Ο Λαός, που μετά τη Χούντα, ονειρεύτηκε μία δημοκρατία, και άνοιξε τον ονειροκρίτη, για να δει τι σημαίνει το όνειρό του, ήταν επόμενο να χτίσει ένα φασιστικό κρατικό μηχανισμό, ο οποίος σήμερα τον καταδυναστεύει. Με ψυχολογικούς όρους αυτό ονομάζεται Σύνδρομο της Στοκχόλμης…
Η ιστορία της μεταπολίτευσης στην Ελλάδα ήταν και είναι η ιστορία των μεγάλων και των μικρών δικτατορίσκων, οι οποίοι, περιφρονώντας ετούτον τον Λαό, προσπάθησαν και προσπαθούν, με κάθε τρόπο, να χωθούν στο Δημόσιο, όχι βέβαια για να τον υπηρετήσουν, αλλά για να τον εκμεταλλευτούν και να τον εξευτελίσουν και αυτό ακριβώς κάνουν καθημερινά, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις.
Ο Richard Sennett, στο βιβλίο “Ο ελαστικοποιημένος άνθρωπος”, περιγράφοντας τις συνέπειες του μετασχηματισμού της εργασίας στον νέο καπιταλισμό και παρ’ όλα τα δυσοίωνα μηνύματα αυτής της εμβληματικής μελέτης, που επηρέασε άμεσα και σε μόνιμη βάση τις κοινωνικές και κοινωνιολογικές αναλύσεις, καταλήγει: ”Όμως ξέρω ότι ένα καθεστώς, το οποίο δεν παρέχει στους ανθρώπους κανένα βαθύ λόγο, για να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον, δεν μπορεί να διατηρήσει για πολύ καιρό την νομιμοποίησή του.” Κι εκεί ακριβώς βρισκόμαστε σαν έθνος.
Έτσι, τα γνωστά φαινόμενα αναξιοκρατίας, τα σκάνδαλα και η διαφθορά, δηλαδή οι ψυχικές ασθένειες και βέβαια η παραπληροφόρηση και η κομματοκρατία, οι οποίες έχουν αντικαταστήσει την αγάπη για την Αλήθεια και τη Δημοκρατία με την πολυνομία, η οποία εμποδίζει ΣΚΟΠΙΜΑ την απόδοση δικαιοσύνης και και γεννά την παρανομία, ποιος θα νοιαστεί, πραγματικά, πχ, για το έγκλημα των Τεμπών;
Αν η κυρία Καρυστιανού, πχ, προσθέσει, απλώς, ένα ακόμα κόμμα στην ελληνική κομματοκρατία, τότε το κτήνος της γραφειοκρατίας, που είναι κρυμμένο βαθιά μέσα στους κρατικούς μηχανισμούς και τον εαυτούλη του Έλληνα, δε θα έχει ψόφο. Αν βρει τον τρόπο να συσπειρώσει τα θύματα του κτήνους, τα οποία όμως δεν έχουν συνείδηση της κατάστασής τους, και καταφέρει να πάρει αυστηρά μέτρα εναντίον του, δηλαδή απολύσεις, κατασχέσεις, φυλακίσεις, τότε κάτι μπορεί να γίνει! Πάντως, οι πολιτικοί που εκλέγουμε μέχρι σήμερα και τους βάζουμε στο Κοινοβούλιο να μας εκπροσωπήσουν, δεν έχουν τολμήσει να τα βάλουν με το κτήνος επειδή το φοβούνται και έχουν συμμαχήσει, αναγκαστικά, μαζί του, καθιστώντας το, έτσι, αήττητο..
Για αυτόν το λόγο η κα. Καρυστιανού θα πρέπει να θυμάται τον Καποδίστρια και να μην υποτιμά τον εχθρό μας, ο οποίος, εκτός από την υποβάθμιση της Δημοκρατίας και της καθημερινότητάς μας, μάς εξευτελίζει, όχι μόνο προσωπικά αλλά και διεθνώς, και μάλιστα, χωρίς να το συνειδητοποιεί. Τι συνείδηση μπορεί να έχει, άλλωστε, ένα κτήνος;
Τις τελευταίες μέρες, όπως ήταν φυσικό, πρόσεξα ότι όλα τα κόμματα, τα οποία “γλείφανε” την κα. Καρυστιανού και προσπαθούσαν να την απορροφήσουν μαζί με τη νεκρή κόρη της, όταν κατάλαβαν ότι αυτό πιθανόν να μη γίνει, άρχισαν να τις επιτίθενται, επειδή είπε, μεταξύ άλλων, ότι ίσως υπάρχει τρόπος, ώστε τα ανεπιθύμητα μωρά, να γίνουν επιθυμητά! “Κουφάθηκαν” όλοι οι προοδευτικοί, που μας κυβερνούν… Εγώ προσωπικά συνάντησα μια μικρή κοπέλα, που βρισκόταν σε απόγνωση, να λέει σε μια φίλη μου, ότι έπρεπε οπωσδήποτε να κάνει έκτρωση, διότι η μαμά της θα τη “σκότωνε”. Ακόμα θυμάμαι την έκφραση του προσώπου της, όταν τη ρώτησα: “Ποιος θέλει σκότωμα, το μωρό σου ή η μαμά σου;”(...). Αλλά και πόσα αφεντικά θεωρούν την εγκυμοσύνη επιθυμητή; Πόσες εργαζόμενες δεν καταφεύγουν στην έκτρωση επιθυμητού μωρού, είτε για λόγους καριέρας είτε απλώς για να μη χάσουν την δουλειά τους; Ποιος θε σκότωμα στην προκειμένη περίπτωση; Το μωρό; Το αφεντικό ή το “σύστημα” γενικώς και αορίστως; Αλλά και ποιος ωφελείται, τελικά, από το δικαίωμα στην έκτρωση, από τότε που αυτή επινοήθηκε; Το μωρό; Όχι βέβαια! Η γυναίκα; Η παραγωγική διαδικασία; Όχι! Οι δικαιωματιστές είναι τα πιο πανούργα πρόσωπα, που έχουν εμφανιστεί ποτέ σ’ αυτόν τον κόσμο: Κατέχουν την τέχνη του να έχουν την εξουσία, χωρίς να είναι υπόλογοι σε κανέναν. Καλλιεργούν την αοριστία και σε αναγκάζουν να εστιάσεις την προσοχή σου εκεί που εκείνοι θέλουν, και, όπως τα μάτια του ποντικού, μένουν καρφωμένα στη γοητευτική κορδέλα, η οποία αποτελεί το σώμα του φιδιού, που θα τον καταβροχθίσει, έτσι κι εσύ, αποπροσανατολίζεσαι υπνωτισμένος.
Αυτά δεν τα γράφω για να βοηθήσω την κα. Καρυστιανού, ούτε καν ξέρω αν μπορεί να τα διαβάσει, ειδικά αυτά που υπάρχουν ανάμεσα στις γραμμές…και επιπλέον, προβλέπω ότι θα δεχθεί τέτοια επίθεση απ’ αυτούς που θέλουν να την κάνουν σαν τα μούτρα τους, που είναι απίθανο να τη γλιτώσει.
Πιστεύω δηλαδή ότι το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι τόσο μεγάλο, που, για παράδειγμα, η οικογένεια Μητσοτάκη, που την έχουμε στο κεφάλι μας και τη θρέφουμε από το 1880, είναι ψύλλος στα άχερα!
Δηλαδή, Ιησούς Χριστός Νικά και όλα τα κακά Σκορπά…