Στο προηγούμενο κείμενο που δημοσίευσα με τίτλο: “Στη Λάθος Πλευρά της Ιστορίας”, κάνω αναφορά στην κατάλυση της δημοκρατίας και τη γέννηση του φασισμού, μέσα στα αρρωστημένα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς, την εποχή του μεσοπολέμου. Αναφέρθηκα στο “στραβισμό” όλων, όσοι μεταφράζουν το “Ιταλική Σοσιαλιστική Δημοκρατία”, σε Ιταλική Κοινωνική Δημοκρατία, διότι η λέξη “Σοσιαλιστική”, προφανώς βγάζει μάτι και αποκαλύπτει την μήτρα και τη φύτρα του φασισμού.
Με τον ίδιο τρόπο και την ίδια πονηριά, οι νικημένοι του 2ου Π.Π. προσπαθούν να μάς κάνουν να ξεχάσουμε, ότι το φασιστικό κόμμα του σοσιαλιστή Μουσολίνι είχε άμεση σχέση με το σοσιαλιστικό κόμμα του Χίτλερ, ο οποίος υπήρξε ομοϊδεάτης και σύμμαχος του Στάλιν, τουλάχιστον μέχρι τη συντονισμένη κατάληψη της Πολωνίας από τους δυο τους μαζί.
Μετά, βέβαια, τα χάλασαν, διότι ο Χίτλερ, υπερεκτιμώντας τις δυνατότητές του, άρχισε να τα θέλει όλα δικά του, όπως και σήμερα και ξεκινώντας από την Πολωνία, η οποία τότε κατείχε το μεγαλύτερο μέρος της ανύπαρκτης Ουκρανίας, ήθελε να φτάσει στις πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ρωσίας, όπως και σήμερα. Αυτά, βέβαια, δεν μπορεί να τα κάνει σήμερα ούτε ο ίδιος ο…Τραμπ, και το ξέρει!!! Εξήγησα επίσης, με ποιον τρόπο η κομματοκρατία και ο φανατισμός εξαφανίζουν τη Δημοκρατία και γεννούν τον φασισμό, παράγοντας συγκεκριμένες καταστάσεις, τότε, αλλά και σήμερα, εδώ, αλλά και σε όλη τη γερμανική Ευρώπη. Ο συγκεκριμένος χώρος, μέσα στον οποίο γεννιέται ο φασισμός στην Ελλάδα, είναι ο Δημόσιος Τομέας, ο οποίος έχει άμεση σχέση με την κομματοκρατία και βέβαια με την καρέκλα και το ρουσφέτι. Έτσι, συχνά, ο κάτοχος ενός αξιώματος ή ένας Δ.Υ., εργαλειοποιεί το αξίωμα ή το λειτούργημά του, αδυνατώντας να το βιώσει ως κάτι που ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ και τα προσωπικά του γούστα.
Έτσι, η έλλειψη ευπρέπειας (για να το πω ευγενικά, όπως ο Θεοφάνης Τάσης), η οποία χαρακτηρίζει την εικόνα και και τη συμπεριφορά του συγκεκριμένου Δ. υπαλλήλου, ευτελίζει τις αξίες, οι οποίες εμπεριέχονται στο θεσμό, τον οποίο υποτίθεται ότι αυτός υπηρετεί, π.χ. το θεσμό της Κοινωνικής Πρόνοιας ή της πολεοδομίας, έτσι ώστε σταδιακά να υποβαθμίζεται η ποιότητα της Δημοκρατίας, για να επικρατήσει τελικά ο φασισμός τους. Η αντίδραση του κάθε συνειδητού αντιφασίστα πρέπει να είναι άμεση, και δεν εννοώ βέβαια τους “αντιφασίστες” των Εξαρχείων, οι οποίοι κάνουν το μαύρο άσπρο, δέρνοντας το σαμάρι, ενώ ονειρεύονται μια θέση στο διεφθαρμένο δημόσιο για λόγους κονόμας, κομματοκρατίας και κατάκτησης κάποιας εξουσίας. Όλα γίνονται με τις ευλογίες και την κάλυψη κάποιου κόμματος. Οποιουδήποτε.
Το ότι εμείς έχουμε μείνει λίγοι και ίσως δεν μπορούμε, πλέον, να αντιστρέψουμε αυτήν την κατάσταση, αυτό δεν πρέπει να χαροποιεί όλους, όσοι τα βλέπουν όλα καλά αλλά και όλους τους φασίστες, που μας τυραννούν, υποβαθμίζοντας συστηματικά τη δημοκρατία. Κι αυτό διότι η Ύβρις της φασιστικής νοοτροπίας και το ρουσφέτι οδηγούν την κοινωνία σε αδιέξοδο και παρακμή, εγκληματικότητα και ψυχικές ασθένειες, αναξιοκρατία, σκάνδαλα και πολέμους και αυτό ακριβώς σήμερα είναι η ΝΕΜΕΣΙΣ σαν κοινωνικά γενικευμένη τιμωρία! Δεν θα της ξεφύγει κανείς! Ούτε αυτοί που μας τυραννούν, αλλά ούτε κι εμείς, που δεν κάνουμε αρκετά, για να τους ξεφορτωθούμε. Έτσι, ο αγώνας ενάντια στη φασιστική νοοτροπία είναι κοινωνική μας υποχρέωση και πρέπει να είναι συνεχής, διότι αφορά το κοινό καλό! Όχι το καλό του κόμματος.
Δημόσιοι υπάλληλοι, που χωρίς ίχνος ευαισθησίας και ενσυναίσθησης αδικούν κι εξευτελίζουν άπορους ανθρώπους , οι οποίοι ζουν χωρίς σύνταξη και ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι τους, πρέπει να απομακρύνονται και να παρακολουθούνται από εξειδικευμένους ψυχολόγους* και κοινωνικούς λειτουργούς, διότι είναι αντικοινωνικοί και επικίνδυνοι. Το κοινό καλό, το οποίο θα έπρεπε να υπηρετούν, όπως όλοι μας άλλωστε, δεν είναι μια αφηρημένη έννοια! Αφορά την προστασία της κοινωνίας, η οποία περιέχει, εκτός από το δικό τους το τομάρι, και το δικό μας, μέσα όμως σε ένα τοξικό και άγονο περιβάλλον, που οι ίδιοι οι Δ.Υ. έχουν δημιουργήσει. Κανένας πρωθυπουργός, υπουργός ή Φραπές, όσο διεφθαρμένοι και να ήταν, δεν θα μπορούσαν να κάνουν τόσο μεγάλο κακό στην πατρίδα μας και στον ελληνικό λαό, αν δεν υπήρχαν όλοι αυτοί οι ΟΠΕΚΕΠΕΔΕΣ, οι οποίοι μεταπηδούν από υπηρεσία σε υπηρεσία (π.χ. ΑΑΔΕ), μεταδίδοντας την αρρώστια της αρπαχτής και την ανάλογη…τεχνογνωσία. Αυτή η βρυκολακίστικη λοίμωξη οφείλεται στη σιωπή των αμνών, που οδηγούνται έτσι στην κάθε είδους σφαγή, αφαίμαξη και εξευτελισμό. Συνάντησα στο δρόμο κάποιον συνταξιούχο Δ.Υ. που ασχολείται με το θέμα της συνταξιοδότησης και τον ρώτησα να μου πει τον λόγο για τον οποίο εγώ, στα 76 μου χρόνια, δεν μπορώ ακόμα να πάρω κάποια σύνταξη (έχουν χαθεί οι καρτέλες του ΙΚΑ, το ΝΑΤ και το ΤΕΒΕ δεν αρκούν). Εκείνος γέλασε ειρωνικά και μού είπε: “Καλά Θανάση, κάτσε εκεί και περίμενε να πάρεις σύνταξη, χαχαχα”. Απόρησα και του ζήτησα να μου το εξηγήσει καλύτερα και τότε μου είπε: “Εμείς οι Δ.Υ., Θανάση, ακόμα και όταν βγαίνουμε στη σύνταξη, συνεχίζουμε να είμαστε μέσα στα πράγματα και να κάνουμε κουμάντο…”
Τι να σημαίνει αυτό άραγε; Να σημαίνει ότι, με την παρέμβαση κάποιου, δε θα πάρω σύνταξη ποτέ, επειδή είμαι… αντιστασιακός; Να σημαίνει ότι μόνο με την παρέμβαση κάποιου, κάποτε, θα την πάρω;
Στην Πολεοδομία του Δήμου Χίου, στο Κοινωνικό Παντοπωλείο, παντού τα ίδια. Ό,τι θένε κάνουνε. Κρατάνε μυστικά τα δικαιώματά σου, αν δεν τους αρέσει η μούρη σου και πρέπει να τους τα βγάζεις με το τσιγκέλι και όταν επιτέλους μάθεις κάτι και ανακαλύψεις ότι, τόσο καιρό σε αδικούν ΣΚΟΠΙΜΑ, τότε γίνεσαι κόκκινο πανί και εξοργίζονται μαζί σου, συνασπίζονται, σβήνουν όσα ίχνη μπορούν, για να βγουν λάδι, και συνεχίζουν να σε ταλαιπωρούν. Οι δημόσιοί σου υπάλληλοι…Αιωνίως.
Αυτό δεν λέγεται ευπρέπεια, λέγεται φασισμός και κομματοκρατία. Τις αξίες, οι οποίες εμπεριέχονται στους θεσμούς, τους οποίους αυτοί οι άνθρωποι υπηρετούν, τις έχουν γραμμένες στα παλιά τους τα παπούτσια. Πατρίδα μου καημένη… οι Έλληνες αυτοκτονούνται…!
* Το ότι ο φασισμός είναι μια συναισθηματική αρρώστια, το διαπίστωσε εκείνη την εποχή ο Βίλχελμ Ράιχ και το περιέγραψε στο δίτομο βιβλίο του “ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ”. Το κωμικοτραγικό είναι ότι, αυτό το βιβλίο, μαζί με μια αυτοκινιτιά άλλα καλά βιβλία, αγορασμένα ένα-ένα, τα έστειλα στον Πολιτιστικό Σύλλογο Ολύμπων το 1984 κι αμέσως όλα τα βιβλία βρέθηκαν κρυμμένα στα σεντούκια διότι είχαν…οικονομική αξία. Τον “Φασισμό” ξέρω ότι τον έκλεψε ένας φασίστας. Ας το διαβάσει επιτέλους… κι αν επιστρέφονταν αυτά τα βιβλία στο σύλλογο, στον οποίο εγώ τα χάρισα για το κοινό καλό, θα ήταν ευχής έργον! Βέβαια γνωρίζω πια, ότι το κοινό καλό το έχουν γραμμένο στα παλιά τους τα παπούτσια…πατρίδα μου καημένη.