Αγαπητοί & Αγαπητές μου,
Σκέφθηκα πολύ προτού αποφασίσω να γράψω αυτό το κείμενο, όμως οι Άγιες Ημέρες που πλησιάζουν έχουν και λύπη (Μ. Εβδομάδα) και χαρά (Πάσχα, Ανάσταση). Έτσι… «τολμώ» να σας προβληματίσω ακόμα μια φορά!...
Για το χαμόγελο και την κοινωνικότητα έχω ξαναγράψει. Είμαι επαρχιώτης. Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Χίο (Βροντάδος, Ομηρούπολη) και ως ενήλικος έζησα στη Θεσσαλονίκη (Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο), στην Αθήνα (όπου ζω από ετών), στο Λονδίνο (Ηάμερσμιθ) και στο Σηάτλ (στο εκεί Πανεπιστήμιο). Στην επαρχία λοιπόν (Χίο) μιλάμε οι γείτονες (και όχι μόνο) μεταξύ μας, χαιρόμαστε με τη χαρά των διπλανών μας, και λυπούμαστε με τη λύπη του!... Εδώ στην Αθήνα σχεδόν δεν μιλάμε μεταξύ μας και το ίδιο συνέβαινε και στο Λονδίνο, ενώ στο Σηάτλ ζούσαμε αδελφωμένοι σαν να είμαστε σε επαρχία της Ελλάδας μας. Χαιρόμαστε με τη χαρά του και λυπούμαστε με τη λύπη του. Και «Γιατί μας τα γράφετε όλα αυτά γιατρέ μου;» θα διερωτάστε και εξηγώ αμέσως.
Έχω ξαναγράψει στο παρελθόν ότι συμμετέχω στο Διοικητικό Συμβούλιο του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «Δρομοκαΐτειο» από… 45ετίας. Αυτό συμβαίνει διότι αυτός που έκανε το «Δρομοκαΐτειο» ήταν Χιώτης και αποφάσισε τότε (1800 και… κάτι) να διοικείται το Ίδρυμά του από (άμισθους) Χιώτες. Καλώς ή κακώς λοιπόν διαδέχθηκα τον αείμνηστο Ανδρέα Λαιμό που με εισήγαγε στο Συμβούλιο και τον επίσης αείμνηστο Κωνσταντίνο Φαφαλιό που υπήρξε Πρόεδρος Δ.Σ. πριν από εμένα. Να σημειωθεί ότι η παρουσία μας εκεί ήταν (είναι) αμισθί, η απόσταση είναι αρκετή (Χαϊδάρι) και οι ώρες που θυσιάζομε για το «Δρομοκαΐτειο» αφαιρούνται από την εργασία μας και από την οικογένειά μας!
Αλλά για να επανέλθω στο θέμα μας (πόσο κοστίζει – και – μια κηδεία), σε ένα από τα τελευταία συμβούλιά μας (συνεδριάζομε ανά 15νθήμερο, τουλάχιστον) ένα από τα θέματα που ήταν προς συζήτηση ήταν και το… «πόσο κοστίζει μια κηδεία». Εδώ εξηγώ αμέσως για όσους δεν παρακολουθούν τα κείμενά μου. Έχω ξαναγράψει ότι – δυστυχώς – ένα μεγάλο μέρος των ασθενών μας (ψυχασθενών, βέβαια) ζουν εγκαταλελειμμένοι για χρόνια από τους συγγενείς τους, και όταν… κλείσουν τα μάτια τους, δεν παραλαμβάνει κανένας το νεκρό κορμί τους, με αποτέλεσμα το νοσοκομείο να έχει και αυτό το καθήκον: την ταφή του νεκρού! Και βέβαια απαιτείται κάποια (νόμιμη) διαδικασία!... Στον… διαγωνισμό λοιπόν που προκηρύξαμε (για 800 ευρώ ανά νεκρό), προσήλθε μόνο ένας!...
Αλλά πολύ σας κούρασα και πολύ σας λύπησα με τα γραφόμενά μου! Θα σας συνιστούσα λοιπόν, αν θέλετε να μάθετε τη συνέχεια και να κάνετε και ένα… «ψυχικό» (χρονιάρες μέρες που βρισκόμαστε, σήμερα), περάστε από το «Δρομοκαΐτειο» (Ιερά Οδός 343, αποκλείεται να μην το βρείτε) και πείτε ένα «γεια», πείτε έναν χαιρετισμό τέλος πάντων, σε έναν από τους συνανθρώπους μας που έχει να συναντήσει δικό του άνθρωπο για χρόνια!... Το χαμόγελο και το ευχαριστώ δεν κοστίζουν τίποτα!...
Σας χαιρετώ, ευχόμενος «Καλή Φώτιση» και «Καλή Ανάσταση»!...