Αγαπητοί μου Αναγνώστες,
Καθώς οι περισσότεροι από εσάς γνωρίζετε, είμαι άνω των 80 ετών (84,5 σήμερα) και ως άνθρωπος (λογικά) έχω κάνει πολλές αμαρτίες!... Όμως υπάρχουν αμαρτίες και «αμαρτίες»!...
Αφορμή να γράψω (και) αυτό το κείμενο «περί ιατρών, ανθρωπιάς, ηθικής» κλπ., υπήρξαν δύο γεγονότα. Το ένα γεγονός είναι ότι (ξανα)διαβάζοντας τη βιογραφία και του πατριώτη μου του Κοραή και του Καποδίστρια (ο ηθοποιός που τον υποδύεται στο ομώνυμο κινηματογραφικό έργο, ο Αντώνης Μυριαγκός, είναι κι αυτός Χιώτης), είδα ότι είχαν σπουδάσει και οι δύο Ιατρική, το δε έτερο γεγονός είναι ότι διαβάζοντας τον καθημερινό Τύπο βλέπω (διαπιστώνω) ότι οι σύγχρονοι ιατροί είναι αρκετά… ζωηροί!
Διάβασα π.χ. πρόσφατα ότι «γιατρός ζήτησε υπέρογκο ποσό για να χειρουργήσει κάποιον», ότι άλλος γιατρός «πρωτοστατούσε στα επεισόδια στο τάδε νοσοκομείο, εναντίον του Υπουργού Υγείας κ. Α. Γεωργιάδη» κλπ. κλπ. Βέβαια σκέπτομαι: άνθρωποι είναι κι οι γιατροί, και ανάγκες έχουν, και νεύρα έχουν! Αλλά, αγαπητοί μου, υπάρχουν, πλην της Ιατρικής τόσα άλλα προσοδοφόρα επαγγέλματα!...
Όμως, αγαπητοί μου, επιτρέψτε μου να αναφερθώ και σε έναν άλλο «γιατρό»: τον πατριώτη μου ηθοποιό, τον Αντώνη Μυριαγκό, ο οποίος ξεκίνησε ως επιτυχημένος ζωγράφος και τελικά έγινε ένας επιτυχημένος ηθοποιός, συμμετέχοντας στη σειρά του ALPHA «Γιατρός» και ως πρωταγωνιστής στην ταινία του Γιάννη Σμαραγδή «Καποδίστριας». Ας τον αφήσομε να μας περιγράψει πώς αισθανόταν τον Ιωάννη Καποδίστρια όταν τον αναπαριστούσε στα γυρίσματα της ομώνυμης ταινίας (αντιγράφω):[1]
«Ο Ιωάννης Καποδίστριας πίστευε βαθιά στον άνθρωπο. Ήταν ουμανιστής, έθεσε κρίσιμα ζητήματα στα συνέδρια της Βιέννης και άλλων ευρωπαϊκών πόλεων, αγωνίστηκε ενάντια στο σκλαβοπάζαρο, επιδίωξε την ένωση των λαών και υποστήριξε σθεναρά την ανεξαρτησία των μικρών κρατών. Αξιοποίησε, ασφαλώς, και την εύνοια του Τσάρου σε σχέση με την Ορθοδοξία, σε μια εποχή όπου υπήρχε ένα ενιαίο τόξο λαών με κοινό θρησκευτικό υπόβαθρο – στοιχείο που του επέτρεψε να επιχειρήσει την εφαρμογή του οράματός του. Πάνω απ’όλα, στόχος του ήταν να απελευθερώσει το ελληνικό κράτος, ενεργοποιώντας ένα δίκτυο πνευματικών ανθρώπων που θα μπορούσαν να συμβάλουν στην Επανάσταση. Διέθετε έντονο φιλανθρωπικό έργο και ήρθε στην Ελλάδα μετά από πρόσκληση – δεν ήταν "φυτευτός".»
Και πάμε τώρα στον άλλο «γιατρό», τον Αδαμάντιο Κοραή (με Χιώτικες ρίζες κι αυτός)! Ο Κοραής λοιπόν αποφεύγοντας να γυρίσει (να επιστρέψει) στην κατεχόμενη από τους Τούρκους Σμύρνη, από όπου έφυγε λίγες ημέρες μετά τη μεγάλη πυρκαγιά (1775;)[2], γύρευε τρόπους για να παρατείνει την παραμονή του στο εξωτερικό, διότι «δεν άντεχε» να βλέπει Τούρκους, και πολύ περισσότερο, να συζεί μετ’αυτών! Έτσι γράφει στην αυτοβιογραφία του (αντιγράφω):
«Μετά τεσσαρακονθήμερον διατριβήν εις την Βιένναν, επέρασα εις Τεργέστην, κ’ εκείθεν εις την Βενετίαν, όπου διέτριψα όλον σχεδόν τον χειμώνα του 1778 έτους, βοσκόμενος ακόμη από την ελπίδα να λάβω από τους γονείς μου την ζητηθείσαν άδειαν να περάσω εις την Γαλλίαν, να σπουδάσω την ιατρικήν. Ο σκοπός μου δεν ήτο να κατασταθώ ιατρός· εις δύο μόνα πράγματα απέβλεπα, να κερδαίνω τον καιρόν να μη βλέπω Τούρκους, ή αν αναγκασθώ τελευταίον να τους ίδω, να ζω μεταξύ των ως ιατρός, επειδή το θηριώδες έθνος τούτο εις μόνους τους ιατρούς αναγκάζεται να υποκρίνεται κάποιαν ημερότητα.»
Τελειώνοντας (επιτέλους) το περί ιατρών κείμενό μου, θέλω να τονίσω ότι ο καθένας από εμάς τους ιατρούς, διάλεξε αυτό το επάγγελμα (λειτούργημα;) απλά για κάποιο δικό του λόγο. Εγώ έγινα γιατρός για να μη γίνω ναυτικός, ο Καποδίστριας ήταν πράγματι «ουμανιστής» (αλλά δεν εξάσκησε το επάγγελμα του γιατρού), ο δε Κοραής απλά προσπαθούσε σπουδάζοντας Ιατρικής στη Γαλλία να μείνει μακριά από τη σκλαβωμένη Σμύρνη και τους Τούρκους!... Όμως, ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος κέρδισαν χρήματα από την Ιατρική!...
Τελειώνοντας, σας εύχομαι «Καλή Σαρακοστή» και «Καλή Αντάμωση στη Χίο» όπου ελπίζω να κάνω Πάσχα.
Όλα εδώ θα μείνουν, μόνο για τις πράξεις μας (καλές ή κακές) θα μας θυμούνται!...