Ο τίτλος του κειμένου μου παραπέμπει σε… σκεπτικό αφθονίας και σπατάλης: «Όποιος έχει πολύ πιπέρι βάζει και στα… λάχανα», δηλ. ομιλεί για σπατάλη, για κάτι που δεν είναι απαραίτητο! Εξηγώ λοιπόν:
Από το 1984 ζω στο Μαρούσι σε ένα δρόμο[1] όπου η κυρία είσοδος (και έξοδος) θέλει προσοχή, για να μπεις και να βγεις στο χώρο στάθμευσής (μου) – parking επί το ελληνικότερον! Τα πρώτα χρόνια, λόγω της αραιοκατοίκησης, μπαινόβγαινα σχετικά άνετα. Τώρα με την κοσμοπλημμύρα και… το “traffic” η κατάσταση είναι από δύσκολη έως επικίνδυνη! Και σαν να μην έφθανε αυτό, ο αγαπητός Δήμαρχος και συνάδελφος-ιατρός, μας έφτιαξε και ποδηλατόδρομο που κανένας δεν σέβεται και όλοι παρκάρουν πάνω του, ο οποίος χωρίζεται από τον άξονα του κυρίως δρόμου με… κηπάρι. Όλα αυτά πολύ καλά και πολύ ωραία!... Όμως (αχ, αυτό το όμως), αυτό που δεν άλλαξε (ούτε ο Δήμαρχος, ούτε ο Θεός), είναι η νοοτροπία μας: τρέχομε όσο θέλομε, παρκάρομε όπου μας «γουστάρει» και ούτω καθεξής. Έκανα στο παρελθόν το σταυρό μου ξεκινώντας στο τιμόνι μια φορά, τώρα τον κάνω… αρκετές φορές, τόσο που τα παιδιά μου με βλέπουν παραξενεμένα!
Και περί «πιπεριού» ο λόγος: ο δρόμος αναβαθμίστηκε αρκετά (ομόρφυνε), τα φωτιστικά σώματα είναι καλαίσθητα και λειτουργικά, όμως οι κατασκευές (συσκευές;)[2] που τοποθετούν σήμερα σε ειδικές υποδοχές (συγνώμη, δεν γνωρίζω την επιστημονική ορολογία) και με τις οποίες προσπαθούν να σταθεροποιήσουν τη θερμοκρασία της περιοχής (εκπέμπουν δροσιά το καλοκαίρι και ζεστασιά το χειμώνα), τι τις θέλομε όταν στερούμεθα από άλλα πλέον απαραίτητα πράγματα;
Θέλοντας να μάθω (να μορφωθώ) τι συμβαίνει, ποια η ανάγκη αυτής της εργολαβίας, βγήκα στο πεζοδρόμιο, κέρασα ένα ποτήρι κρύο νερό τους εργαζόμενους και τους έκανα κάποιες ερωτήσεις… Ο υπεύθυνος, αφού με… αγριοκοίταξε καθώς έδινα κρύο νερό στους εργάτες (τους έκοβα το ρυθμό της εργασίας τους) μου απάντησε ξερά-ξερά: «Όλα είναι πληρωμένα από το ΕΣΠΑ» (όπου ΕΣΠΑ: Επιχειρησιακό Σχέδιο Περιφερειακής Ανάπτυξης!...).
Σαν να μου έλεγε: «Τι θες κι ανακατεύεσαι; Άλλοι πληρώνουν». Εγώ είπα μέσα μου: «Κούνια που σε κούναγε, όλα από την τσέπη μας πληρώνονται», και αποχώρησα αξιοπρεπώς!...
Επίλογος: Συγχωρήστε με αδέλφια μου, αλλά φαίνεται ότι είμαι μεγάλος μαλ… Δεν αντέχω όμως να βλέπω ανθρώπους να σκαλίζουν τους κάδους των σκουπιδιών για να βρουν κάτι να φάνε, κι εμείς (γιατί το ΕΣΠΑ εμείς το πληρώνομε) να βάζομε «πιπέρι και στα λάχανα» προσπαθώντας να αλλάξομε τη θερμοκρασία της υπαίθρου!!!
Με ΑΓΑΠΗ,
Αναστ. Ι. Τριπολίτης
Ιατρός
και όπως έχω ξαναγράψει…
«ένας καλός Φαρισαίος»
[1] Η διεύθυνσή μου είναι: γωνία Φραγκοκκλησιάς 54 (κύριος δρόμος) και Βαλτετσίου 2 (πάροδος), δευτερεύουσα οδός.
[2] Ρώτησα – και έμαθα – ότι ονομάζονται «βιοκλιματικοί ρυθμιστές» (πάντα με επιφύλαξη)!