Τετ, 23/09/2026 - 07:53
Λέω πόσα έχουν αλλάξει σχετικά με το παρελθόν, που ήταν εντελώς διαφορετικό από το παρόν. Διαβάζω τις τελευταίες μέρες το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί με τις μετακινήσεις των μαθητών και προς το παρόν δεν λύνεται αν και υποσχέσεις δίνονται. Μέχρι που φτάσαμε στο σημείο να κάνουν κατάληψη στο σχολείο μπας και αναγκάσουν την Πολιτεία να ευαισθητοποιηθεί. Ένα πρόβλημα που έπρεπε να μην υπάρχει και να είναι δεδομένη η μεταφορά των παιδιών. Και θα έπρεπε από το καλοκαίρι να έχει διευθετηθεί και να μην αναγκάζονται να κάνουν… υπομονή γονείς και μαθητές.
Τα τελευταία χρόνια οι μετακινήσεις των μαθητών θεωρούνταν δεδομένες. Και είναι να απορεί κανείς γιατί, κάθε χρόνο σχεδόν, φτάνουμε στο… και πέντε παρά το ότι έπρεπε να διευθετηθεί από το παρά πέντε από το καλοκαίρι…
Και πού οφείλεται αυτή η ανωμαλία; Μα στο γεγονός ότι έχουν ερημώσει τα περισσότερα χωριά μας. Και αφού έχουν μείνει «τρεις κι ο κούκος», που λέει ο λόγος, λιγόστεψαν σε επικίνδυνο βαθμό και τα παιδιά. Είναι γεγονός το δημογραφικό πρόβλημα με πολλά επακόλουθα και επηρεάζει πολλούς τομείς της ζωής μας. Και αυτό των μαθητών των σχολείων. Στη Βολισσό δίνουν αγώνα με διάφορες «προσφορές» για να κρατήσουν το ιστορικό σχολείο ανοικτό. Πόσοι όμως θα ανταποκριθούν; Είναι ένα ερώτημα κι ένα ζητούμενο.
Και η σκέψη μου πάει πολλά χρόνια πριν… Όταν κάθε χωριό, ακόμα και το πιο απομακρυσμένο, είχε Δημοτικό Σχολείο. Και είχε τέτοιο Σχολείο γιατί ήταν πολλά τα παιδιά που φοιτούσαν σε αυτό. Και, στα περισσότερα χωριά, Σχολεία κοσμήματα. Μου έλεγαν οι πιο παλιοί στις συνεντεύξεις τους για 30 ακόμα και 40 παιδιά ή και περισσότερα. Και τότε δεν χρειάζονταν λεωφορεία για τους μαθητές να φοιτήσουν σε πιο μακρινά σχολεία αφού ήταν μπροστά στην πόρτα τους. Δυστυχώς τα σχολεία έκλεισαν ελλείψει μαθητών, εγκαταλείφθηκαν, αφέθηκαν στη μοίρα τους και τώρα τα πιο πολλά, υποθέτω, είναι υπό κατάρρευση.
Ενός κακού μύρια έπονται έλεγαν οι αρχαίοι μας και πόσο δίκιο είχαν σε πολλές περιπτώσεις. Και εντάξει, τα σχολεία έκλεισαν στα πιο πολλά χωριά, η Πολιτεία όμως δεν πρέπει να μεριμνά έστω για τα παιδιά που κατοικούν σ΄αυτά και πρέπει να κάνουν υπομονή; Ξέρετε, αυτή η λέξη είναι πολύ της μόδας τελευταία…
Τα τελευταία χρόνια οι μετακινήσεις των μαθητών θεωρούνταν δεδομένες. Και είναι να απορεί κανείς γιατί, κάθε χρόνο σχεδόν, φτάνουμε στο… και πέντε παρά το ότι έπρεπε να διευθετηθεί από το παρά πέντε από το καλοκαίρι…
Και πού οφείλεται αυτή η ανωμαλία; Μα στο γεγονός ότι έχουν ερημώσει τα περισσότερα χωριά μας. Και αφού έχουν μείνει «τρεις κι ο κούκος», που λέει ο λόγος, λιγόστεψαν σε επικίνδυνο βαθμό και τα παιδιά. Είναι γεγονός το δημογραφικό πρόβλημα με πολλά επακόλουθα και επηρεάζει πολλούς τομείς της ζωής μας. Και αυτό των μαθητών των σχολείων. Στη Βολισσό δίνουν αγώνα με διάφορες «προσφορές» για να κρατήσουν το ιστορικό σχολείο ανοικτό. Πόσοι όμως θα ανταποκριθούν; Είναι ένα ερώτημα κι ένα ζητούμενο.
Και η σκέψη μου πάει πολλά χρόνια πριν… Όταν κάθε χωριό, ακόμα και το πιο απομακρυσμένο, είχε Δημοτικό Σχολείο. Και είχε τέτοιο Σχολείο γιατί ήταν πολλά τα παιδιά που φοιτούσαν σε αυτό. Και, στα περισσότερα χωριά, Σχολεία κοσμήματα. Μου έλεγαν οι πιο παλιοί στις συνεντεύξεις τους για 30 ακόμα και 40 παιδιά ή και περισσότερα. Και τότε δεν χρειάζονταν λεωφορεία για τους μαθητές να φοιτήσουν σε πιο μακρινά σχολεία αφού ήταν μπροστά στην πόρτα τους. Δυστυχώς τα σχολεία έκλεισαν ελλείψει μαθητών, εγκαταλείφθηκαν, αφέθηκαν στη μοίρα τους και τώρα τα πιο πολλά, υποθέτω, είναι υπό κατάρρευση.
Ενός κακού μύρια έπονται έλεγαν οι αρχαίοι μας και πόσο δίκιο είχαν σε πολλές περιπτώσεις. Και εντάξει, τα σχολεία έκλεισαν στα πιο πολλά χωριά, η Πολιτεία όμως δεν πρέπει να μεριμνά έστω για τα παιδιά που κατοικούν σ΄αυτά και πρέπει να κάνουν υπομονή; Ξέρετε, αυτή η λέξη είναι πολύ της μόδας τελευταία…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
