Προσπαθώ να καταλάβω πώς κινείται το δημόσιο χρήμα και οι δημόσιες δαπάνες.
Από την άλλη υπάρχει μία μεγάλη στέρηση- “τσιγκουνιά” σε ζητήματα κοινωνικής πολιτικής αφήνοντας μεγάλα κενά στον κοινωνικό ιστό.
Δεν μπορεί να υπάρχει μία συντηρητική αντιμετώπιση σε επίπεδο χαμηλών στρωμάτων της κοινωνίας μας με επιδόματα-«φωτοβολίδες» πείνας, επικοινωνιακού χαρακτήρα και από την άλλη, χωρίς αναστολές, το δημόσιο χρήμα να δαπανάται σε αναγκαία έργα που κοστολογούνται X 3.
Δημοπρατούνται έργα αμφιβόλου ανάγκης (ό,τι μας δώσει η Ευρώπη με κύριο γνώμονα τα δικά της συμφέροντα) χωρίς κανένα κριτήριο ανταποδοτικότητας.
Δε φτάνει αυτό, τα κόστη τρέχουν με αφύσικους ρυθμούς και δεν έχουν σχέση με αντίστοιχα έργα στον ιδιωτικό τομέα.
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα ακόμα και στο νησί μας.
Και δε φτάνει μόνο αυτό, γιατί στα έργα που πρέπει να προωθηθούν , δημιουργούνται οικονομικές αδυναμίες, λέγοντας «που θα βρούμε τόσα χρήματα άρα το αφήνουμε».
Ένα παράδειγμα δικό μας, είναι το λιμάνι του νησιού μας μιας και στη πραγματικότητα ένα τέτοιο έργο θα μπορούσε να κοστολογηθεί 20 εκατομμύρια ευρώ αντί για 60 εκατομμύρια ευρώ.
Και πιστέψτε με δεν υπερβάλλω.
Δεν θέλω να σκεφτώ πιο μοντέλο ακολουθείται αλλά δυστυχώς τα πράγματα μαγειρεύονται χωρίς να νοιάζεται κανένας για την κατασπατάληση δημοσίων πόρων .
Είναι ανάγκη να προκύψουν δικλείδες ελέγχου από ανεξάρτητη αρχή που θα καθορίζει την αναγκαιότητα και ανταποδοτικότητα του έργου, τα πραγματικά κόστη καθώς επίσης και την ποιότητα του παραδοτέου έργου.
Διαβάζοντας κάποιος όλα αυτά, θα μουρμουρίζει «τί μας λες τώρα εσύ;».
Αγαπητοί μου συμπολίτες, δυστυχώς όλη αυτή η κατάσταση δεν έχει να κάνει μόνο με το σήμερα.
Ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι και πέραν των άλλων υπάρχει μία ανεξέλεγκτη και «καραμπινάτα» προκλητική στάση για κατασπατάληση του δημοσίου-ευρωπαϊκού χρήματος ( έχουμε πολλά παραδείγματα).
Δεν μπορεί, για παράδειγμα, για κατασκευή 4 km δρόμου (ευρωπαϊκών προδιαγραφών) να ξοδεύονται πάνω από 100 εκατομμύρια ανά km.
Δεν μπορεί το Δημόσιο να αγοράζει βοηθήματα χειρουργικών επεμβάσεων σε πενταπλάσια τιμή από την πραγματική τους αξία σε σχέση με αυτά που πληρώνει ένα άλλο ευρωπαϊκό κράτος και πολλά άλλα.
Και εκεί που φυσικά σηκώνουμε τα χέρια όλοι ψηλά είναι στα εξοπλιστικά ( τα πάντα ανεξέλεγκτα) .
Λοιπόν, η Ελλάδα χρειάζεται μια καθολική ανασυγκρότηση.
Δεν ξέρω πώς μπορεί να γίνει αυτό, χρειάζεται όμως επειγόντως ένα restart.
Μπορεί να ακούγονται ρομαντικά όλα αυτά αλλά δεν πάει άλλο.
Νομίζω υπάρχουν σε όλους τους πολιτικούς χώρους ακέραιοι άνθρωποι που συμμερίζονται και συμφωνούν απόλυτα με μία τέτοια προοπτική.
Το κατεστημένο το οποίο ανθεί και βασιλεύει σε όλους ανεξαρτήτως τους πολιτικούς χώρους , πρέπει απαραιτήτως και άμεσα να ξεριζωθεί γιατί δεν έχουμε άλλες επιλογές.
Τα περιθώρια στενεύουν και στενεύουν δραματικά γιατί όλο αυτό το άρρωστο σύστημα όλο και συμπιέζει ακόμα περισσότερο τα μεσαία και χαμηλά στρώματα.
ΥΓ. Με το μικρό μου πέρασμα από την Αυτοδιοίκηση, αντιλήφθηκα ότι στους ετήσιους προϋπολογισμούς δε χρειάζονται απαραίτητα μεγάλα και καινούργια έργα απορροφώντας μεγάλο ποσοστό τους.
Για τα μεγάλα έργα ας απορροφούνται κονδύλια από ευρωπαϊκούς πόρους. .
Πιστεύω ότι το 30% τουλάχιστον του ετήσιου προϋπολογισμού πρέπει να πηγαίνει σε έργα συντήρησης (μη σας φαίνονται πολλά).
Όπως επίσης πιστεύω ότι και για τα καινούργια έργα απαιτείται να υπάρχει κοστολογημένο και διασφαλισμένο πόσο ετήσιας συντήρησης για κάποιο χρονικό διάστημα.