Χίος, Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου

Στη Χίο πολλά παιδιά μετράνε τα άστρα

Τρί, 10/09/2019 - 20:40
Η Ξένη Φύλλα

Είναι περίπου 2 εβδομάδες τώρα, που με βασανίζει η σκέψη να γράψω τη βαθειά μου ευγνωμοσύνη στα παιδιά της αστροφυσικής λέσχης της Χίου.

Πριν 3 χρόνια άρχισα να παρακολουθώ τις δραστηριότητές τους , και σε όλο αυτό το διάστημα, ο θαυμασμός μου για τη δουλειά τους , όχι μόνο δεν μειώνεται, αλλά μεγαλώνει συνεχώς. Της δουλειά που τους καρπούς της εισπράττουμε όλοι όσοι αρέσκονται να κοιτάζουν τον ουρανό.. Και κυρίως τα παιδιά.

Τα παιδιά που μεταλαβαίνουν κάθε χρόνο των μυστηρίων του σύμπαντος κόσμου, ακριβώς όπως μεταλαβαίνουν των μυστηρίων της θείας μετάληψης..

-Οι μεγάλοι να περιμένουν πιό πίσω. Πρώτα τα παιδιά να έρθουν στα τηλεσκόπια!!!

Αυτή ειναι η μοναδική υπόδειξη των διοργανωτών των αστροπαρατηρήσεων, που διοργανώνουν κάθε χρόνο οι άνθρωποι της λέσχης, με φροντίδα στην κάθε λεπτομέρεια.

Η επιλογή της βραδιάς πρέπει να είναι εκείνη κατά την οποία επικρατεί το πιο βαθύ σκοτάδι. Σε τοποθεσία όσο γίνεται πιο μακρυά από τις πηγές φωτορύπανσης.

Τα παιδιά της λέσχης, έχουν πάρει στους ώμους τους όλο το βάρος της εκπαίδευσής μας σε θέματα αστροφυσικής. Εννοώ το οικονομικό βάρος των τεράστιων και σύγχρονων τηλεσκοπίων, το φυσικό βάρος της μεταφοράς τους σε δυσπρόσιτα μέρη, το βάρος της ευθύνης της συνειδητοποίησής μας στα μυστικά του οικοδομήματος του κόσμου.

Με τη βοήθεια των υπέροχων αυτών συμπολιτών μας , κοιτάξαμε μέσα από τα μεγάλα τηλεσκόπια , και διακρίναμε τον Κρόνο και τα δαχτυλίδια του. Τον υπέρλαμπρο γίγαντα τον Δία και του δορυφόρους του!!! Και τόσα ..τόσα άλλα ουράνια σώματα στην περιήγηση του ουρανού...

Προσπαθήσαμε να φανταστούμε τις συνοριακές συνθήκες που καθορίζουν τι συμβαίνει και πως συμβαίνει, στα α-πέρατα πέρατα του χώρου και του χρόνου.

Ιδρώσαμε όταν ήρθε στην απλοϊκή σκέψη μας η επικίνδυνη ρωγμή στο οικοδόμημα του κόσμου.

Η ρωγμή που άνοιξε ο σεισμός της σύγκρουσης του κλασικού κόσμου της θεωρίας της σχετικότητας και εκείνου του πιθανού κόσμου της θεωρίας της κβαντομηχανικής.

Ενός κόσμου πέρα από το αισθητό και την εμπειρία.

Και όπως είναι αδύνατο να συλλάβει το μυαλό μου τον χωροχρόνο, σαν βασικό ιστό του σύμπαντος , έτσι δεν μπορεί να συλλάβει τις διαστάσεις που παίρνουν στον εγκέφαλο αυτών των παιδιών οι παρατηρήσεις και οι γνώσεις , που η βάσανός τους εκφράζεται στις απορίες τους.

Αυτά τα παιδιά που τώρα , χάριν στον δημιουργικό οίστρο των μελών της αστροφυσικής λέσχης της Χίου , μετράνε άστρα, αλλά που όπως ο Σταμάτης Κριμιζής θα ξεκινήσουν από μια ασήμαντη γωνιά του του πλανήτη της Γης , για να φτάσουν ..... αλήθεια που???

 

Άλλες απόψεις: Της Ξένης Φύλλα