Τιμές ταβερνών συνέχεια μετά από την αρχική τοποθέτηση του δασκάλου Θέμη Κολλιάρου και τη σύγκριση που έκανε ανάμεσα στις Χιώτικες και σε εκείνες της Λέσβου.
Σήμερα από έναν άνθρωπο που είναι μέσα στα πράγματα και διατηρεί ταβέρνα στο Πιτυός, τον «Μάκελο», και δεν είναι άλλος από τον Νίκο Γεωργούλη και παλιό συνάδελφο στη δημοσιογραφία.
Στο τέλος και η δική μου παρατήρηση.
«Αγαπητέ Δημήτρη, δεν προσπαθώ να ορθώσω συντεχνιακό αντίλογο αλλά θεωρώ ότι με την προσέγγισή σου αδικείς σχεδόν το σύνολο της εστίασης της Χίου. Οι επιχειρήσεις του συγκεκριμένου κλάδου έχουν γίνει ο σάκος του μποξ σε μια εποχή που το λειτουργικό τους κόστος έχει ανέβει κατά 80% (δεν είναι υπερβολή). Οι περισσότερες το μακρύ χειμώνα της Χίου -των 10 μηνών- θα περάσουν εξαιρετικά δύσκολες στιγμές, με ευθεία αμφισβήτηση ακόμα και της βιωσιμότητάς τους. Αν υπάρχουν κάποιες που κερδοσκοπούν, να βγαίνουν από τους πελάτες στον... τάκο.
Είναι λάθος να τσουβαλιάζονται όλες σε μια ισοπεδωτική κριτική. Ούτε μπορεί να είναι οδηγός τα 26 ευρώ λογαριασμός για ζευγάρι. Με 13 ευρώ μ.ο. το άτομο οι σωστές ταβέρνες δεν μπορούν ούτε το ρεύμα να πληρώσουν.
Τέλος, ας μην παραλογιζόμαστε στις απαιτήσεις μας. Όπως μια εφημερίδα δεν μπορεί να γίνεται λάστιχο στις σελίδες της ανάλογα με τον αριθμό των αναγνωστών της, έτσι και οι ποσότητες στις μερίδες δεν μπορούν να αυξομειώνονται ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων. Όποιος θεωρεί ότι δεν καλύπτεται υπάρχει η λύση και της επιπλέον μερίδας.
Όπως στο super market αγοράζεις δυο πακέτα μακαρόνια αν πρέπει να ταΐσεις 6 άτομα, έτσι και στο εστιατόριο. Εκτός κι αν κανείς νομίζει ότι οι τιμές καταλόγου θα πρέπει να γίνονται ασανσέρ κατά το δοκούν του εστιάτορα. Ας μην υπερβάλλουμε κι ας έρθουμε στη θέση και του άλλου. Καλημέρα!»
Αγαπητέ Νίκο, κατ' αρχάς δεν αδίκησα συλλήβδην όλες τις επιχειρήσεις εστίασης γιατί υπάρχουν διαφορές μεταξύ τους και θα συμφωνήσω μαζί σου ως προς το λειτουργικό κόστος που έχει αυξηθεί. Ναι, αλλά για να βγουν οι υπόλοιποι 10 μήνες του χιώτικου χειμώνα αγαπητέ Νίκο είναι σωστό να επιβαρύνουμε τον πελάτη; Και μη μου πεις ότι θα σωθεί η επιχείρηση με το ένα κεφτεδάκι παραπάνω όταν η μερίδα έχει 5 και στο τραπέζι κάθονται 6. Να παραγγείλεις και δεύτερη μερίδα όταν είναι 7, θα συμφωνήσω. Αλλά με τέτοια ακρίβεια γενική, όλοι προσπαθούν κάτι να περιορίσουν, τι τα θες, τι τα γυρεύεις. Από την άλλη πάλι γουστάρουν να πιουν κι ένα ουζάκι ή κρασάκι σαν άνθρωποι.
Μια αλήθεια είναι ότι διανύουμε δύσκολες εποχές. Τέλος πάντων, νομίζω ότι όλοι πρέπει να βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας, ώστε και οι εστιάτορες να είναι ευχαριστημένοι αλλά και οι πελάτες.
Του Δημήτρη Φρεζούλη
