Αγαπητοί Αναγνώστες μου,[1]
Όπως ασφαλώς (οι περισσότεροι) γνωρίζετε, διάγω το 85ο έτος της ηλικίας μου και (σε λίγες ημέρες) εισέρχομαι στο 86ο έτος! Κατά τη διάρκεια λοιπόν της… πολυτάραχης ζωής μου υπήρξα και κυνηγός (όχι και πολύ… επιτυχημένος)!... Ως κυνηγός λοιπόν πέρασαν από τα χέρια μου… επτά (7) κυνηγετικά σκυλιά (πόιντερ κ.α.), τα οποία ζούσαν κοντά μας αξιοπρεπώς μεν… «σκυλίσια» δε! Δηλαδή έτρωγαν κι έπιναν σωστά, ζώντας όμως στο χωράφι μας (στον κήπο μας αν προτιμάτε), στο σπιτάκι τους, με τα εμβόλιά τους βέβαια και με την ανάλογη περιποίηση! Αν θυμάμαι σωστά, πέθαναν όλα με «φυσιολογικό» θάνατο (όχι από τροχαίο ή από «φόλα»/δηλητηρίαση)!
«Και γιατί μας τα γράφεις όλα αυτά γιατρέ μου;», θα διερωτάται ο κάθε αναγνώστης μου, και εξηγώ αμέσως:
Βγαίνοντας από το σπίτι μου και σε απόσταση λιγότερη των 200 μέτρων, στην πλατεία της γειτονιάς μου (σύνορα Αμαρουσίου-Χαλανδρίου), υπάρχει στη γωνιά του δρόμου ένα πολυτελέστατο… κομμωτήριο σκύλων! Το τι προσφέρει το κατάστημα στους σκύλους γράφεται στα τζάμια της βιτρίνας του με πελώρια καλλιτεχνικά γράμματα.
Πέραν όμως από το κομμωτήριο των σκύλων, εντύπωση μου προξενεί και το πλήθος τους. Προ 20ετίας (ή 30ετίας περίπου, δεν έχω ακριβείς στατιστικές) έβλεπα μεταξύ των περιπατητών 1 στους 10 να κρατούν σκύλο, με το λουρί του βέβαια! Τώρα, μεταξύ των πεζοπόρων, οι 6-7 στους 10 έχουν σκύλο για παρέα!...
Και βέβαια, με τα πιο πάνω που γράφω δεν μέμφομαι, ούτε ειρωνεύομαι, ούτε τον κομμωτή των σκύλων, ούτε τον άλλο που πουλάει ωμή(;) τροφή για σκύλους (ξέχασα να το γράψω). Απλά προσπαθώ να υπενθυμίσω σε όλους μας (και σε μένα μαζί) ότι πέραν από τους σκύλους (και τις γατούλες βέβαια) υπάρχουν συνάνθρωποί μας που δεν έχουν ένα κομμάτι ψωμί να φάνε (δεν γράφω για… μπιφτέκια). Υπάρχουν άνθρωποι άρρωστοι που δεν έχουν χρήματα για να αγοράσουν τα φάρμακά τους!
Θα σκέπτεστε βέβαια, «και τι κάνει το Κράτος γι’αυτούς;». Μα με το κείμενό μου δεν προσπαθώ να υποδείξω λύσεις, ούτε να δικαιολογήσω το Κράτος, ούτε να στραφώ εναντίον των σκυλιών (τι φταίνε άλλωστε αυτά τα καημένα για τις ανοησίες μας;). Προσπαθώ να στρέψω το ενδιαφέρον των συνανθρώπων μας προς τους πάσχοντες συνανθρώπους μας (πολλοί από τους «κυνόφιλους» σίγουρα είναι και φιλάνθρωποι, περισσότερο από εμένα).
Ελπίζω να… κατάφερα κάτι!...