκαν στη Μακεδονία και σε άλλα μέρη της Ελλάδας από την Τουρκία, με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Αν είχε γίνει γενοκτονία πού βρέθηκαν; Δεν αποτελεί βέβαια η εθνοκάθαρση μικρότερης εμβέλειας έγκλημα από τη γενοκτονία. Δεν κατανοώ, λοιπόν, την ουσία του θορύβου που ξέσπασε.
Οι διαφορές μεταξύ των δύο εννοιών, της εθνοκαθάρσεως και της γενοκτονίας είναι δυσδιάκριτες. Η δε κατάταξη των τριών περιπτώσεων που επιχειρεί ο κος Ανδριανόπουλος είναι αυθαίρετη και μεροληπτική. Καμία από τις εθνότητες που αναφέρει δεν εξαφανίσθηκε από το πρόσωπο της γης. Μεγάλο μέρος των Γερμανοεβραίων μετανάστευσε σε άλλες χώρες εκτός Ευρώπης, κυρίως ΗΠΑ· το ίδιο ακριβώς έγινε και με τους Αρμενίους και Ποντίους. Η γενοκτονία δεν είναι κάτι στιγμιαίο. Εχει κάποια χρονική διάρκεια, σ’ αυτήν την χρονική διάρκεια κάποιοι μετανάστευσαν και στις τρεις περιπτώσεις. Το χαρακτηριστικό της γενοκτονίας είναι η εξαφάνιση μιας εθνότητας, μιας φυλής, μιας θρησκείας από μια συγκεκριμένη περιοχή.
Ο κος Ανδριανόπουλος θέτει το ερώτημα, αν είχε γίνει γενοκτονία πώς μεταφέρθηκαν τόσες χιλιάδες Ποντίων στη Μακεδονία. Το ίδιο ερώτημα ημπορεί να τεθεί και για τους Αρμενίους. Να σημειώσω πως με την επικράτηση των Κεμαλικών έφθασαν στην Ελλάδα πενήντα χιλιάδες Αρμένιοι, πέρα απ’ αυτούς που πήγαν στον Λίβανο, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ και αλλού. Συνιστώ στους οικουμενιστές να διαβάσουν το βιβλίο του Χάρη Τσιρκινίδη Έχω όπλο την αγχόνη…
Οι τρεις γενοκτονίες (Αρμενίων, Εβραίων, Ελλήνων) έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όλες εκπορεύθηκαν από την Γερμανία. Σ’ αυτές των Αρμενίων και Ελλήνων ήταν η ηθική αυτουργός στο δε ολοκαύτωμα των Εβραίων ηθική και φυσική αυτουργός. Η Γερμανία ενέπνευσε στους Οθωμανούς την ιδέα της εκδιώξεως των μειονοτήτων από τα εδάφη της. Ο λόγος ήταν ότι δεν ήθελε τον κατακερματισμό της Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία νέων μικρών κρατών που πιθανόν να μη ήλεγχε. Ο ρόλος του γερμανού στρατηγού Όθων Λίμαν φον Σάντερς ήταν αποφασιστικός στις γενοκτονίες.
Μετά το πέρας του πολέμου η Γερμανία δεν απέκλεισε την επανεγκατάσταση Εβραίων στο έδαφός της. Αντίθετα, σύμφωνα με τη συνθήκη της Λωζάνης η εκδίωξη των μη μουσουλμάνων ολοκληρώθηκε και οριστικοποιήθηκε. Βέβαια, η μεν Γερμανία ήταν ηττημένη ενώ η κεμαλική Τουρκία ήταν νικήτρια.
Η ίδια πολιτική συνεχίσθηκε από την Τουρκία και μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Το 1925 έγινε η πάταξη των πρώην συμμάχων Κούρδων. Το 1934 είχαμε τα Θρακικά. Συνιστώ στους οικουμενιστές τα έργα του Rifat Bali. Το 1942 τον φόρο περιουσίας που ενέπνευσε στους ηγέτες μας τον ΕΝΦΙΑ. Το 1955 τα γνωστά γεγονότα με 13 νεκρούς. Συνιστώ στους οικουμενιστές τα βιβλία της Dilek Güven και του Σπύρου Βρυώνη. Ακολουθούν οι απελάσεις το 1964. Στους ανωτέρω συνιστώ το βιβλίο των Hulya Demir και Ridvan Akar.