Έλεος, «πόρτα - πόρτα»!

Τρί, 20/04/2021 - 10:02

Πόση αδιαφορία και αναλγησία υπάρχει σήμερα σε υπηρεσίες εξυπηρέτησης του κοινού; Είναι ένα ερώτημα καθώς, υποθέτω, οι απαντήσεις ποικίλλουν. Γιατί σίγουρα υπάρχουν οι ευαίσθητοι αλλά δε λείπουν και οι αδιάφοροι. Και όταν η περίπτωση έχει σχέση και με την υγεία, ε, τότε πια σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο και φωνάζεις έλεος!

Ο αγαπημένος φίλος μου και παλιός συμμαθητής μου, ο Γιώργης, ταλαιπωρείται τους τελευταίους μήνες με προβλήματα υγείας. Τα πάλεψε για τα καλά αλλά, ξέρετε, κάποιες συνέπειες των θεραπειών σε ακολουθούν κάποιους μήνες ακόμα. Και, βέβαια, έχουν σχέση με πόνους αβάσταχτους και για τους οποίους η σωτηρία ποια είναι σε κάποιες περιπτώσεις; Κάποια εξειδικευμένα σκευάσματα που δεν υπάρχουν στα φαρμακεία της Χίου, αλλά πρέπει να ταχυδρομηθούν από την Αθήνα…

Και υποθέτω πως όλοι φανταζόμαστε με πόση αγωνία και αναμονή περιμένεις αυτό το φάρμακο προκειμένου να ανακουφιστείς. Και ναι μεν, εσύ αγωνιάς και περιμένεις, αλλά κάποιοι άλλοι, «σκασίλα τους μεγάλη και δέκα παπαγάλοι» που λέγαμε μικροί… Και αυτοί οι άλλοι έχουν σχέση με την εταιρία κούριερ που έχει αναλάβει να φέρει το σωτήριο φάρμακο που θα σε παρηγορήσει και θα απαλύνει τους δυσβάστακτους πόνους σου.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η «Πόρτα - πόρτα»… Το φάρμακο κατατέθηκε στην Αθήνα μεσημέρι Τετάρτης και μάλιστα με τη σημείωση ότι δεν πρόκειται για «κρομμύδια και πατάτες» αλλά για κάτι που έχει σχέση με την υγεία…

Πέρασε, η Πέμπτη και η Παρασκευή, ήρθε το Σάββατο, καπάκι η Κυριακή και επιτέλους το πρωί της Δευτέρας, ο φίλος πληροφορήθηκε από το γραφείο της Αθήνας ότι το σκεύασμα βρίσκεται στο αντίστοιχο της Χίου. Τηλεφώνησε λοιπόν στο εδώ γραφείο, εξήγησε την περίπτωση, ότι πρόκειται για φάρμακο, αλλά η υπεύθυνη δεν το έκρινε επείγον προφανώς… Αντί να το στείλει πρωί- πρωί στον άνθρωπο που το είχε τόσο μεγάλη ανάγκη, ξέρετε τι του είπε; Να δούμε αν έχουμε κάποιον μεταφορέα να σας το στείλουμε. Θα το στείλουμε αύριο. Μα αν η εταιρεία δεν έχει μεταφορείς ας την κλείσουν! Γιατί να ταλαιπωρούνται τόσο συνάνθρωποί μας;

Τι άλλο να πεις, παρά έλεος! Δεν υπάρχει η παραμικρή ευαισθησία, καμία έστω και εξ αποστάσεως αλληλεγγύη, μια συμπόνια βρε άνθρωπε για το συνάνθρωπο που υποφέρει (πολλά γυρεύουμε μου φαίνεται)…

Υ.Γ.: Αμέσως μετά τη δημοσίευση του παραπάνω μου τηλεφώνησε η αρμόδια υπάλληλος της εταιρείας διευκρινίζοντάς μου την κατάσταση που επικρατεί στις μεταφορές και ότι εκείνη παραλαμβάνει μια λίστα των δεμάτων με κωδικούς και δεν ξέρει τις περιέχει το κάθε ένα. Αρνούμενη κατηγορηματικά ότι αδιαφόρησε. Και ακόμα ότι είπε στον ενδιαφερόμενο ότι επειδή απουσίαζαν οι μεταφορείς μόλις εξασφάλιζε κάποιον θα έστελνε το φάρμακο. Παρών στο διάλογο δεν ήμουν οπότε δεν μπορώ να έχω άποψη. Τελικά το σκεύασμα το παρέλαβε συγγενικό πρόσωπο του ενδιαφερόμενου.

 

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα