Το ηλιοβασίλεμα του Γ. Μαρμαρινού

Παρ, 14/06/2024 - 07:03
Ο Γιώργος Μαρμαρινός

Έφυγε στα 98 χρόνια του ο συνταξιούχος καθηγητής και γυμνασιάρχης Γιώργος Μαρμαρινός. Μέχρι πριν 4-5 χρόνια εξακολουθούσε  να είναι αειθαλής και αεικίνητος και ήταν ο αρχαιότερος καθηγητής του νησιού. Τον έβλεπες να προχωρεί ευθυτενής και τον καμάρωνες. Και, βέβαια, ήταν προσκεκλημένος σε κάθε συνάντηση παλιών μαθητών και όλοι μαζί ξαναγίνονταν παιδιά και θυμούνταν αλήστους μνήμης εκπαιδευτικές εποχές.

Ήταν πάντα ανήσυχος και έφτασε στο σημείο ακόμα και να μπαρκάρει και να «δοκιμάσει» τη θάλασσα και τη ζωή του ναυτικού, μετά τη συνταξιοδότησή του, το 1989…

Ο Γιώργης Μαρμαρινός ήρθε  στην επικαιρότητα πριν λίγα χρόνια με την κυκλοφορία του βιβλίου του «Η Παιδεία μου κατά τη ροή του χρόνου». Μια προσπάθεια καταγραφής ενός μεγάλου οδοιπορικού, που ξεκίνησε από την Οδησσό της Σοβιετικής Ενωσης το 1926 για να συνεχιστεί από το 1935 στο Χαλκειός και στη Χίο με την παλιννόστηση της οικογένειας.

Ανέκαθεν δύο ήταν οι μεγάλες αγάπες του Γιώργη Μαρμαρινού και μάλιστα εξ απαλών ονύχων: Η Φυσική και το κυνήγι με προέκτασή τους στο σχολείο και στη φύση. Δυο αγάπες που μετατράπηκαν σε ερωτικές όσο μεγάλωνε και εντρυφούσε σε αυτές, είτε μέσα από τις σπουδές του, είτε μέσα από την ενασχόλησή του με τα όπλα, το κυνήγι και τη φύση…

Δύσκολα τα παιδικά χρόνια του, όπως και όλων των παιδιών σχεδόν που μεγάλωσαν μέσα στην  Κατοχή, αλλά και απαράμιλλο το πάθος του για μάθηση.

Πάθος και επιμονή κάτω από φοβερά αντίξοες συνθήκες, ακόμα και κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο. Μια διαβίωση που ξεπερνούσε τα λογικά όρια. Όμως τα κατάφερε και πήρε το πτυχίο του που του άνοιξε το δρόμο του εκπαιδευτικού. Ήταν ο πρώτος φυσικός στα σχολεία της Χίου το 1955…

Από καθηγητής έγινε γυμνασιάρχης με ευδόκιμη θητεία στο Γυμνάσιο Αρρένων, στον Βροντάδο, στα Καρδάμυλα, στο Οικονομικό (πρώην Εμπορική) και στο Θηλέων.   

Μέχρι δωρεάν φροντιστήριο έκανε σε μαθητές σε χρόνια δύσκολα.

Και, βέβαια, αγαπούσε το κυνήγι καθώς από μικρός ήταν δεινός σκοπευτής, ενώ ήταν και υποψήφιος βουλευτής με το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών το 1996.

Χαρακτηριζόταν «δαιμόνιος» κοκκινοτρίχης για το πείσμα, την υπομονή και την επιμονή του να πετύχει στη ζωή του και παρά τα χρόνια του, μέχρι πριν λίγο καιρό, εξακολουθούσε να έχει μια ζηλευτή νεανικότητα.

Όπως σημείωνε ο ίδιος στον επίλογο του βιβλίου του «για μένα έρχεται ηλιόγερμα, βαθύ ηλιοβασίλεμα» και η τελευταία προσευχή του θα ήταν «Θεέ μου σ’ ευχαριστώ που έγινα δάσκαλος!».

Του Δημήτρη Φρεζούλη

dimfre@yahoo.gr

Υ.Γ.: Θα έχουμε την ευκαιρία να τον ξαναθυμηθούμε μέσα στο καλοκαίρι με δύο συνεντεύξεις που μου είχε δώσει για την εκπομπή «Ανθρώπινες Διαδρομές».

Σχετικά Άρθρα