Χαριτωμένα...

Σάβ, 13/02/2021 - 11:05
Είναι ένα τόσο δα χαρτάκι, σαν σπιρτόκουτο, αλλά εκπροσωπεί μια ολόκληρη ημέρα!

Είναι ένα τόσο δα χαρτάκι, σαν σπιρτόκουτο, αλλά εκπροσωπεί μια ολόκληρη ημέρα! Και που δεν το «πιάνει» και το μάτι σου. Και όμως, όπως σε πολλές άλλες περιπτώσεις, τα φαινόμενα απατούν. Η διάρκειά του είναι πολύ βραχύβια και εδώ που τα λέμε, εκεί που το βλέπεις, μετά από 24 ώρες το χάνεις από τα μάτια σου. Και αντικρίζεις έναν καινούργιο αριθμό...

Θα καταλάβατε ότι ο λόγος για το μικρό ημερολόγιο που ακόμα κάποιοι από εμάς επιμένουν να έχουν στο σπίτι τους. Κολλημένο, τώρα πια, όχι με αλευρόκολλα, όπως παλιά, πάνω σε ένα μικρό πλαίσιο που φιλοξενεί μια ζωγραφιά ή κάτι άλλο. Ένα - ένα τα φυλλαράκια εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο και, κάθε μέρα που περνά, χάνει και το «βάρος» του, καθώς κάθε μέρα ξεφορτώνεται απ’ αυτό και φορτώνεται πάνω στον ώμο μας.

Τι μου αρέσει όμως πιο πολύ σ’ αυτά τα μικρά φυλλαράκια του ημερολογίου; Τα ποιηματάκια που υπάρχουν πίσω τους... Που είναι χαριτωμένα. Απλά και λιτά και χωρίς βαριά φιλοσοφία. Στιχάκια του λαού που μπορεί να λένε λίγα, όμως εννοούν πολλά.Να πάρουμε μια γεύση: «Χωρίς να κάμω τίποτε και δίχως να σου φταίξω έκλεισες, φως μου, την καρδιά και μ’ άφησες απέξω»... «Στο μονοπάτι της ζωής πιασμένοι χέρι - χέρι, βαδίζουμε κι είν’ η ζωή αιώνιο καλοκαίρι»... «Νερό δε σβήνει τη φωτιά π’ άναψες στο κορμί μου, πάνω στα χέρια σου κρατείς θάνατο και ζωή μου»... «Τράβα να πεις της μάννας σου να κάνει κι άλλη γέννα, να κάψεις κι άλλης την καρδιά ως έκαψες εμένα»... «Το ξέρεις ότι σ’ αγαπώ; Μη με ρωτήσεις πόσο, γιατί δεν έχω τη σωστή απάντηση να δώσω»!

Μεγαλείο και απόλαυση, έτσι;

Του Δημήτρη Φρεζούλη

Σχετικά Άρθρα