Ξέρετε και ξέρουμε ότι, σαν Έλληνες και φυσικά και ως Χιώτες, έχουμε πολλά κουσούρια και το κακό είναι ότι δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε και να τα αποβάλλουμε… Και τα κουβαλούμε μαζί μας, αφού η μια γενιά τα παραδίδει στην άλλη και παρά το ότι περνούν τα χρόνια και θα έπρεπε κάποια από αυτά να εξαφανίζονται, εκείνα βρίσκονται ακλόνητα στη θέση τους… Και καμιά φορά ξεπερνούν και όλα τα προηγούμενα…
Όπως είναι γνωστό το πρώτο κουσούρι μας παλαιόθεν, ήταν και είναι η διχόνοια, η οποία παρά το ότι επανειλημμένα έχει καυτηριαστεί, πάντα εκ των υστέρων, εξακολουθεί και κυριαρχεί. Και, δυστυχώς, τα όποια παθήματά μας δεν μας γίνονται μαθήματα. Μια διχόνοια που δεν έχει σχέση μόνο με τους μεγάλους (πολιτικούς και λοιπούς) αλλά και με εμάς τους μικρούς… Την καταδίκασε και ο εθνικός ποιητής μας, ο Σολωμός: «Η Διχόνοια που βαστάει, ένα σκήπτρο η δολερή, καθενός χαμογελάει, "πάρ' το", λέγοντας, "και συ". Αλλά ποιος του έδωσε σημασία…
Έχουμε όμως και δεύτερο κουσούρι, τη μιζέρια, την κακομοιριά, την εύκολη και ανέξοδη κριτική… Που πρωταγωνιστούν κυρίως στην πολιτική ζωή μας, αλλά και στην καθημερινότητά μας όσον αφορά τις συμπεριφορές μας. Όταν ό,τι βλέπουμε και ακούμε και δε συνάδει με τις δικές μας απόψεις… Και αρχίζουμε τη γκρίνια και «καθίζουμε στο γάιδαρο» όποιον «δεν πάμε», όχι ντε και καλά επειδή δεν κάνει καλά τη δουλειά του, αλλά επειδή έχουμε λόγους που δεν έχουν άμεση σχέση με αυτά που κάνει και λέει. Κάτι που γίνεται τώρα, αλλά γινόταν και παλιά και ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω…
Έτσι, πρόσφατα, μπήκε στο στόχαστρο και ο Τσιόδρας που αρχικά μας έκανε να κρεμόμαστε από τα χείλη του, αλλά μετά «ξίνισε» σε κάποιους. Όμως να είμαστε σίγουροι ότι το ίδιο θα κάναμε και για οποιονδήποτε άλλον… Και δεν είναι μόνο ο λοιμωξιολόγος αλλά και πολλοί άλλοι, άλλοι δίκαια και άλλοι άδικα. Και διαμαρτύρονται οι σημερινοί κυβερνώντες ξεχνώντας ότι τα ίδια έκαναν και εκείνοι όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Της μοίρας μας γραμμένο, η διχόνοια, η μιζέρια, η κακομοιριά και η γρίνια. Κομφούζιο…
Του Δημήτρη Φρεζούλη
