Το έχω παρατηρήσει αρκετά χρόνια… Όποτε το χρονογράφημα έχει σχέση με πολιτική και πολιτικούς οι αντιδράσεις είναι ελάχιστες. Και δε λέω να είναι επαινετικές, αλλά να είναι και καταγγελτικές και να εκφράζουν αγανάκτηση και απογοήτευση για τα γραφόμενα. Και δεν είναι μόνο τα πολιτικά αλλά είναι και όλα όσα έχουν σχέση με τα προβλήματα του νησιού. Από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα. Από όλα όσα έχουν σχέση με την υγεία και την καθημερινότητά μας που κανονικά θα έπρεπε να μας προκαλούν προβληματισμό και θα οφείλαμε να εκφράζουμε έστω με τον τρόπο αυτό την αντίδρασή μας.
Και αναρωτιέμαι πολλές φορές τι φταίει. Γιατί δεν εκφραζόμαστε ελεύθερα και για ποιο λόγο «κάνουμε την πάπια», κατά το κοινώς λεγόμενο, για προβλήματα που μας ταλαιπωρούν και σε κάθε περίπτωση μας επηρεάζουν άμεσα.
Τι φταίει, λοιπόν, και ενώ οι αντιδράσεις μας είναι θετικές και πολλές σε θέματα που δεν καίνε, δεν προβληματίζουν, δεν μας απασχολούν άμεσα και αδιαφορούμε για εκείνα που έχουν σχέση με τη ζωή μας; Γιατί φοβόμαστε να εκφράσουμε την αντίδρασή μας θετική ή αρνητική σε όλα όσα μας απασχολούν και περιμένουμε από κάποιους να βγάλουν μόνοι το φίδι από την τρύπα του; Γιατί δεν κάνουμε γνωστό ότι κι εμείς συμφωνούμε για τα τεκταινόμενα και δεn συμμετέχουμε; Γιατί δεν έχουμε το θάρρος να εκφράζουμε την άποψή μας; Τρανό παράδειγμα οι διαμαρτυρίες για την προβληματική υγεία στο νησί μας. Γιατί μοιάζουν με ψιχαλισμένο πεζοδρόμιο;
Φανταζόμαστε σε ποια κοινωνία θα ζούσαμε από τότε που δημιουργήθηκε ο πλανήτης μας αν κάποιοι «τρελοί» δεν έβαζαν μπροστά τα στήθη τους, δεν εκτελούνταν, δεν βασανίζονταν, δεν φυλακίζονταν, δεν εξορίζονταν για να απολαμβάνουμε εμείς σήμερα την ελευθερία που έχουμε; Κι εμείς τι την κάνουμε; Τη φοβόμαστε μπας και κάποιοι παρακολουθούν τις αντιδράσεις μας και αν χρειαστούμε να ζητήσουμε κάποια χάρη θυμηθούν ότι δεν τους «πηγαίναμε»;
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο εκτός πια κι αν η αδιαφορία για τη ζωή μας έχει φτάσει τόσο χαμηλά. Τι άλλο;
Του Δημήτρη Φρεζούλη
