«Ελωλαθήκαμενε»…

Πέμ, 25/11/2021 - 07:52
Εκεί που μαζεύαμε ελιές τις προάλλες, δεν θυμάμαι, κάτι είπαμε που αφορούσε κάτι τρελό και άκουσα τον εγγονό μου, τον Οδυσσέα, να λέει «ελωλαθήκαμενε καλά, καλά»… Και, μάλιστα, επειδή προφανώς του έκανε και χάζι το επανέλαβε…
 
Και φυσικά τον ρώτησα πού τη «βρήκε» τη λέξη…
 
Και τι μου είπε; Ότι στην τάξη του (Στ' Δημοτικού) με τους συμμαθητές του προσπαθούν και μιλάνε… Χιώτικα. Τη δική μας ντοπιολαλιά δηλαδή… Και πού σας ήρθε; Τον ξαναρώτησα… «Ε, βρε παππού αφού ακούμε εσάς τους μεγάλους να τη μιλάτε τι θέλετε να κάνουμε εμείς;»…

 

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι τα Χιώτικα, όπως και άλλες τοπικές διάλεκτοι, είναι… χωριάτικα, αλλά προσωπικά πολύ το χάρηκα που ο Οδυσσέας αλλά και άλλα παιδιά στην ίδια ηλικία τα «μιλάνε». Έχω την εντύπωση ότι το κάνουν πιο πολύ για να σπάνε πλάκα, αλλά και γιατί, εδώ που τα λέμε, έχουν μια ιδιομορφία, όπως άλλωστε όλες οι ντοπιολαλιές… Και μέσα από αυτή την πλάκα των μικρών, οι ίδιοι θα μπολιαστούν και δεν θα χαθεί η γλώσσα μας. Με το «τενε», «μένε», το «ίντα», το «α» αντί για το «θα» και τόσα άλλα.

Και είναι σημαντικό να μην αποκοπούμε από τις ρίζες μας, από τη γλώσσα μας, από τον ίδιο τον εαυτό μας. Και δεν ξέρετε πόσο χάρηκα, αφού οι απόγονοί μας θα κρατήσουν κάτι από τις παρακαταθήκες που μας άφησαν οι πρόγονοί μας και τις διατηρήσαμε εμείς. Και μακάρι το ίδιο να γίνει και με τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Και βέβαια όχι μόνο πρέπει να μην ντρεπόμαστε για τη γλώσσα μας αλλά πρέπει να αισθανόμαστε και υπερήφανοι. Και ναι μεν μπορεί ο εγγονός μου και τα υπόλοιπα παιδιά αρχικά να το είδαν κάπως κοροϊδευτικά αλλά να είμαστε σίγουροι ότι θα τους μείνουν στο υποσυνείδητό τους, θα τα χρησιμοποιούν και όταν μεγαλώσουν και θα τα μεταδώσουν και στους δικούς τους απογόνους. Μακάρι!

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα