Χίος, Πέμπτη 2 Ιουλίου

"Πάρε κόσμε" και "βούρ στο ψητό"

Κυρ, 24/05/2020 - 11:48

 

 Οι φράσεις του τίτλου έρχονται από παλιά. Όμως ταιριάζουν στην ειδική σημερινή περίσταση. Η αίσθηση που προκαλούν οι συνεχείς αναφορές των τηλεοπτικών σταθμών Αθηνών στα “δίκαια” αιτήματα σχεδόν ΟΛΩΝ των επαγγελματικών τάξεων, είναι ότι φθάσαμε να φωνάζουμε προς την Κυβέρνηση “δώσ' μου και 'μένα μπάρμπα”.

   Και ο “μπάρμπας”, δηλαδή ο Κυριάκος και οι Υπουργοί του, ως αφεντικά που “τρελάθηκαν”, ανταποκρίνονται πρόθυμα στις απαιτήσεις του “κόσμου”, προς τον οποίον σχεδόν καθημερινά διαλαλούν “πάρε κόσμε”....

   Παρά τη διαπίστωση ότι, ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ κάτι εξασφαλίζουν κυρίως ως έκτακτη οικονομική στήριξη, τελικά, πάντες εμφανίζονται “ριγμένοι” και παραπονούμενοι!

 ΄Ολοι απαιτούν το “κάτι παραπάνω” προκειμένου να “επιβιώσουν”, να “μην απολύσουν προσωπικό”, να “κρατήσουν όρθια την επιχείρηση”, εν τέλει, να “ελαχιστοποιήσουν τη ζημιά” που προκαλεί ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ η πανδημία του κορωνοϊού.

   Θα μου πείτε, έχει άδικο να “απαιτεί” ο άνεργος καθώς και ο μικρομεσαίος καταστηματάρχης όπως στηριχθεί από το Κράτος ώστε να επιβιώσει της κρίσης;

  ΄Εχει άδικο ο εστιάτορας, ο εμποράκος, ο ιδιοκτήτης καφέ-μπαρ, ο μικροξενοδόχος, ο ταξιτζής, ο λεωφορειούχος, ο καλλιτέχνης, να αποζητά την Κρατική βοήθεια;

   Είναι αμέτρητοι οι κλάδοι που ήδη έχουν πληγεί και θα πληγούν και άλλο, όσο θα συνεχίζονται τα έκτακτα μέτρα που επιβλήθηκαν λόγω κορωνοϊού. Κοντά στους μικρομεσαίους-που είναι εκατοντάδες χιλιάδες- ήδη, απολύτως δικαιολογημένα κατ' εμέ, προστέθηκαν οι μεγαλοξενοδόχοι, οι ακτοπλόοι εφοπλιστές και η Αεροπορική Εταιρεία AEGEAN η οποία, αν και από τις πιό μεγάλες και ασφαλείς περιφερειακές αεροπορικές εταιρείες της Ευρώπης, έχει πληγεί σφοδρά από το “κλείσιμο των ουρανών”.

  'Οταν οι μεγάλες ανταγωνίστριες αεροπορικές εταιρείες ΗΠΑ, Ευρώπης κ.λ.π. ενισχύονται από τα Κράτη τους, τί διαφορετικό θα μπορούσε να πράξει το δικό μας “τρελαμένο αφεντικό” που, πιεσμένο και από τις Αντιπολιτεύσεις, φωνάζει εναγωνίως “πάρε κόσμε”; Θέλοντας και μη θα δώσει. Θα δώσει όμως “αυτά που μπορεί να δώσει” και όχι όσα ζητά κάθε κλάδος και κάθε πονεμένος καταστηματάρχης ή επιχειρηματίας; Διαφορετικά πάμε ξανά για “φούντο”.

  Με όλον τον σεβασμό και την κατανόηση προς τον πόνο, την απελπισία και την απόγνωσή τους, ας μου επιτραπεί να πω ότι “το επιχειρείν” έχει (είχε πάντα) ΤΑ ΡΙΣΚΑ ΤΟΥ.

   Ένα μέρος του “ρίσκου” στην σημερινή πρωτόγνωρη τραγική συγκυρία, ήδη την αναλαμβάνει το φτωχό Κράτος (δηλαδή εμείς οι φορολογούμενοι) δια της εκλεγμένης Κυβέρνησης του τόπου.

Το υπόλοιπο μέρος του “ρίσκου”, κατ΄ανάγκη, θα το επωμισθούν οι άμεσα ενδιαφερόμενοι και θιγόμενοι. Αυτό υπαγορεύει η λογική. Και αυτό θα γίνει.

   Και θα γίνει αυτό, μιάς και το Κρατικό “πουγκί” δεν είναι ανεξάντλητο. Ειδικά δεν είναι ανεξάντλητο το “πουγκί” της Χώρας μας που, μόλις πέρσι, βγήκε λαβωμένη από μια τραγική δεκαετή οικονομική κρίση, και η οποία Χώρα, κατ΄ανάγκη, πρέπει να διατηρεί (με μεγάλο κόστος) την αποτρεπτική ισχύ των Ενόπλων Δυνάμεων έναντι του, εξ ανατολών, επιβουλέα γείτονα.

  Πέραν αυτού, είναι το ίδιο Κράτος που, παρά την ήδη σοβαρή μείωση των Κρατικών εσόδων, θα πρέπει να στηρίξει και να ενισχύσει (εν όψει νέου, Φθινοπωρινού κύματος του κορωνοϊού) το ΕΣΥ, και ταυτόχρονα τα Σχολεία όλων των βαθμίδων, το Συνταξιοδοτικό και Προνοιακό Σύστημα, αλλά και να χρηματοδοτήσει τους ΟΤΑ και νέα αναγκαία δημόσια έργα. Βέβαια, κάποιες σημαντικές δαπάνες θα καλύψουν τα Ευρωπαϊκά Ταμεία. Αυτό ας ληφθεί υπόψη και ας αποτελέσει μία ακόμη απάντηση σε όσους, κατά καιρούς, ζητούσαν και επεδίωκαν την έξοδό μας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όμως, οι περισσότερες ενισχύσεις, θα προέλθουν από την άμεση και έμμεση φορολογία, τουλάχιστον των συνεπών Ελλήνων φορολογουμένων.

  Εν κατακλείδι, και με την ελπίδα ότι “ΟΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ”, οι Έλληνες πολίτες, ειδικά δε εμείς οι κάτοικοι της Χίου, ας έχουμε κατά νου ότι, “αν δεν στηρίξουμε το σπίτι μας, θα πέσει και θα μας πλακώσει. Στηρίζουμε λοιπόν ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ τον Χιώτη καταστηματάρχη και επιχειρηματία, στηρίζουμε τη Χιώτικη παραγωγή (γεωργική κτηνοτροφική, μελισσοκομική, ιχθυοπαραγωγική, βιοτεχνική κλπ), ώστε, με ήσυχη τη συνείδηση, να μπορούμε να ισχυρισθούμε ότι πράξαμε το Εθνικό μας καθήκον στο ακέραιο.

Άλλες απόψεις: του Αριστείδη Ζαννίκου