Σκέφτομαι το 2026. Το «συναρμολογώ» με απλές αλλά όμορφες εικόνες. Με μικρές καθημερινές πράξεις που δεν κάνουν θόρυβο, δεν επιδιώκουν χειροκρότημα, δεν ζητούν επιβράβευση ή ανταπόδοση – και όμως, ομορφαίνουν τη ζωή μας, την κάνουν πιο ανθρώπινη.
Οι άνθρωποι στη γειτονιά που σε καλημερίζουν. Εκείνοι που προηγούνται στο ταμείο του σούπερ μάρκετ, αλλά σου παραχωρούν τη σειρά τους βλέποντας λίγα πράγματα στο καλάθι σου. Οι ένοικοι που βάζουν μπολάκια με νερό και κροκέτες για τα αδέσποτα στην πιλοτή της πολυκατοικίας ή ποτίζουν το καλοκαίρι τα φυτά στο πεζοδρόμιο για να αντέξουν στον καύσωνα. Οι δάσκαλοι που μένουν λίγο παραπάνω στην αίθουσα μετά το χτύπημα του κουδουνιού, για να εξηγήσουν το μάθημα σε παιδιά που δυσκολεύονται. Οι λουόμενοι που μαζεύουν αγόγγυστα τα σκουπίδια πριν φύγουν από την παραλία – και τα δικά τους, και άλλων. Οι οδηγοί που σε αφήνουν να περάσεις με το αυτοκίνητό σου σε ένα σταυροδρόμι όπου δεν έχεις προτεραιότητα.
Υπάρχουν ακόμη γύρω μας άνθρωποι οι οποίοι με τις επιλογές και τη συμπεριφορά τους κρατούν τον κόσμο μας όρθιο. Δυστυχώς, δεν είναι πολλοί και συχνά γίνονται αντικείμενο χλεύης και ειρωνείας. Μακάρι τη νέα χρονιά να πληθύνουν τόσο, ώστε να γίνουν κρίσιμη μάζα και να αφήσουν ισχυρό αποτύπωμα. Γιατί οι μεγάλες αλλαγές σπάνια ξεκινούν από τα σπουδαία και εντυπωσιακά· τις πιο πολλές φορές γεννιούνται από το αυτονόητο που επιμένει και προσπαθεί να ακουστεί. Κι όσο υπάρχουν εκείνοι που θα κάνουν το «λίγο παραπάνω» αγόγγυστα και χωρίς να τους το έχει ζητήσει κανείς, τίποτα δεν έχει χαθεί.
Το παιδί που μοιράζεται το κολατσιό του με ένα συμμαθητή του χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι δημόσιοι υπάλληλοι που εξηγούν με υπομονή χωρίς ειρωνεία, χωρίς βιασύνη, όσες φορές κι αν χρειαστεί, τον πελαγωμένο πολίτη που δυσκολεύεται να κατανοήσει. Όσοι χαμηλώνουν τη φωνή τους για να μιλήσουν στο τηλέφωνο σε δημόσιο χώρο, από σεβασμό στους γύρω τους. Οι εθελοντές που ξυπνούν χαράματα για μια δράση. Οι συνάδελφοι που βοηθούν έναν νεότερο χωρίς να προσδοκούν αντάλλαγμα. Οι φίλοι που ακούν με προσοχή χωρίς να κρίνουν. Όσοι ζητούν συγγνώμη – απλά, καθαρά, χωρίς «αλλά». Όσοι λένε ευχαριστώ και το συνοδεύουν με ένα φωτεινό χαμόγελο. Αυτοί που αγαπούν και το δείχνουν.
Δημήτρης Φρεζούλης
Υ.Γ.: Το «δανείστηκα» από την Τασούλα Επτακοίλη.
