
Κύριε Διευθυντά,
Η εμβληματική παρουσία τού Πάπα Λέοντος στο διεθνές προσκήνιο προκαλεί εύλογες συγκρίσεις με την σεβάσμια, ευπροσήγορη παρουσία του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στους πιστούς τής Ορθοδοξίας. Ο Πάπας απευθύνεται στο 18% τού παγκόσμιου πληθυσμού (ήτοι σέ 1.5 δισεκατομμύρια καθολικούς) ενώ ο Πατριάρχης μας απευθύνεται σέ 120 εκατομμύρια ορθοδόξους παγκοσμίως (μη συγκαταλεγόμενης τής εκκλησίας τής Ρωσίας πού απευθύνεται σέ 110 εκατομμύρια πιστούς, γεωγραφικά περιορισμένους).
Βαπτίσεις νέων χριστιανών και χειροτονίες κληρικών αυξάνονται σημαντικά την τελευταία δεκαετία, όχι μόνο σέ Αφρικανικές και Ασιατικές χώρες, αλλά και στην Ευρώπη, Βόρεια και Νότια Αμερική. Η Καθολική εκκλησία προφανώς υπερβαίνει κατά πολύ την Ορθόδοξη σέ αριθμούς αλλά οι ποσοστιαίες συγκρίσεις σέ συγκεκριμένες χώρες τής Δύσης ενθαρρύνουν την Ορθοδοξία.
Τά θρησκευτικά αισθήματα πού εμπνέουν τούς πληθυσμούς τού πλανήτη μας μεταβάλλονται συνεχώς με καταιγιστικές συνέπειες. Ο εξισλαμισμός των φιλελεύθερων, δημοκρατικών κοινωνιών τής Δύσης προκαλεί έντονες αντιδράσεις και δημόσιες εκδηλώσεις (Πολωνία, Ιρλανδία, Ισπανία, πρόσφατα και στην επαρχιακή Γαλλία). Στην Κίνα κατεδαφίζονται νόμιμα όλα τα μωαμεθανικά τζαμιά/πολιτιστικά κέντρα, στην Ιαπωνία απαγορεύεται αναφανδόν η λειτουργία τους. Και οι δύο μεγάλες αυτές χώρες χαρακτηρίζουν τίς ισλαμικές οργανώσεις «παράνομες» και «τρομοκρατικές». Το νομοθετικό καθεστώς τού Κορανίου (Σαρίας) απαγορεύεται και στις δύο επικράτειες. Οι μειονότητες των Ουϊγούρων στην Κίνα καταπιέζονται και εξοστρακίζονται.
Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως παραμένει φανός πίστης και ευλαβικής μαρτυρίας στο γεωγραφικό μεταίχμιο Ανατολής και Δύσης. Η επιφανής όσο και επισφαλής καθέδρα του συνεπάγεται υποχρεώσεις κύρους και ευθύνης απέναντι στο ορθόδοξο εκκλησίασμα αλλά και στο παγκόσμιο κοινό πού συμπορεύεται και συμπάσχει. Η ορθόδοξη Ελλάδα είναι ομολογουμένως μια μικρή χώρα. Η Ορθοδοξία ανέκαθεν υπερβαίνει τα σύνορα τής ελληνικής γλώσσας και ιστορίας. Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως (ή Νέας Ρώμης) ενσωματώνει τίς δύο χιλιετίες τού Χριστιανισμού και εξ ορισμού ενώνει και ειρηνεύει αντιπαλότητες, πολέμους, καταδιώξεις, τρομοκρατίες. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος πρέπει να αναδείξει τον θρόνο παγκόσμιας ηγεσίας πού τού εμπιστεύονται καθημερινά δεκάδες εκατομμύρια πιστοί.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σεπτό Φανάρι θα πρέπει να αναμορφωθεί και να οργανωθεί πάνω σέ νέες, σύγχρονες και ταυτόχρονα διαχρονικές βάσεις, σέ πλήρη συνεργασία με τα υπουργεία Εξωτερικών ὀχι μόνο τής Ελλάδας αλλά και αρκετών άλλων φιλο-ορθοδόξων χωρών. Η ιστορική καθέδρα τής Πόλης θα πρέπει να παραμείνει το ιστορικά απρόσβλητο περιβάλλον τού Πατριαρχείου μας. Ταυτόχρονα οι οργανωμένες/δομημένες υπηρεσίες τού μεγάλου νεότευκτου πυρήνα τής Ορθοδοξίας θα πρέπει να εγκατασταθούν σέ ουδέτερη, ευνομούμενη χώρα (ισως στην Ελβετία, όπως είχε προταθεί παλαιότερα;)
Δεδομένου τού γεωπολιτικού αδιεξόδου πού μας περιβάλει, δεδομένων απειλών βίαιων συρράξεων και πολέμων ολόγυρά μας (η διεξαγωγη των οποίων καθίσταται καθημερινά ευκολότερη και φτηνότερη χάρη στα drones και στην τεχνητή νοημοσύνη) αδήριτη ανάγκη επιβάλλει πλέον την δημιουργία ισχυρών φιλειρηνικών, δημοκρατικών δομών πού ανθίστανται βασισμένες στην μέγιστη δυνατή λαϊκή ετυμηγορία. Δυνατότερη και ειλικρινέστερη ετυμηγορία από την πίστη τού εκκλησιάσματος (Καθολικού ή Ορθοδόξου) στην ειρήνη και φιλανθρωπία δεν είναι δυνατόν νά υπάρξει. Ο διορατικός Θουκυδίδης εκφράζει με σαφήνεια την ιστορική αναγκαιότητα λίγο πριν μας μιλήσει ο Περικλής: «τού πολέμου οι καιροί ου μενετοί».
Με εκτίμηση,
Μιχἀλης Μόσχος
Καθημερινή 17/11/26


































