Χίος, Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου

Πολιτιστικές συγγένειες

Τρί, 10/09/2019 - 19:22
Γεωργούλης Θανάσης

 

       Την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2019, η εφημερίδα «Η ΑΥΓΗ» του Σύριζα είχε στην πρώτη σελίδα της, τον τίτλο ΠΑΤΡΙΣ, ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

       Έχω ήδη εξηγήσει το τι είναι η πατρίδα και η θρησκεία για τους μαρξιστές και έχω γράψει αρκετά πάνω στο θέμα του πολιτιστικού μαρξισμού με τη βοήθεια του οποίου οι κομμουνιστές της Σοβιετικής Ένωσης αποδομούσαν τα έθνη και τις θρησκείες που έμπαιναν εμπόδιο στον διεθνισμό και στην εξαγωγή της επανάστασης για την παγκοσμιοποίηση του σοσιαλισμού.

       Τότε η παγκοσμιοποίηση λεγόταν διεθνισμός και οι επαναστάτες διεθνιστές. Πάντως, η κάθε παγκοσμιοποίηση, είτε αυτή είναι σοσιαλιστική, είτε είναι οικονομική, είτε Ισλαμική (Πανισλαμισμός), όπως τώρα με τα φιλόδοξα σχέδια του σουλτάνου Ερντογάν, το μεγαλύτερο εμπόδιο που πρέπει να αντιμετωπίσει είναι φυσικά οι πατρίδες και οι θρησκείες των … άλλων. Εκείνων δηλαδή που πρόκειται να απαλλοτριωθούν, και οι οποίοι αντιστέκονται με τη βοήθεια της πίστης τους σε τούτο ή σε εκείνο λόγω της βιοποικιλότητας.

       Ο Καρλ Μαρξ μπροστά σε αυτό το εμπόδιο, της πατρίδας δηλαδή και της θρησκείας, κατασκεύασε τη θεωρία του Ιστορικού Υλισμού, όπου ύλη, νοείται η αντικειμενική πραγματικότητα, το χειροπιαστό, ενώ πνεύμα κάθε τι το υπερβατικό και μη χειροπιαστό. Έτσι για τους μαρξιστές η ύλη δεν είναι προϊόν του πνεύματος (κάποιου θεού π.χ.), αλλά το πνεύμα είναι προϊόν της ύλης, μετατρέποντας έτσι τον Υλισμό σε κυρίαρχη κοσμοθεωρία (η λέξη ιδεολογία είναι πιο σωστή, όμως οι μαρξιστές την απαγορεύουν).

       Με αυτόν τον τρόπο ο μαρξιστικός υλισμός, θεωρούσε τον πατριωτισμό, τα έθνη και τις θρησκείες, ιδεαλιστικά σκουπίδια που απλώς εμποδίζουν την εξάπλωση του διεθνισμού και της κομμουνιστικής επανάστασης.

       Κανείς δεν υποψιαζόταν τότε, ότι διεθνισμός μπορεί και να σημαίνει παγκοσμιοποίηση, ολοκληρωτισμό και βέβαια μονοκαλλιέργεια που αργά ή γρήγορα θα έρθουν σε σύγκρουση με την φυσική τάξη των πραγμάτων, δηλαδή την βιοποικιλότητα, τον πλουραλισμό – την πολυφωνία και βέβαια την δημοκρατία την ίδια, η οποία είναι γέννημα θρέμμα της βιοποικιλότητας και της πολυφωνίας και ανήκουν στην ίδια οικογένεια!

       Ο Μαρξ, πρέπει να είχε καταλάβει κάτι, γιατί μέσα στην πρώτη κιόλας Διεθνή, αγανακτισμένος με τους πολιτικάντηδες οι οποίοι δημιούργησαν τον Μαρξισμό, αναφώνησε το περίφημο «εγώ δεν είμαι μαρξιστής» και πέθανε στην ψάθα. Πάντως ήταν πλέον πολύ αργά διότι ο Ιστορικός του Υλισμός και ο πολιτιστικός μαρξισμός, είχαν ξεφύγει από τα χέρια του και είχαν ήδη εργαλειοποιηθεί από τους πολιτικάντηδες που άρχισαν έτσι να αναπτύσσουν την μονοκαλλιέργεια της κοινωνίας, τον ολοκληρωτισμό, και το φασιστικό γονιδίομα γενικώς.

            Ο   περισσότερος κόσμος δεν το γνωρίζει αλλά και αυτοί που το γνωρίζουν, το κρύβουν κάτω από το χαλί, είτε από ντροπή, είτε από συμφέρον, ότι δηλαδή όχι μόνο ο Στάλιν που είχε υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ, αλλά και ο ίδιος ο Χίτλερ όπως επίσης και ο Μουσολίνι είχαν μαρξιστικές ρίζες και οράματα. Ήταν σοσιαλιστές και βαλε … Ειδικά ο Μουσολίνι ο φασίστας.

       Πιστεύω ακράδαντα ότι η εργασία του Μαρξ ήταν πέρα για πέρα επιστημονική, ειδικά στα οικονομικά ζητήματα και βέβαια καλοπροαίρετη, όμως στο θέμα του ιστορικού υλισμού και του πολιτιστικού μαρξισμού, που προέκυψε απ’ αυτόν, έπεσε μέσα στην παγίδα που του είχε στήσει η εποχή του.

       Η θεωρία των Κβάντα δεν είχε ακόμη διατυπωθεί, ούτε οι υπερχορδές, ούτε η σκοτεινή ύλη του σύμπαντος, ούτε όλα όσα γνωρίζουμε σήμερα.

       Οι λέξεις ισότητα και ανεξαρτησία ηχούσαν στα αυτιά του πολύ δυνατά προερχόμενες από την κομμούνα των Παρισίων και τις επιταγές της. Σήμερα γνωρίζουμε ότι καμία επιστημονική μελέτη δεν μπορεί να βασιστεί πάνω σε αυτές τις λέξεις, επειδή είναι κενές περιεχομένου. Δεν υπάρχει δηλαδή ανεξαρτησία, επειδή όλα εξαρτώνται από όλα μέσα στη φύση.

       Η βιοποικιλότητα είναι αυτονόητη και κάθε είδους ανεξαρτησία είναι αδιανόητη και υπάρχει μόνο στο λεξιλόγιο των λαϊκιστών και των πολιτικάντηδων που κοροϊδεύουν τον κόσμο προς ίδιον όφελος.

       Η Φύση είναι σκληρή μερικές φορές, όμως είναι δημοκρατική, επειδή βασίζεται στη βιοποικιλότητα, τον πλουραλισμό και την διαφορετικότητα, όπου όλα εξαρτώνται από κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό, κάτι που όλοι και όλα το έχουν ανάγκη.

       Η ιδέα της ισότητας τυφλώνει και προκαλεί την μονοκαλλιέργεια, τον μηδενισμό και τον ολοκληρωτισμό δηλαδή τον φασισμό. Μην εκπλήσσεσθε.

       Ο Μαρξ που ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, κατάλαβε ότι οι οπαδοί του μαρξισμού θα υπηρετούν τον τύραννο, τον λαϊκιστή και τον πολιτικάντη, επειδή αυτό έμαθαν να κάνουν εξαρχής.

       Κάποιος μου είπε ότι τα πράγματα θα φτιάξουν αν κάποιος <<φάει>> τον Ερντογάν, τον Ιμπεριαλιστή, τον οποίο υπηρετούν οι διεθνιστές, τα τσιράκια δηλαδή του πολιτιστικού μαρξισμού, που συνθέτουν και προωθούν σήμερα το Όπλο της Μαζικής Μετανάστευσης του σουλτάνου, για την κατάκτηση και τον εξισλαμισμό της Ευρώπης και όχι μόνο.

       Εγώ δεν πιστεύω ότι ο συμβολικός ή ακόμα και ο πραγματικός θάνατος του σουλτάνου θα διόρθωνε την κατάσταση και θα άλλαζε τα γεγονότα.

       Τα γεγονότα βασίζονται και πηγάζουν από απίστευτα μικρές λεπτομέρειες και χαοτικές αλληλοεπιδράσεις πραγμάτων που έχουν ήδη συμβεί και συνεχίζουν να έχουν την δική τους δυναμική παρουσία σήμερα πέρα από κάθε Ερντογάν ή Θανάση. Το μέλλον, καλώς ή κακώς είναι ζωντανό και υπάρχει εδώ και τώρα.

       Σε ένα βιβλίο γενετικής που δεν θυμάμαι σε ποιόν το δάνεισα, θυμάμαι όμως τον τίτλο, «Το εγωιστικό γονίδιο», ο συγγραφέας γράφει για κάτι το οποίο είναι για μένα καθημερινή εμπειρία και αγώνας. Έγραφε ότι έτσι όπως υπάρχει το γονίδιο, υπάρχει επίσης και κάτι άλλο το οποίο το ονόμασε meme, δηλαδή μιμίδιο ,από την Ελληνική λέξη μίμηση,  το οποίο αφορά την cultura και το πολιτιστικό φαινόμενο γενικώς.

       Μπορεί, λέει, μερικές νότες π.χ. από την ενάτη συμφωνία του Μπετόβεν  να βρεθούν με την ίδια ακριβώς σειρά, μέσα σε μια μουσική μελωδία, ενός λαού χαμένου στον Αμαζόνιο, ή στην Αφρική, απλά και μόνο επειδή αυτές οι νότες έχουν την τάση, την δυνατότητα ή την συνήθεια να συνευρίσκονται με την ίδια σειρά άσχετα με το αν το όνομα του μουσικού που τις <<συνθέτει>> είναι Μπετόβεν, Θανάσης ή Ερντογάν… Το ίδιο συμβαίνει με κάθε μορφή τέχνης. Είναι δηλαδή η λεγόμενη άυλη φόρμα και το πολιτιστικό φαινόμενο γενικώς. Εμείς είμαστε τα οχήματα (οι δέκτες) που αντιλαμβανόμαστε και μεταφέρουμε στον χώρο και τον χρόνο εκείνα τα γονίδια και τα μιμίδια που έχουν την τάση, την δυνατότητα και την συνήθεια να υλοποιούνται, δηλαδή να υπάρχουν   μέσα σε αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι ονομάζουν, γενικώς και αορίστως, ΥΛΙΚΟ ΚΟΣΜΟ. Για μένα αυτό είναι η Δημιουργία και η Θρησκευτικότητα, είναι η εξερεύνηση της ζωής που αξίζει να τη ζεις.

       Με λίγα λόγια οι πολιτιστικοί μαρξιστές που συνθέτουν και εκτοξεύουν το Όπλο της Μαζικής Μετανάστευσης του σουλτάνου, ενάντια στον ίδιο τους τον πολιτισμό, απλά δεν ξέρουν σε τι παιχνίδι της μοίρας έχουν εμπλακεί (ουκ ίδασι τι ποιούσι). Παραδείγματος χάριν οι μουσουλμάνοι γεννιούνται ρατσιστές επειδή δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών, των παιδιών, των αιχμαλώτων πολέμου, των ομοφυλοφίλων, των γιαντζίντι και όλων των άπιστων. Και όμως, αυτούς τους ανθρώπους με τα συγκεκριμένα πολιτιστικά χαρακτηριστικά τους βοηθούν να εισβάλουν και να επεκταθούν, άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι είναι άθεοι εχθροί του ρατσισμού και των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών του ιμπεριαλισμού και του ολοκληρωτισμού. Το γιατί συμβαίνει αυτό, σας το εξήγησα ήδη. Πρόκειται για την ίδια οικογένεια ανθρώπων που προς το παρόν έχει υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης όπως το ξαναέκαναν με τον Στάλιν τους και τον Χίτλερ τους.

Εύχομαι οι άνθρωποι να αναπτύξουν την πνευματικότητά τους  σε τέτοιο βαθμό, έτσι ώστε κάποια μέρα να μπορέσουν να απελευθερωθούν από το καταπιεστικό καθεστώς που τους επιβάλουν τα εγωιστικά τους γονίδια και τα ανεξέλεγκτα μιμίδια που καθορίζουν τις αποφάσεις και τις πράξεις τους. Τότε μόνο θα απελευθερωθεί η ανθρωπότητα, από την υποκρισία, τις αντιφάσεις  τις αυταπάτες και τους πολέμους της.

Μέχρι τότε θα εκδίδονται και θα επανεκδίδονται βιβλία παραφουσκωμένα με μιμίδια ‘αγνώστου’ προελεύσεως, που έχουν όμως την δική τους ζωή και τους δικούς του στόχους να υλοποποιήσουν μέσα στον κύκλο των ‘κλεμμένων’ ιδεών και των άσχετων τοκογλύφων που νομίζουν ότι είναι έξυπνοι επειδή τα τσεπώνουν…

 

Άλλες απόψεις: του Θανάση Γεωργούλη