Έγραφα χτες για το τραγικό δυστύχημα που κόστισε τη ζωή στο 18χρονο παλληκάρι και μάλιστα χωρίς δική του υπαιτιότητα. Και έχω γράψει και άλλες φορές για κάποιους ανεγκέφαλους νεαρούς που, καθημερινά σχεδόν, προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας «βγάλουν από τα ρούχα μας» με τις ανόητες συμπεριφορές τους, όταν κρατούν ένα τιμόνι στα χέρια τους, άσχετα αν είναι αυτοκινήτου ή μηχανακιού. Και αν «έπαιζαν» μόνο το κεφαλάκι τους ή τη δική τους σωματική τους ακεραιότητα θα λέγαμε «ήθελές τα κι ήπαθές τα». Το κακό είναι ότι κινδυνεύει άμεσα η σωματική ακεραιότητα των συνεπιβατών τους αλλά και όσων βρίσκονται στο δρόμο τους…
Θα μου πείτε πρώτη φορά συμβαίνει κάτι τέτοιο και σου φαίνεται παράξενο και περίεργο; Όχι βρε αδέλφια αλλά κάθε φορά, και συμβαίνει πολύ τακτικά κάτι τέτοιο, που έχουμε μπροστά μας τέτοια φαινόμενα και στην κυριολεξία τρέμουμε για το τι θα ακολουθήσει το επόμενο δευτερόλεπτο. Βλέπεις σε ένα στενό και χωρίς ορατότητα δρόμο να πατάνε γκάζι - φρένο με αποτέλεσμα να τρέμει το φυλλοκάρδι σου. Βλέπεις μπροστά σου για επίδειξη (;) να κάνουν «οχτάρια» με τα μηχανάκια τους και κάνεις το σταυρό σου, γιατί φοβάσαι ότι ήρθε η τελευταία ώρα τους…
Αλήθεια, τι θα γίνει με όλους αυτούς τους ατίθασους νεαρούς μας; Έτσι θα καρδιοχτυπάμε κάθε λίγο και λιγάκι, επειδή δεν βρίσκεται κανείς να τραβήξει τα αφτιά αυτών των νεαρών; Και μια αλήθεια είναι ποιος να τα τραβήξει αφού και οι όποιες παραινέσεις από το σπίτι πάνε στο βρόντο. «Πρόσεχε», είναι η μόνιμη επωδός των γονιών αλλά από το ένα αφτί μπαίνουν κι από το άλλο βγαίνουν. Και έτσι έχουμε φαινόμενα να χάνονται τσάμπα και βερεσέ νέες ζωές αλλά και κανείς να μη βάζει μυαλό. Όποιον πάρει ο χάρος… Άλλωστε δεν είμαστε και… μετρημένοι.
Κανενός το αφτί δεν ιδρώνει και οι «ιππότες» της ασφάλτου αυξάνονται και πληθύνονται. Με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, με επικίνδυνα προσπεράσματα, με άσκοπες επιδείξεις. Και τα προσπεράσματα είναι τα πιο επικίνδυνα καθώς οι δρόμοι μας είναι γεμάτοι στροφές. Και βλέποντας τέτοια φαινόμενα αναρωτιέσαι, μα δεν λυπούνται τη ζωή τους; Και κάποιοι δεν σκέπτονται ότι μπορεί να έρθει η σειρά τους; Για κάποιο, ο μη γένοιτο, νεκροταφείο ή, το πιο «ανώδυνο», να βρεθούν στο κρεβάτι ενός Νοσοκομείου…; Με απρόβλεπτες συνέπειες.
Α, ναι… Μεγάλη αγωνία και άγχος και από τους γονείς το βράδυ μέχρι να ακουστεί το κλειδί στην πόρτα για να ησυχάσουν και ηρεμήσουν. Χάνουν χρόνια από τη ζωή τους…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
