Πάει πέρασε και το φετινό πανηγύρι

 

ΙΕΡΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΡΟΝΤΑΔΟΥ (ΝΗΣΙ) [2016] 

 

 

Πάει πέρασε και το φετινό πανηγύρι, όπως περνάνε όλα τα γεγονότα, και τα καλά (ατυχώς) και τα κακά (ευτυχώς).

Το 48ωρο (παραμονή κι ανήμερα) ευτυχώς ο Θεός μας… λυπήθηκε και ο καιρός ήταν καλός, με τσουχτερό κρύο βέβαια. Ιδιαιτέρως ανήμερα (6/12/2016) η ημέρα θα ήταν κυριολεκτικά καλοκαιρινή, αν βέβαια δεν υπήρχε το κρύο: ο ήλιος έλαμπε, η θάλασσα καθρέπτιζε και τα πουλιά κελαηδούσαν, αλλά το κρύο, κρύο!...

Αφού ετοιμάστηκα (έβαλα… τα «καλά» μου), φορώντας και παλτό και κασκόλ, απεφάσισα να περπατήσω μέχρι την εκκλησία μας. Απόσταση γύρω στα 500-700 μέτρα, διαδρομή μέσω «Βρύσης του Πασά» και «Δασκαλό­πετρας», και πραγματικά ενθουσιάστηκα: Μπράβο στον εκτελέσαντα το έργο (κ. Νικ. Αποστολή)[1], μπράβο στους μελετητάς, μπράβο στην Αρχαιο­λογική Υπηρεσία! Το μόνο που έλειψε είναι ο αιωνόβιος, ιστορικός Πλάτανος[2], ο οποίος μπορούσε να διατηρηθεί, δεν εμπόδιζε κανέναν! Στα κλαδιά του είχαν κρεμαστεί επί Τουρκοκρατίας πολλοί ραγιάδες!

Με την ευκαιρία… είπα και μία «καλημέρα» στον γείτονά μου τον Όμηρο, ο οποίος μου απήντησε βαριεστημένα, διότι όπως μου εξήγησε «δεν είχε την τιμή να γνωρίσει ούτε τον Αγ. Νικόλαο, ούτε βέβαια τον… Χριστό!!!».

Για να ξαναγυρίσω στο έργο, για το οποίο μπορώ να γράφω με τις ώρες, μόλις τέλειωσε άρχισαν οι βάνδαλοι (η «μοντέρνα» έκφραση τώρα: οι χούλιγκαν) το έργο τους: σχεδόν τα μισά φωτιστικά είναι πλήρως ή μερικώς… κατεστραμμένα!...

… Και συνεχίζοντας το βάδισμά μου προς την εκκλησία, βλέπω το σπίτι της γειτονοπούλας μου, της Δασκάλας Α.Κ. που απεβίωσε προ 2 ημερών στην Αθήνα, κλειστό να περιμένει τη σωρό της θανούσης, η οποία σορός περιμένει κι αυτή τη λήξη της απεργίας των πλοίων!... (Θεέ μου! Δεν βλέπουν οι προύχοντες, οι κυβερνώντες, τις ιδιαιτερότητες των νησιών;) Προχωρώντας, το… σκηνικό αλλάζει: 6 πάπιες και 15 (ναι, δεκαπέντε) γλάροι με υποδέχονται καθισμένοι στα βραχάκια του λιμενοβραχίονα! Πιο πέρα ένα ψαράδικο σημαιοστολισμένο, με αναμμένη τη μηχανή του, έτοιμο για να έλθει στην τελετή στα βραχάκια του Αγ. Νικολάου, όπου γίνεται η ρίψη των στεφάνων προς τιμή των απολεσθέντων ναυτικών μας. Κάμποσοι ψαράδες είναι έτοιμοι να με ακολουθήσουν!...

Πλησιάζω προς την εκκλησία και οι ψαλμωδίες δυναμώνουν (έχομε και ψάλτες και ιερέα, καλλιφώνους), ο δε σημαιοστολισμός γίνεται πυκνό­τερος. Η εκκλησία μας λαμποκοπά και εξωτερικά και εσωτερικά! Υπάρχουν (εκτός από τους επιτρόπους και επιτρόπισσες) πολλοί εθελοντές που συμ­βάλλουν, άλλοι με προσωπική εργασία, άλλοι με άλλους τρόπους (π.χ. με χορηγία), ώστε να επιτύχει και αυτή τη χρονιά το πανηγύρι μας!

Απλά για ένα «ευχαριστώ» αναφέρω κάποιους ζητώντας συγνώμη γι’αυτούς που – πιθανώς – ξεχνάω! Χορηγοί λοιπόν: αντιγράφω αυτολεξεί από το σχετικό έντυπο: «Τα έξοδα της εορτής των ναυτικών καλύφθηκαν εξ ολοκλήρου από χορηγίες των ναυτιλιακών εταιρειών: Σταύρου Λιβανού, Κολάκη, Βενιάμη, Απόδιακου, Αναστασίου Λω, Σίμου Παληού, Φαφαλιού, Ανδρέα Μαρτίνου, καθώς και από μέλη της Ναυτιλιακής Λέσχης Χίων». Και το έντυπο συνεχίζει: «Μαζί με τις θερμές ευχαριστίες μας ευχόμαστε η Χάρη του Άη Νικόλα να χαρίζει καλά ταξίδια στους ναυτικούς μας, όπου γης και καλές ειδήσεις στις οικογένειές τους. Για τη διοργανώτρια επιτροπή: Ηλίας Μπαχάς, Αντώνης Ι. Ζαννίκος, Χαράλαμπος Κοντούδης».

Και συνεχίζω με την περιγραφή της εορτής, της τελετής και του τρι­σαγίου: Κάπως αργά, η εκκλησία γέμισε ασφυκτικά. Ο καλός καιρός (και ο καλός Θεός) επέστρεψε και σε αρκετούς που άντεχαν το κρύο, να παρα­μείνουν στην αυλή…

Η απουσία του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη μας ήταν αισθητή και σε όσους με ρωτούσαν «γιατί δεν ήλθε» απέφευγα να απαντήσω διότι όλοι έχομε δίκιο και συγχρόνως όλοι έχομε άδικο! Όμως επαναλαμβάνω (για να το διαβάσει και το νεοσύστατο «Σωματείο Διατήρησης των Βρονταδου­σιανών Εθίμων») ότι εδώ στον Αγ. Νικόλαο του Βροντάδου μας (Νησί) δεν εορτάζει μόνον ο Άγιος, εορτάζει ΟΛΟ ΤΟ ΝΑΥΤΙΚΟ ΜΑΣ, Πολεμικό, Λιμενικό, Εμπορικό και ψαράδες! Για λίγες ώρες η ταπεινή εκκλησία μας είναι Τοπική Μητρόπολη, είναι η Χωριοκκλησιά όλης της Χίου! (Ας με συγχωρήσουν η Αιγνούσα και τα Καρδάμυλα, αλλά έτσι τα βρήκαμε επί σειράν ετών!).

Περνάω το θέμα της απουσίας του Βρονταδούση Μητροπολίτη Χίου, Ψαρών και Οινουσών (τώρα στην Ιωνία υπάρχει και έτερος Μητροπολίτης, ο Βαρθολομαίος) και προχωρώ στις… παρουσίες. Μας τίμησαν λοιπόν με την παρουσία τους ο Αντιπεριφερειάρχης κ. Σταμάτιος Κάρματζης, ο Δή­μαρχος Χίου κ. Μανώλης Βουρνούς, ο Αντιδήμαρχος Βροντάδου κ. Ματθαίος Φαφαλιός, ο κ. Ν. Νύκτας, η τοπική ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού, του Λιμενικού Σώματος, του Στρατού Ξηράς και της Πυροσβεστικής, η Σχολή Μηχανικών Ε.Ν., η Σχολή Οινουσών, το Ανδρεάδειο Γυμνάσιο και το Γ΄ Δημοτικό, και πλήθος κληρικών εκ των οποίων προΐστατο ο Πανοσιολογιό­τατος Επιτροπάκης Νεκτάριος. Επίσης, μας τίμησε ιδιαιτέρως η παρουσία αγημάτων του Πεζικού και του Πολεμικού Ναυτικού.

Τον Πανηγυρικό της ημέρας εξεφώνησε ο Βρονταδούσης Υποπλοίαρχος Π.Ν. και Διοικητής του τοπικού ναυτικού σταθμού Π.Ν. κ. Αντ. Κριμιζής. Αντιγράφω όλο τον πανηγυρικό προσθέτοντας ότι εκτός από το γραπτό κείμενο που μου ενεχείρισε, την ομιλία του διάθνισε και με προσωπικά βιώματα:

======================================================

«ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ ΧΙΟΥ

Χίος 06-12-2016

Πανηγυρικός της 6^ης Δεκεμβρίου

Επετείου μνήμης του Αγίου Νικολάου και των Νικηφόρων Βαλκανικών Πολέμων

 

Αιδεσιμότατοι,

Ευλαβές εκκλησίασμα.

6 Δεκεμβρίου 2016. Ξεχωριστή πραγματικά ημέρα γιατί στην χώρα μας η οποία είναι άρρηκτα δεμένη με την θάλασσα εορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα και μεγαλοπρέπεια η μνήμη του προστάτη των ναυτικών Αγίου Νικολάου καθώς και η επέτειος των Νικηφόρων Ναυμαχιών των Βαλκανικών Πολέμων της Έλλης και Λήμνο, κατά τις οποίες το έργο και ο ρόλος του Πολεμικού Ναυτικού ήταν αποφασιστικός.

Η αποστολή που ανατέθηκε στο Πολεμικό Ναυτικό από την πολιτική ηγεσία τον Δεκέμβριο του 1912 ήταν σαφής.

«Ο στόλος καλείται να πολεμήσει τον εχθρό και να τον καταναυμαχήσει. Καλείται να κυριαρχήσει στο Αιγαίο και να διασφαλίσει την οριστική νίκη. Η πατρίδα αξιώνει από εσάς όχι μόνο να πεθάνετε υπέρ αυτής. Αυτό θα ήταν το ελά­χιστο. Αξιώνει να νικήσετε.».

Η σημασία των ναυμαχιών της Έλλης και Λήμνου δεν ήταν θέμα μόνο εθνικό. Οι ναυμαχίες αυτές αποτέλεσαν ανεκτίμητη συμβολή στο Βαλκανικό συμμα­χικό αγώνα διότι ο Ελληνικός Στόλος εξασφαλίζοντας τον περιορισμό του τουρ­κικού στόλου στα στενά απέκτησε τον θαλάσσιο έλεγχο του Αιγαίου. Απέτρεψε έτσι τη μεταφορά δια θαλάσσης από Σμύρνη και Συρία πολυάριθμων Τουρκικών ενισχύσεων και εφοδίων στα λιμάνια του Βορείου Αιγαίου που θα είχε ως αποτέ­λεσμα την ανατροπή της ισορροπίας δυνάμεων στο Μακεδονικό και Θρακικό μέτωπο.

Το Έθνος ευτύχησε στο πρόσωπο του Ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη να βρει τον ηγήτορα και συνεχιστή της Ναυτικής του Παράδοσης ο οποίος αξιοποίησε με απαράμιλλο τρόπο τις αρετές και τον πατριωτισμό του Έλληνα Ναύτη.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να επισημάνω και το έργο του Λιμενικού Σώ­ματος το οποίο δίνει το δυναμικό του παρόν στην επιτήρηση των ακτών και των θαλασσών μας. Η ελληνική ακτοφυλακή μαζί με τα λοιπά στελέχη του Λιμενικού Σώματος εκτιθέμενοι καθημερινά στον κίνδυνο, προασπίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδος μας ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου διακρίνο­νται για την κοινωνική τους προσφορά εκτελώντας επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης ή διακομιδές ασθενών σε ιδιαίτερα αντίξοες καιρικές συνθήκες.

Βασικός παράγοντας όμως της θαλάσσιας ισχύς της χώρας μας, εκτός από τα πολεμικά πλοία, και το Λιμενικό Σώμα αποτελεί το πανταχού παρόν Εμπορικό Ναυτικό. Σε καιρό ειρήνης, τα πλοία του Εμπορικού Ναυτικού μεταφέρουν περή­φανα την Ελληνική σημαία σε όλους τούς ωκεανούς και τα σημεία της Υδρογείου, ως μόνιμοι πρεσβευτές της χώρας μας και σε πολλές περιπτώσεις ως συνδετικός κρίκος με τούς απόδημους Έλληνες. Ενώ και εν καιρό πολέμου η συμβολή του Εμπορικού Ναυτικού ήταν καθοριστική. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία κατέχει την πρώτη θέση παγκοσμίως, μια πρωτιά η οποία οφείλεται κατά κύριο λόγο στην ναυτοσύνη, τον επαγγελματισμό και το ήθος των ελληνικών πληρωμάτων. Ειδικότερα στην Χίο όπου σχεδόν σε κάθε οικογένεια υπάρχει ναυτικός γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά τις στερήσεις που υπόκεινται τόσο οι ίδιοι όσο και οι οικογένειες τους. Η απουσία του κάθε Έλληνα ναυτικού δεν είναι δυνατόν να αναπληρωθεί με οποιο­δήποτε χρηματικό ποσό και εάν αμείβεται. Είναι βαρύ το τίμημα του συγκεκρι­μένου επαγγέλματος και «αλμυρό το ψωμί της θάλασσας».

Την σημερινή λοιπόν ημέρα η σκέψη κάθε Έλληνα ναυτικού στρέφεται με ευλάβεια στην σεπτή μορφή του Αγίου Νικολάου. Η ήπια μορφή του δεσπόζει στην Γέφυρα, στο μηχανοστάσιο στην λαγουδέρα, κάθε πλοίου μεγάλου ή μικρού, ξύλινου ή σιδερένιου. Σε αυτόν όλοι εναποθέτουμε τις ελπίδες μας επειδή ποτέ δεν μας αρνήθηκε τη βοήθειά του. Είναι ο πλοηγός μας σε οποιοδήποτε γεωγραφικό πλάτος και μήκος βρισκόμαστε.

Και σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω ένα προσωπικό βίωμα:……….

Εύχομαι ο Άγιος Νικόλαος να χαρίζει σε όλους μας υγεία, δύναμη και να μας καθοδηγεί πάντοτε σε απαγκιασμένα λιμάνια τόσο στις θάλασσες όσο και στην ζωή μας.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ, ΖΗΤΩ ΤΟ ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ

ΚΑΙ ΤΑ ΑΞΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΝΑΥΤΙΚΑ ΠΛΗΡΩΜΑΤΑ.

Υποπλοίαρχος Α. Κριμιζής ΠΝ

Διοικητής ΝΑ.Σ.ΧΙ.»

======================================================

Η όλη τελετή επερατώθη με τρισάγιο στη μνήμη των νεκρών ναυτικών στον προβλήτα που έχει κατασκευασθεί επί των βράχων, με ρίψη στεφάνων από τους φορείς και τα σωματεία, και τελείωσε με ενός λεπτού σιγή και τον Εθνικό μας Ύμνο που εψάλη  από όλους μαζί, στρατιωτικούς και πολίτες, μικρούς και μεγάλους, κληρικούς και λαϊκούς!...