Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό που, εδώ και τριάντα έξι χρόνια, από τότε που άρχισα να γράφω αυτή τη στήλη, τα μοιράζομαι όλα με εσάς τους αναγνώστες μου. Και τα ευχάριστα και τα δυσάρεστα και τα καλά και τα κακά και τα χαρούμενα και τα λυπημένα. Και ξέρετε για ποιο λόγο; Γιατί μέσα σ’ αυτή τη στήλη καταθέτω την ψυχή μου και ό,τι γράφεται εδώ είναι από καρδιάς.
Έτσι δεν μπορώ παρά να μοιραστώ μαζί σας μια επέτειο, που ναι μεν μπορεί να μην έχει καμία σημασία για εσάς, αλλά πιστεύω ότι τέτοιοι επέτειοι, όταν αφορούν κι εσάς, είναι ξεχωριστοί, έστω κι αν συνοδεύονται μόνο από ένα φιλί.
Ήταν 7 Οκτωβρίου του 1973, ένα όμορφο κυριακάτικο απόγευμα, όταν ενωθήκαμε με τα δεσμά του γάμου με τη γυναίκα μου. Παιδιά κι οι δύο, 23 χρόνων, που είχαμε στην «πλάτη» μας, επιπλέον, τρία χρόνια αρραβώνα, δυο χρόνια έρωτα και ήμασταν μαζί παιδιόθεν, από τα θρανία του Δημοτικού. Και από την ημερομηνία εκείνη πέρασαν 50 ολόκληρα χρόνια… Μια ζωή ολόκληρη. Πενήντα χρόνια γάμου με πολλά και διάφορα γεγονότα, άλλοτε ευχάριστα κι άλλοτε δυσάρεστα. Με δυο παιδιά, την Ερμιόνη και τον Στέφανο, και δυο εγγονούς. Με ξάστερους και συννεφιασμένους ουρανούς. Με απρόβλεπτες καταιγίδες αλλά και μπουνάτσες. Όπως άλλωστε οι ζωές όλων μας. Και όταν η ένωση δύο ανθρώπων μπορεί και αντέχει όχι μόνο πενήντα αλλά και πολλά περισσότερα χρόνια, όπως και να το κάνουμε, είναι σημαντικό για αμφότερους. Και ένα παραπάνω όταν τα χρόνια έχουν περάσει, τα προβλήματα, μαθηματικά, πληθαίνουν και έχει ανάγκη ακόμα πιο πολύ ο ένας τον άλλον. Από την αγάπη, τη συμπαράσταση, τη φροντίδα, την προσοχή του.
Τυχεροί όλοι όσοι ξεκινάνε μαζί και πορεύονται μαζί μέχρι το τέλος. Όσοι καταφέρνουν και ξεπερνούν τους όποιους κλυδωνισμούς του έγγαμου βίου. Όσοι εξακολουθούν και αισθάνονται όλα εκείνα τα συναισθήματα που τους ένωσαν μια φορά κι έναν καιρό. Συμφωνείτε;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
Υ.Γ. 1: Οφείλω να ομολογήσω ότι η Φρόσω ήταν και είναι ένας θησαυρός ανεκτίμητος. Και της χρωστώ απεριόριστη ευγνωμοσύνη, γιατί είναι αξία διαχρονική.
Υ.Γ. 2: Το στιγμιότυπο δυο μήνες μετά το γάμο μας όταν υπηρετούσα τη θητεία μου στο Ναυτικό Νοσοκομείο Κρήτης.
