Ο αθλητισμός αναφισβήτητα προσφέρει μόνο οφέλη σε όλους τους ανθρώπους.
Δεν ξεχωρίζει κανέναν ανεξαρτήτως φυλής η χρώματος.
Είναι όλοι ευπρόσδεκτοι στις τάξεις του με τις δεκάδες των αθλημάτων που υπάρχουν.
Λαμπρό παράδειγμα είναι οι ολυμπιακοί αγώνες οι οποίοι φιλοξενούν όλα τα κράτη της γης και μέσα από μία ευγενή άμιλλα με κανόνες, συμμετέχουν ΟΛΟΙ και διακρίνονται οι καλύτεροι.
Προσπαθώ να κάνω μια σύγκριση των προηγούμενων χρόνων με την σημερινή εποχή, όσο αφορά το Χιώτικο ποδόσφαιρο και ειδικά τον ΟΜΗΡΟ ΚΑΛΛΙΜΑΣΙΑΣ στον οποίο συμμετείχα ως παίχτης και προπονητής 11 χρόνια.
Η φιλοσοφία όλων μας ήταν ότι η ομάδα του χωριού θα πρέπει να έχει τα χωριανά παιδιά και όσα άλλα θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο από τα γύρω χωριά.
Αυτό γινόταν για πάρα πάρα πολλά χρόνια ΣΕ ΟΛΑ ΣΧΕΔΟΝ ΤΑ ΧΩΡΙΑ.
Τα τελευταία χρόνια η βασική αυτή φιλοσοφία έχει αλλάξει.
Το ίδιο ακριβώς έχει γίνει σε όλες σχεδόν τις ομάδες της Ελλάδας.
Πολυεθνικές επιχειρήσεις έγιναν στις μεγάλες κατηγορίες και σε όλη την Ευρώπη.
Στις ομάδες των περισσοτέρων χωριών λίγοι είναι οι χωριανοί που παίζουν στην ομάδα τους.
Ευτυχώς και η κατάσταση αυτή ισορροπεί με τις πολυπληθείς συμμετοχές στις ακαδημίες των ποδοσφαιρικών ομάδων ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΟΧΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΟΜΑΔΑ.
Τα χωράφια μας γέμισαν με ξένους εργάτες γης και οι ομάδες μας οδηγούνται σε αυτό τον δρόμο.
Η παγκοσμιοποίηση έχει απλωθεί παντού και ας μην παραπονιόμαστε.
Όλα αυτά γίνονται με την συναίνεση και την αποδοχή μας.